تسجيل الدخولโม่เฉินอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังตัดสินใจบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการฝ่าด่านทัณฑ์สวรรค์ ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ก่อนจะหยิบเอาสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาอย่างทะนุถนอม “ถึงข้าจะเป็นบุตรชายคนโตของเจ้าเมืองเทียนเหิงเฉิง แต่ข้าก็มิอาจนับได้ว่ามีทรัพย์สมบัติมากมายดั่งองค์ชาย เหล่านั้น...” เขากล่าว
เมื่อคิดเช่นนี้เจ้าตัวก็ล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ แตะ ‘ปิ่นปักผมหยกขาวรูปดอกบัวหิมะ’ ที่ตนใช้เวลาร่วมสามเดือนแกะสลักและอัดแน่นด้วยเจตจำนงกระบี่ทองคำเก้าสายไว้เพื่อปกป้องนาง“ข้าเข้าใจแล้ว”สิ้นคำตอบอันเด็ดเดี่ยว กระบี่วายุพิสุทธิ์พลันพุ่งออกจากฝัก ร่างสูงสง่าในชุดขาวทะยานขึ้นเหยียบด้านแบนของกระบี่ ก่อ
“ว่าแต่... ท่านจะไม่รับไมตรีของคนเหล่านั้นไว้พิจารณาดูสักหน่อยหรือขอรับ? คนพวกนั้นแต่ละคนรวย ๆ กันทั้งนั้นเลยนะ!”“ศิษย์น้องสาม!” เสิ่นเหยาเอ็ดพลางถลึงตาใส่“การแต่งงานใช่ว่าจะทำลวก ๆ ได้ อีกอย่างเจ้าคิดว่าสำนักไท่ชูของเราขาดแคลนเงินทองเช่นนั้นหรือ”“แหะ ๆ ไม่ขอรับ ว่าแต่ศิษย์พี่รองอย่าได้โกรธเคืองข
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านดั่งสายน้ำไหล จากวันมงคลสมรสสะท้านพิภพที่สินสอดทอดยาวนับร้อยลี้ ชั่วพริบตาเดียว เวลาในมหาทวีปก็ล่วงเลยผ่านไปอีกถึงห้าปีเต็มบัดนี้ ‘สำนักไท่ชู’ แห่งเทือกเขาหมื่นเซียนวิสุทธิ์ ได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะมหาสำนักอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้าอย่างแท้จริง ม่านหมอกเซียนและค่ายกลโบรา
และ ณ ปลายทางเดินบนพรมแดงภายในห้องโถงใหญ่... ได้มีเงาร่างระหงในชุดมงคลหงส์สีแดงเพลิงก้าวเดินออกมาอย่างช้า ๆ ทำให้ทั่วทั้งลานกว้างพลันเงียบสงัดลงในพริบตา แม้แต่เสียงลมหายใจก็แทบจะไม่ได้ยิน ทุกสายตาต่างหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเจ้าสาวในวันนี้!เสิ่นหลี! ดรุณีน้อยในวัยยี่สิบปี บัดนี้เติบโตเป็นหญิงสาวสะพรั
เสิ่นเหยา ในวัยสิบสองปี! จากเด็กหญิงตัวน้อยที่เคยต้องอุ้มชูในวันวาน บัดนี้เริ่มแตกเนื้อสาว รูปร่างเพรียวระหงน่ารัก น่าเอ็นดู ใบหน้ารูปไข่ขาวเนียนอมชมพู ดวงตากลมโตสุกใสดั่งผลึกแก้ว สวมชุดกระโปรงผ้าแพรสีชมพูกลีบบัวปักลวดลายผีเสื้อและบุปผา ในมือถือพัดขนนกยูงมรกตอันเป็นเอกลักษณ์ รอบกายของนางมีละอองปราณพ







