LOGIN
ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า
หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ
หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า
แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั
เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ
สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ







