Share

เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย
เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย
Penulis: หย่งฟู่

บทที่1

last update Tanggal publikasi: 2025-03-08 00:11:50

    เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟหลากสีสาดกระทบพื้นและร่างของผู้คนที่กำลังเต้นอย่างเมามันส์ รันนักศึกษาหนุ่มวัย 22 ปีที่กำลังเมา โยกตัวไปตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนานคืนนี้เขาถูกเพื่อนลากมาผับเพื่อฉลองวันเกิดเพื่อนในกลุ่ม แก้วเหล้าในมือถูกเติมอยู่ตลอดจนความมึนเมาเริ่มครอบงำ สมองโล่งโปร่ง ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด รันปล่อยตัวตามอารมณ์ ขยับสะโพกตามจังหวะเพลงโดยไม่รู้เลยว่า สายตาคมกริบคู่หนึ่ง จับจ้องเขาอยู่ตั้งแต่ก้าวเข้ามา

      "เด็กนี่...น่าสนใจดีเเฮะ"

      ศิวกรนั่งไขว่ห้างอยู่ในโซนวีไอพี ดวงตาคมมองไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังเต้นอยู่กลางฟลอร์ รันไม่ใช่คนที่หล่อโดดเด่นจนสะดุดตาแบบที่คนทั่วไปคิด แต่กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้ศิวกรละสายตาไม่ได้

      ใบหน้าหวานซุกซน แววตาพราวระยิบระยับจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ผิวขาวเนียนที่แดงระเรื่อจากความร้อนของร่างกาย เสื้อเชิ้ตบางแนบไปกับร่างเพรียวเพราะเหงื่อที่ซึมออกมา ศิวกรกระดกวิสกี้ในแก้วขึ้นจิบ ดวงตาพร่าไปด้วยแรงปรารถนา

      รันเองก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง เขาแค่ปล่อยใจให้สนุกไปกับค่ำคืน จนกระทั่ง...ฟึ่บ มือหนาคว้าเอวบางดึงเข้ามาแนบชิด รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับเสี่ยร่างสูงสง่าน่าเกรงขาม

      "เต้นซะขนาดนี้กำลังยั่วใครอยู่หรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหู

      รันสะดุ้งรีบผลักออกแต่กลับถูกโอบแน่นกว่าเดิม "คุณเป็นใคร"

      เสี่ยยกยิ้มมุมปาก "ก็คนที่นายเผลอจูบเมื่อกี้ไง"

      เขาเม้มปากแน่น นี่เขาเพิ่งไปจูบไอ้เสี่ยบ้านี่จริง ๆ เหรอมือยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อรันตาเบิกโพลงสมองที่เบลอไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มประมวลผลภาพเมื่อครู่ใช่ เขาเมาแล้วเต้นยั่ว แถมยังเผลอคว้าคอคนแปลกหน้ามาจูบก่อนจะหัวเราะแล้วหมุนตัวหนีไป

      แต่เขาไม่คิดเลยว่าผู้เป็นเจ้าของจูบนี้จะเป็นเสี่ยใหญ่ที่อันตรายแบบนี้รันตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของเสี่ย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย

      “ผะ...ผมไปจูบคุณตอนไหน” เขาถามเสียงสั่น พยายามดันแผงอกกว้างออกอีกครั้ง

      ศิวกรโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดแก้มเนียน ริมฝีปากกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ "จำไม่ได้ งั้นฉันช่วยทบทวนให้เอาไหม"

      เขาสะดุ้ง รีบเบี่ยงหน้าหนี "ไม่ต้องเลย ผมแค่เมาไม่ได้ตั้งใจ"

      “เหรอ แต่ฉันตั้งใจจะเอาคืน”คำพูดของศิวกรทำให้รันใจเต้นรัว เขารู้สึกว่าชายคนนี้อันตรายเกินไป ทั้งสายตา เสียง และกลิ่นน้ำหอมที่แผ่ออกมา มันทำให้เขาเผลอหวั่นไหวแบบที่ไม่ควรจะเป็น

      "ปล่อยผม ผมจะกลับแล้ว" รันดิ้นขลุกขลัก แต่ยิ่งดิ้น แขนกำยำก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น

      “จะรีบไปไหน” เสียงต่ำกระซิบข้างหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะกดลงที่ข้างแก้มเนียนอีกครั้ง

      "คุณ"รันสะดุ้งโหยง ใบหน้าร้อนผ่าว "ไอ้โรคจิต" เขาผลักอกหนาเต็มแรงจนตัวเองเซถอยหลังไปสองก้าว สัมผัสเมื่อครู่ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนก ศิวกรหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมแพรวพราวขึ้นเล็กน้อย " คุณมันจิตวิปริต ฉวยโอกาส"

      "ฉวยโอกาส" ศิวกรยิ้มขื่นมือข้างหนึ่งยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ พลางก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง รันรีบถอยหนี แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับโต๊ะ

      ศิวกรเอนตัวลงมาเล็กน้อย "เมื่อกี้นายเป็นคนเต้นยั่วยวนฉันก่อน"

      "ผม…ผมแค่เต้นเฉยๆ ไม่ได้เต้นยั่วใคร"

      "เต้นงั้นเหรอ เต้นเเบบไหน ดีที่ฉันเป็นคนเจอนายก่อน"

      "คุณหมายความว่าไง" รันเลิกคิ้ว ศิวกรไม่ตอบ เเต่ปรายตามองไปที่มุมหนึ่งของผับเขาหันไปมองตามสายตาเฉียบคมนั้นก็เห็นว่ามีกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนกำลังนั่งมองเขาด้วยสายตาโลมเลีย

      "เข้าใจหรือยัง ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่เข้าไปดึงนายออกมา นายอาจจะโดนคนพวกนั้นฉุดไปก็ได้ ใครจะไปรู้" ศิวกรพูดเสียงเข้มขึง

      รันกลืนน้ำลายลงคอ ใจหนึ่งก็รู้สึกขนลุกกับสายตาพวกนั้น แต่อีกใจก็ไม่อยากติดอยู่ใกล้เสี่ยบ้านี่ "ช่างเถอะ ผมไม่ได้สนใจอยู่เเล้ว" เขาหันหลังจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา มือหนาก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่น

      "ฉันไปส่ง"

      "ไม่ต้อง"

      "ฉันไม่ได้ขออนุญาตนายเเต่ฉันบอก"

      ดวงตาเฉียบคมสบเข้ากับดวงตาของรัน ยกมือจะปัดออกแต่สุดท้ายก็ต้องสะดุด เด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงแรงบีบแต่ไม่เจ็บ และแววตาที่มองเขานั้นมันไม่ได้มีเพียงความเจ้ากี้เจ้าการ แต่มันเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ

      "ทำไมต้องไปส่ง" รันกรอดฟันถาม

      ศิวกรกระตุกยิ้มโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบเสียงพร่า"เพราะตั้งแต่จูบนั่น…ฉันเป็นของนายแล้วช่วยรับผิดชอบด้วยนะ"

      "ห๊ะ ยังงี้ก็ได้เหรอคิดเองเออเองเก่งจังเลยนะ" รันสะบัดข้อมือออกจากการจับของศิวกร ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ

      ศิวกรยืนมองรันตรงหน้า แววตาฉายแววขบขันปนพึงพอใจ เด็กคนนี้ดื้อได้ใจจริง ๆ "ปากเก่งไม่เบา" เขาพึมพำ

      "ผมกลับเองได้ ไม่ต้องมายุ่ง" รันหันหลังเตรียมเดินหนีไปให้พ้นจากผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นโต๊ะ มือหนาก็คว้าเอวบางดึงกลับมาชิดตัวอีก"โอ๊ย ปล่อยมันจะมากเกินไปเเล้วนะ" รันดิ้นสุดเเรงแต่ยิ่งดิ้นวงแขนแข็งเเรงก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น

      ศิวกรโน้มหน้าลงมาใกล้ "ฉันบอกแล้วไงว่าจะไปส่ง"

      "แล้วใครขอไม่ทราบ"

      "นายไม่ต้องขอ เพราะฉันเต็มใจที่จะทำอยู่เเล้ว" ศิวกรเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย รันรู้สึกว่าคนตรงหน้าโคตรเอาแต่ใจ" เเละอีกอย่างนายเมาด้วย ฉันกลัวจะเกิดเรื่องขึ้น"

      "เรื่องอะไร ผมไม่ได้เมาขนาดนั้น"

      "บอกฉันสิ ตอนนี้บ้านนายอยู่ที่ไหน" ศิวกรเลิกคิ้ว รันอ้าปากจะตอบ แต่สมองกลับเบลอๆ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

      เออว่ะ บ้านเขาอยู่ตรงไหนนะ

      ศิวกรเห็นสีหน้าลังเลของรันก็เเสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะรวบตัวรันพาดบ่าแล้วเดินออกจากผับไป

      "หยุดนะคุณไม่มีสิทธิ์มาทำเเบบนี้ ผมเดินเองได้"

      ศิวกรไม่สนใจเสียงโวยวายของรันแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปยังรถคันหรูที่จอดรออยู่ด้านหน้า พร้อมออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดคนสนิท รันดิ้นพล่านอยู่บนบ่าของศิวกร ทุบแผ่นหลังกว้างไปหลายทีแต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่สะทกสะท้านเลยศิวกรเดินไปเปิดประตูรถก่อนจะโยนเขาเข้าไปเบาะหลังอย่างไม่อ่อนโยน

      "โอ๊ยเจ็บเบาๆ หน่อยสิ" รันขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธมองคนที่กำลังปิดประตูตามเข้ามา "นี่มันลักพาตัวกันชัดๆ"

      "อืม เพราะถ้านายคิดจะกระโดดลงจากรถ ฉันก็ไม่รับรองความปลอดภัยหรอกนะ"

      รันนั่งนิ่งไม่พูดเขาหันไปมองกระจกรถที่กำลังเคลื่อนออกจากหน้าผับด้วยความเร็ว คิ้วขมวดเข้าหากัน"บ้าชะมัด..." เขาพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันกลับมาจ้องคนที่นั่งข้าง ๆ

      "ไปคอนโด"

      "เหอะ แล้วคิดว่าผมจะยอมไปง่าย ๆ หรือไงไหนคุณบอกว่าจะไปส่งผมที่บ้าน"

      ศิวกรเหยียดยิ้มมุมปาก โน้มตัวเข้ามาใกล้จนรันเผลอขยับตัวหนี "ถ้านายคิดว่าไม่ไปก็ลองดูสิ ฉันบอกนายว่าจะไปส่ง เเต่ไม่ได้หมายถึงบ้าน"

      รันขมุบปากเเน่นใจหนึ่งก็อยากท้าทายแต่อีกใจก็รู้ว่าตัวเองเสียเปรียบทุกทาง สุดท้ายก็ได้แต่สะบัดหน้าหนีไปมองนอกรถแทนศิวกรมองท่าทางของรันตรงหน้าแล้วมุมปากยกขึ้นด้วยความพอใจ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่33

    "วาเลนไทน์ปีนี้ อยากได้กี่ดอกครับ หืม" เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะกดจูบลงบนซอกคอขาว รันตัวสั่น ยกมือดันอกแกร่งของเสี่ยศิวกรออก แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของอีกฝ่ายได้ "อึก…เสี่ย…พอแล้ว ผมเหนื่อย" ศิวกรหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ "ผมหมายถึงดอกกุหลาบไม่ใช่แบบนี้" รันแหวใส่ หน้าแดงจัดเมื่อเข้าใจความหมายของเสี่ยชัดเจน "หึ งั้นก็เอาทั้งกุหลาบ ทั้งดอกนี้ไปพร้อมกันเลยแล้วกัน" ไม่ทันให้ตั้งตัว ศิวกรพลิกตัวคร่อมทับ ก่อนจะเริ่มบทลงโทษที่ทำให้รันไม่ได้ออกจากห้องทั้งวัน รันดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างแกร่ง ดวงตากลมโตฉายแววตกใจปนเขินอาย "โอ๊ย!เสี่ย พอได้แล้ว" "ยังไม่ตอบเลยว่าจะเอากี่ดอก" เสี่ยศิวกรกระซิบเสียงพร่า รันตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำ "ผมหมายถึงดอกกุหลาบ ไม่ใช่..." "ฉันก็หมายถึงดอกกุหลาบไง" เสี่ยศิวกรหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบสีแดงสดขึ้นมา "แต่ถ้านับ ดอก ที่คิดอยู่...ก็ต้องรอดูคืนนี้แล้วล่ะ ว่าจะได้กี่ดอก" รันเม้มปากแน่น ทั้งอายทั้งขัดใจแต่ก็เถียงไม่ออก เพราะสายตาของเสี่ยมันเจ้าเล่ห์เกินต้าน

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่32

    รันแอบลอบถอนหายใจเบา ๆ หลังจากอุ้มลูกน้อยจนหลับสนิท เขาเหลือบมองเสี่ยศิวกรที่นอนกอดอกมองมาเหมือนจะจับกินอยู่รอมร่อ "ไปไหนครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามทันทีที่รันค่อย ๆ ย่องออกจากห้อง รันสะดุ้ง รีบส่ายหน้าแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน "เปล๊า จะไปหาอะไรกิน" เสี่ยศิวกรหรี่ตา "ให้เสี่ยไปด้วยไหม" "ไม่ต้อง แค่หน้าปากซอยเอง" รันรีบพูดก่อนจะเดินเร็ว ๆ ออกจากห้องไป จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้หิว แต่จะหนีไปนอนห้องอื่นต่างหากตั้งแต่คลอดลูก เสี่ยก็ดูจะหื่นขึ้นกว่าเดิมอีกสิบระดับ แล้วแบบนี้เขาจะพักผ่อนได้ยังไงกัน แต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูคอนโด เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้น "อ้าว รัน มาทำทำอะไรดึก ๆ" รันชะงัก หันไปมองก็เจอ เสี่ยสหัสวิน เพื่อนสนิทของศิวกร กำลังยืนพิงรถหรูมองมาอย่างสงสัย "เอ่อ…" "แอบหนีผัวเหรอ" สหัสวินถามตรง ๆ พร้อมยิ้ม รันหน้าซีด รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "เปล่าผมแค่มาหาอะไรกิน" แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจากด้านหลัง "หืม… มาหาอะไรกิน หรือจะหนีเสี่ยกันแน่ครับ รัน" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่31

    รันหอบหายใจแรง ฝังหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งของเสี่ยศิวกร ขณะที่มือหนาลูบไล้แผ่นหลังของเขาไปมา "อื้ม… เสี่ย พอแล้วม..." "แง๊" เสียงร้องไห้จ้าของเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในเปลทำให้ทั้งคู่ชะงักทันที รันรีบผละออกจากอกเสี่ย หันไปมองลูกน้อยที่กำลังดิ้นงอแง ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำตา "โอ๋ ๆ ลูก หิวนมเหรอครับ" รันรีบคว้าผ้าคลุมมาห่อตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มลูกน้อย เสี่ยศิวกรที่กำลังขัดใจสุด ๆ ขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด "ให้ตายสิ ลูกพ่อเลือกเวลาตื่นเก่งจริง ๆ" รันหันกลับมาค้อนใส่ "เพราะเสี่ยไม่พักเองต่างหาก" เสี่ยหัวเราะในลำคอ มองภรรยาตัวน้อยที่กำลังกล่อมลูกด้วยสายตาหลงใหล แต่ในใจเขาคิดไว้แล้ว… คืนนี้แหละ รอให้ลูกหลับก่อนเถอะ เสี่ยจะเอาคืนให้หนักเลย "โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง" รันโยกตัวเบา ๆ กล่อมลูกน้อยที่ยังสะอื้นอยู่ในอ้อมแขน ขณะที่เสี่ยศิวกรมองตามด้วยสายตาเซ็ง "รัน… ลูกนอนเองได้มั้ย" เสี่ยถามเสียงพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความต้องการที่ยังค้างอยู่ รันหันขวับ ค้อนใส่ทันที "เสี่ย นี่ลูกเสี่ยนะ จะมาขัดใจกันแบบนี้ไม่ได้" "ก็เสี่ยยังไม่หายอยาก

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่30

    รันแทบไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา ร่างกายระบมไปหมดเพราะเมื่อคืนถูกเสี่ยศิวกรเล่นงานจนแทบไม่ได้พัก เขาพยายามขยับตัว แต่แขนแกร่งของเสี่ยกลับรั้งเขาไว้แน่น "อื้ม... เสี่ย ปล่อยผมหน่อย" รันครางเสียงแผ่ว พยายามดิ้นหนี แต่กลับถูกกอดแน่นกว่าเดิม "ยังไม่ให้ไปไหน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู "เมื่อคืนยังไม่พอ "พอแล้ว" รันเถียงทันที "เสี่ยไม่ปล่อยให้ผมพักบ้างเลย" ศิวกรหัวเราะเบา ๆ พลิกตัวขึ้นคร่อมรันไว้ มือหนาลูบไล้เอวบางอย่างอ้อยอิ่ง "ก็เสี่ยติดใจเมีย..." "ใครเมียเสี่ยกันล่ะ" รันโวยวายแต่แก้มแดงก่ำ "มีลูกด้วยกันเเล้วถ้าไม่ใช่เมียจะเรียกว่าอะไรครับ หรือจะให้ผัวคนนี้สั่งสอนเเบบจัดหนักจัดเต็มครับเมีย" "เดี๋ยว ไม่เอาแล้ว เสี่ย อื้อออ" เสียงร้องประท้วงถูกกลืนหายไปในจูบเร่าร้อนของเสี่ยศิวกร รันพยายามดิ้นหนีแต่ก็ไร้ผล ศิวกรคร่อมร่างเขาไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองมาอย่างพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต้มมุมปากก่อนที่เขาจะก้มลงมากระซิบเสียงพร่า "ทำไมต้องหนีล่ะครับ หืม หรือว่าเมื่อคืนเสี่ยยังทำให้ไม่พอ" "พอแล้ว ผมจะไม่ไหวแล้วนะเสี่ย" รันโวยวาย ใบหน

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่29

    รันนั่งหน้างออยู่บนเตียงหลังจากถูกเสี่ยศิวกรกอดรัดฟัดเหวี่ยงไปมา เหมือนหมาป่าหวงลูกกระต่ายตัวน้อย ๆ ที่กำลังพยายามดิ้นหนี "เสี่ย พอได้แล้ว ผมบอกว่าไม่พร้อมไง" รันโวยวายเสียงเบา กลัวจะปลุกลูกสาวที่กำลังหลับอยู่ ศิวกรยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่เสี่ยพร้อมแล้วนี่ครับ" เขาพูดพลางลูบแผ่นหลังบางไปมา "อีกอย่าง... ลูกเราน่ารักขนาดนี้ มีอีกสักคนจะเป็นไรไปครับ" รันหรี่ตามองเสี่ยอย่างจับผิด "ไม่ใช่ว่าอยากมีลูกหรอก เสี่ยแค่อยาก..." "อยากอะไรครับ" ศิวกรเลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย มือหนายกขึ้นลูบแก้มรันเบา ๆ รันเม้มปากแน่นก่อนจะสะบัดหน้าหนี "เปล่า แต่ผมยังไม่พร้อมไง เสี่ยจะให้ผมอุ้มท้องอีกคนตอนนี้เลยหรือไง" "อืม... ก็น่าสนใจนะครับ" ศิวกรหัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้าใกล้รันมากขึ้น "เสี่ย" รันรีบหยิบหมอนขึ้นมากันตัวเองไว้ ศิวกรหัวเราะอย่างเอ็นดู ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากของรัน "โอเค ๆ ถ้ารันยังไม่พร้อม เสี่ยก็จะรอ" รันถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่คืนนี้ขอแบบไม่ป้องกันนะครับ" เสี่ยกระซิบเสียงพร่า ขณะจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านของรัน "เสี่ย" "หืม ทำหน้างอแบ

  • เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย   บทที่28

    หลังจากแต่งงานกันได้ไม่นาน รันก็เริ่มท้องโตขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงวันที่ต้องลาคลอด เสี่ยศิวกรที่เคยเป็นนักธุรกิจสุดเคร่งขรึม ตอนนี้กลับกลายเป็นคุณพ่อมือใหม่เต็มตัว คอยดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับลูก ทั้งอุ้ม กล่อมนอน เปลี่ยนผ้าอ้อม และแม้แต่ร้องเพลงกล่อมลูกก็ยังทำ ส่วนรันที่เป็นแม่แต่ยังเรียนไม่จบ ก็ต้องกลับไปเรียนตามเดิม ตอนเช้า “เสี่ย ผมไปเรียนก่อนนะ” รันพูดขึ้นขณะจัดกระเป๋านักศึกษา รันหัวเราะเบา ๆ เดินเข้าไปใกล้เสี่ยแล้วจุ๊บแก้มลูกเบา ๆ “เสี่ยเลี้ยงลูกดี ๆ นะ” เสี่ยศิวกรทำหน้าไม่พอใจ “กูเป็นพ่อของลูกนะ รันอย่ามาดูถูกกู” รันหัวเราะ “โอเค ๆ งั้นไปล่ะนะ” เสี่ยมองตามรันที่เดินออกไป ก่อนจะก้มลงมองลูกน้อยที่กำลังหลับตาพริ้ม “หึ… เมียกูไปเรียน ส่วนกูเลี้ยงลูก นี่กูเป็นเสี่ยหรือเป็นพ่อบ้านกันแน่วะ” แม้จะบ่น แต่เสี่ยศิวกรก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะตอนนี้ทั้งรันและลูกคือลมหายใจของเขาทั้งหมดแล้ว หลังจากรันออกไปเรียน เสี่ยศิวกรก็นั่งมองลูกน้อยที่กำลังหลับอยู่ในเปลโยก สองมือใหญ่ลูบหัวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน "เฮ้อ... ทำธุรกิจพันล้านยั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status