ตอนที่ 12

เนื่องจากยังเป็นช่วงหัวค่ำการแสดงของที่คลับจึงเป็นดนตรีสด ขับร้องแนวอคูสติกส์

ร่างบางโยกไปตามจังหวะเพลง มือเหวี่ยงแก้วทรงสูงที่ด้านในบรรจุของเหลวสีสวยในมือไปด้วยเบา ๆ ขณะที่สายตาทอดมองไปทางเวทีเบื้องหน้า ปล่อยกายปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามบทเพลง

การยังให้ความหวัง บรรเทาความผิดหวัง มันก็ดีแค่ชั่วคราว~

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประโยคนี้มันเสียดแทงเข้ากลางบาดแผลในใจ หรือเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เผลอดื่มจึงทำให้อารมณ์ในวันนี้ค่อนข้างอ่อนไหวกว่าปกติ

ซ้ำร้ายเมื่อเผลอหันไปเจอกับสายตาเว้าวอนของคนที่ยืนหลบมุมอยู่อีกฟากของร้าน ความรู้สึกอ่อนแอก็คล้ายจะปะทุออกมาเสียให้ได้

ทำไมต้องมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น ทำไมจะต้องมาบอกว่าคิดถึงกัน ทำไมต้องทำเหมือนเสียใจ ทั้ง ๆ ที่พี่เป็นคนเลือกให้มันจบแบบนี้เอง!

ทว่ายิ่งพยายามคิดหาเหตุผลจัสมินก็ยิ่งไม่เข้าใจ ...

ในวันที่รุ่นพี่เดินมาบอกว่าตัวเองต้องเดินทางไปซัมเมอร์ที่ต่างประเทศตามคำสั่งของที่บ้านถึงสองเดือน นอกจากเธอจะไม่มีคำทัดทานแล้วยังนึกยินดีที่ได้เห็นเขาเจริญก้าวหน้า

และถึงแม้เวลาจะห่างกันถึงสิบสองชั่วโมงเธอก็ไม่เคยงอแง คอยตั้งนาฬิกาปลุก เฝ้ารอเวลาที่จะได้คุยกับเขาถึงมันจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ และผ่านทางตัวอักษรเป็นส่วนใหญ่ก็ตาม

ทุกอย่างเหมือนจะดำเนินไปได้ด้วยดี ต่างฝ่ายต่างคอยให้กำลังใจ เป็นพลังบวกที่ดีให้แก่กัน จวบจนช่วงหนึ่งรุ่นพี่ก็เงียบหายไปดื้อ ๆ

เขาไม่ตอบข้อความ ไม่รับโทรศัพท์ ทำเธอร้อนใจจนนึกอยากบินตามไปดูด้วยกลัวว่าเขาจะเกิดอันตรายอะไรหรือไม่ แต่ก็ติดเรื่องคิวยื่นเอกสารวีซ่าที่ต้องรออีกร่วมอาทิตย์

ครั้นจะต่อสายไปถามทางบ้าน ตอนนั้นเธอก็มีสถานะเป็นเพียงคนคุย ซ้ำยังไม่เคยพบปะกับครอบครัวของพี่เขตแดนเลยสักครั้ง สุดท้ายเพราะไม่อยากเป็นเด็กไร้มารยาทเธอจึงตัดสินใจขอร้องเพื่อนที่อยู่อีกรัฐให้ช่วยแวะไปดูแทน

ซึ่งแน่นอนว่าเธอได้คำตอบอย่างที่ต้องการ แต่มันกลับเป็นคำตอบที่แสนโหดร้ายเหลือเกิน …

หวนนึกถึงเหตุการณ์ในวันที่เป็นจุดเปลี่ยน ริมฝีปากบางก็เหยียดยิ้มหยัน

ไม่นึกว่าเลยผู้ชายที่เธอมองว่าเขาแสนดี เป็นสุภาพบุรุษสมกับที่เธอแหกทุกกฎเกณฑ์ด้วยการเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน แท้จริงแล้วจะเป็นแค่คนโกหกหลอกลวง!

‘มิน เอ่อ แกแน่ใจนะว่าเป็นคนนี้’

‘อือ ทำไมอะ เกิดอะไรขึ้น หรือว่าพี่เขาป่วย เจออุบัติเหตุ นอนอยู่โรงพยาบาล!?’

‘เปล่า ๆ คือว่า...’

‘คือ คือ คืออะไรเล่า แกอย่าอึก ๆ อัก ๆ ได้ไหม ฉันใจไม่ดีนะเว้ย!’

‘คือฉันเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น!’

นาทีนั้นคล้ายว่าจัสมินหูดับไปชั่วขณะ เขาจะมีผู้หญิงอื่นได้อย่างไรในเมื่อตารางที่ส่งมาให้ดูนั้นแน่นเอียด มีคาบเรียนถึง 32 คาบต่อสัปดาห์ จนเธอยังกังวลแทนว่าเขาจะมีเวลาได้กินข้าวคบทุกมื้อหรือไม่

‘ฝะ...ฝ้าย แก ... แก... อาจจะจำคนผิด’

‘งั้นแกรอดูรูปที่ฉันส่งไปให้ก็แล้วกัน’

ซึ่งหากไม่มีภาพแอบถ่ายจากเพื่อนในวันนั้น เธอก็คงจะเป็นคนคนโง่งมและไม่มีวันรู้ตัวเลยว่ากำลังจะมีถูกตราหน้าว่าเป็นมือที่สามของคนที่มี ‘คู่หมั้น’ แล้ว

‘พี่ไม่ได้ชอบเขา แม่พี่ท่านหามาให้ จริง ๆ นะ พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย’

‘ถ้าพี่ไม่รู้สึกจริง ๆ ทำไมพี่ถึงยอมให้เขามาพักที่อพาร์ทเมนท์ของพี่ ทำไมถึงเลือกที่จะปิดบังมิน ทั้ง ๆ ที่มินรอฟังคำอธิบายอยู่ทุกวัน!’

‘มิน ... พี่...พี่ไม่มีทางเลือก’

‘ไม่ค่ะ ไม่ใช่ว่าพี่เขตต์ไม่มีทางเลือก แต่พี่ได้เลือกไปแล้วต่างหาก และพี่ก็ไม่ได้เลือกมิน’