Crazy Doctor 10

(MORPHINE TALK)

ฉันเกลียดคำว่า ‘เพื่อพ่อนะลูก’ ที่สุด เพราะความใจอ่อน เพราะพ่อรู้ว่าฉันไม่มีทางขัด ท่านถึงได้เอาถ้อยคำเหล่านี้มาอ้างเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง

เพราะมีพ่อแค่คนเดียว ฉันถึงยอมท่านมาตลอด ในเรื่องที่คิดว่าทำให้ท่านแล้วท่านน่าจะมีความสุข

แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากทำแม้แต่น้อย

แม้ไม่อยากทำแต่ฉันก็ขัดไม่ได้

ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ที่สุด

ติ๊ง !

(เคลิ้ม: อยู่หน้าห้อง เปิดประตูหน่อย)

ฉันเปิดอ่านข้อความแล้วจากนั้นก็ใช้รีโมทกดเปิดประตู

พ่อหนุ่มน้อยนักศึกษาคณะวิศวะเขาเดินหน้านิ่ง ตรงมาหาฉันที่นอนอยู่บนเตียง

“กูเกิดช้าไป หรือเพราะกูไม่ได้เรียนหมอ” พอมานั่งลงที่เตียงเขาก็เริ่มตัดพ้อ

“บอกให้พูดเพราะ ๆ ไง” ฉันเอื้อมมือไปจับมือเขา

“กูจะร้องไห้แล้วนะฟีน แม่งเรื่องเหี้ยอะไรเนี่ย” เคลิ้มจับมือของฉันไว้แน่น

“ขอโทษ” คงไม่มีคำไหนมันดีเท่าคำนี้แล้วมั้งในเวลานี้ ต่อให้สรรหาถ้อยคำสวยหรูมาประดิษฐ์ประดอย ยังไงความจริงก็คือความจริงวันยังค่ำ

“…” พ่อหนุ่มน้อยของฉันนั่งเงียบ สีหน้าตอนนี้ของเขามันดูเคร่งเครียด

“ไปมีเรื่องมาอีกแล้วใช่ไหม เนี่ยตรงมุมปากแตกอีกแล้ว” ฉันขยับตัวลงจากเตียงแล้วเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่มีไว้สำหรับเขาเพียงคนเดียว เพราะทั้งบ้านฉันไม่มีใครเข้าใกล้และฉันให้ความสนใจถึงขั้นที่จะต้องดูแลเอาใจใส่ นอกจากพ่อหนุ่มน้อยคนนี้คนเดียว

“แผลแค่นี้ไม่หนักเท่าความรู้สึกกูตอนนี้หรอก” เขาหันหน้าหนีเมื่อฉันตั้งท่าจะทำแผล

“ดื้อมาก ๆ ทำให้ฟีนเหนื่อยรู้ไหม” ฉันงัดอาการป่วยมาอ้าง เพราะเป็นทางเดียวที่จะทำให้เด็กตรงหน้าอ่อนข้อลง

“ก็เอาข้อนี้มาอ้างตลอด” แล้วเขาก็ยอมหันหน้ามาให้ฉันทำแผล ใบหน้าหล่อ ๆ จะมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ น้อย ๆ ซุกซ่อนอยู่เพราะการชกต่อย และฉันก็มักจะเป็นคนทำแผลให้เขาตลอด ตั้งแต่เรารู้จักกัน

“ต่อไปจะไม่มีแบบนี้อีกใช่ไหม ฟีนเรารู้จักกันตั้งแต่กูอายุ 13 นะเว้ย ที่ผ่านมามึงสำคัญตลอด แล้วต่อจากนี้กูจะทำยังไง” แล้วผู้ชายตรงหน้าก็เริ่มน้ำตาเอ่อคลอ

“หน้าหล่อ ๆ แบบนี้มีผู้หญิงหมายปองเยอะแยะ ฟีนขี้โรคป่วยง่าย เคลิ้มก็เลยสงสารก็แค่นั้น เดี๋ยวเคลิ้มก็เจอคนที่ดี คนที่เคลิ้มรู้สึกอยากปกป้อง” ฉันลูบที่ใบหน้าหล่อเหลา ใบหน้าที่นอกจากคนในครอบครัวเขาแล้วก็มีแต่ฉันที่เขาอนุญาตให้แตะได้เพียงคนเดียว

อ้อ! กับคู่อริด้วย เพราะโดนชกมาประจำ

“อย่าพูดเหมือนไม่รู้ดิฟีน ถึงกูไม่เคยพูดแต่กูทำให้มึงเห็นตลอดว่ามึงสำคัญกับกูแค่ไหน กูรู้กูเด็ก กูไม่มีเหี้ยอะไรดีสักอย่าง แต่กูมีความจริงใจให้มึงนะ มึงรู้ใช่ไหมว่ากูคิดยังไงกับมึง มึงรู้ใช่ไหมว่าถึงกูไม่ได้เรียนหมอ แต่กูก็จะดูแลมึงให้ดีที่สุด”

ผู้ชายตรงหน้ากำลังร้องไห้ เขากำลังทำให้ฉันรู้สึกเศร้าตามเขา เขากำลังทำให้ฉันเสียใจตามเขา

“นักเลงเขาไม่ร้องไห้หรอกนะ เกรงใจช็อปที่ใส่มาด้วยสิ” ฉันยิ้มแล้วปาดน้ำตาให้เขา

“มึงแม่งทำกูร้องไห้นับครั้งไม่ถ้วนรู้ไหมฟีน มึงเข้าใจไหมว่ากูรักมึง กูไม่เคยพูดคำนี้กับใครมึงก็รู้” เขาดึงฉันเข้าไปกอดแล้วจากนั้นเขาก็ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร