บททั้งหมดของ เสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า! : บทที่ 1 - บทที่ 10

ภายใต้แสงอาทิตย์แผดเผาของบ่ายวันเสาร์ เสิ่นหลียืนปัดฝุ่นออกจากกางเกงคาร์โก้สีซีดของเธอพลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ดวงตาเรียวคมภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีดำสนิทกวาดมองไปรอบบริเวณเนินเขาดินลูกรังที่ถูกล้อมด้วยแถบพลาสติกสีเหลืองสลับดำพื้นที่แห่งนี้เดิมทีเป็นเพียงโครงการก่อสร้างทางหลวงชนบทธรรมดา จน

เสิ่นหลีไม่ได้ตอบคำถามของเสิ่นต้าฟู่ด้วยคำพูด แต่นางตอบด้วยสายตาอันเย็นเยียบจนถึงกระดูก แววตาของนักโบราณคดีสาวผู้เคยเผชิญหน้ากับซากศพและกลไกความตายในสุสานโบราณมานับไม่ถ้วน บัดนี้ถูกหลอมรวมเข้ากับปราณมังกรที่คุกรุ่นอยู่ในจิตวิญญาณ ทุกย่างก้าวที่นางสืบเท้าเข้าหาลุงใจโฉด นั้นหนักแน่นและทรงพลังอย่างที่ไ

คำว่า “โลกใบนี้ก็ไม่แย่” เพิ่งหลุดออกจากปากเสิ่นหลีได้ไม่นานเท่าไหร่หลังจากที่นางจัดการถอนขนไก่และล้างทำความสะอาดรวมถึงนำมาต้มกับโสมล้ำค่าที่เก็บได้ ในขณะที่น้องสาวกับนางกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังคราแรกเสิ่นหลีคิดว่าเป็นสัตว์อสูร จึงเอื้อมมือไปหยิ

เสิ่นหลีมองท่าทางของเสี่ยวไป๋ที่รีบกระโดดเข้ามาขวางด้วยความซาบซึ้งใจ นางเข้าใจได้ทันทีโดยไม่ต้องมีระบบแปลภาษา สัตว์วิญญาณตัวนี้คงผูกพันกับเจ้านายเก่าและรู้ดีว่ากลไกที่ปกป้องถุงสีดำใบนั้นน่ากลัวเพียงใด“เข้าใจแล้ว ข้าไม่จับมันหรอก” เสิ่นหลีเอ่ยพลางลอบคิดในใจที่ตัวเองไม่ใช่พวกโลภมากนักโบราณคดีสาวรู้ด

เสิ่นหลีจูงมือเสิ่นเหยาเดินนำไปข้างหน้า ด้านหลังมีเสี่ยวไป๋ กระโดดดุ๊กดิ๊กตามมาติด ๆ ส่วนไป๋หู่ก็เดินกะเผลกอยู่ไม่ห่าง แม้จะพยายามเชิดหน้ารักษาศักดิ์ศรีของสัตว์อสูรโบราณเอาไว้เต็มที่ แต่สภาพในตอนนี้กลับดูไม่ต่างจากแมวจรจัดที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเท่าใดนัก“อาเจี่ย”“หืม?”“ข้าหิวอีกแล้วเจ้าค่ะ”เสิ่นหลีถึ