Share

บทที่ 2 : ลมพัดกลับมาอีกครั้ง

last update publish date: 2026-11-03 23:44:33

สามวันผ่านไป…

เธอยังคงนึกถึงชายแปลกหน้าคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง

ชายผู้ปั่นจักรยานขึ้นมาบนเนินเขาในวันนั้น ชายที่สวมเสื้อสีเทา มีน้ำเสียงเรียบเบา และมีบางอย่างในแววตาที่เธอไม่อาจอธิบายได้

พวกเขาไม่ได้แลกเบอร์โทรศัพท์ ไม่ได้ขอช่องทางติดต่อ ไม่มีแม้แต่ชื่อที่ชัดเจนให้เธอจดจำ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือภาพของใครคนหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในความทรงจำอย่างเงียบ ๆ

แปลกดี…

ทั้งที่เพิ่งพบกันเพียงครั้งเดียว แต่กลับมีบางช่วงเวลาของวัน ที่เธอเผลอมองไปยังเส้นทางขึ้นเนินเขา ราวกับกำลังรอให้ใครบางคนปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

เย็นวันนั้น หลังเลิกงาน เธอตัดสินใจเดินกลับไปยังสถานที่เดิม

กังหันลมยังคงหมุนอย่างช้า ๆ ท่ามกลางสายลมเย็น หมอกบางลอยคลออยู่เหนือยอดหญ้า แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดตัวลงบนเนินเขาอย่างอ่อนล้า ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ราวกับไม่มีอะไรเคยเปลี่ยนแปลง

ยกเว้นหัวใจของเธอ…

เธอมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ตั้งใจนัก แต่ก็ไม่พบใคร

หญิงสาวเดินไปนั่งลงบนผืนหญ้าตรงจุดเดิม ปล่อยให้สายลมพัดผ่านใบหน้า พลางบอกตัวเองว่าเธอเพียงแค่อยากมาพักผ่อน ไม่ได้คาดหวังว่าจะพบใครทั้งนั้น

แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความเงียบกลับยิ่งทำให้เธอรับรู้ถึงความคาดหวังเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจ

บางทีเขาอาจไม่มาอีกแล้ว…

เธอคิด ก่อนจะก้มมองปลายรองเท้าของตัวเอง ราวกับกำลังพยายามเก็บความรู้สึกบางอย่างกลับเข้าไปไว้ในที่เดิม

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางลาดด้านหลัง

เสียงล้อจักรยานบดไปตามพื้นถนน ก่อนจะค่อย ๆ ชะลอลง

เธอหันกลับไปมอง

ชายเสื้อสีเทาคนนั้น…

เขากำลังปั่นจักรยานเข้ามา ก่อนจะหยุดลงไม่ไกลจากที่เธอนั่ง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อสายตาของทั้งคู่สบกัน

“มาอีกแล้วเหรอ?”

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

เธอยิ้มเล็กน้อย ก่อนตอบกลับไปว่า

“ก็มาพักน่ะ”

คำตอบนั้นฟังดูธรรมดา แต่มีบางอย่างที่เธอเลือกจะไม่พูดออกไป

เธอไม่ได้บอกเขาว่า ตลอดสามวันที่ผ่านมา ภาพของคนปั่นจักรยานคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด และไม่ได้บอกด้วยว่า วันนี้เธอแอบหวังให้เขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

เขาจอดจักรยานไว้ข้างทาง แล้วเดินมานั่งลงห่างจากเธอเพียงเล็กน้อย

บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่าย พวกเขาคุยกันเรื่องเส้นทางปั่นจักรยานที่เขาเคยผ่าน เรื่องอากาศบนเนินเขา และเรื่องงานที่บางครั้งก็ทำให้คนเราหมดแรงโดยไม่รู้ตัว

เขาเล่าเพียงบางส่วนของชีวิต ส่วนเธอก็เลือกเก็บบางเรื่องไว้เช่นกัน

ไม่มีใครพยายามถามในสิ่งที่อีกฝ่ายยังไม่พร้อมจะตอบ

น่าแปลกที่คนสองคนซึ่งแทบไม่รู้จักกัน กลับสามารถนั่งอยู่ด้วยกันได้โดยไม่รู้สึกอึดอัด แม้บางช่วงจะไม่มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นเลยก็ตาม

“บางครั้งฉันก็ไม่อยากพูดอะไรเยอะ” เขาเอ่ยขึ้น ขณะทอดสายตามองกังหันลมที่กำลังหมุนอยู่ไกล ๆ

“แค่อยากมีที่เงียบ ๆ ให้ตัวเองได้อยู่กับความคิดบ้าง”

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ

“ฉันก็เหมือนกัน บางครั้งแค่มีที่ให้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องอธิบายอะไรให้ใครฟัง ก็ดีมากแล้ว”

เขาหันมามองเธอเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฏขึ้น ก่อนที่สายตาของเขาจะหันกลับไปยังท้องฟ้าอีกครั้ง

ลมเย็นพัดผ่านยอดหญ้า ใบพัดของกังหันลมยังคงหมุนไปตามแรงลมอย่างสม่ำเสมอ

เธอเริ่มรู้สึกว่า บางทีการได้พบใครสักคนอาจไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยคำถามมากมาย ไม่จำเป็นต้องรู้จักอดีตของกันและกันทั้งหมด เพียงแค่การได้อยู่ใกล้ใครคนหนึ่งโดยไม่ต้องฝืนเป็นคนอื่น ก็อาจเป็นความรู้สึกที่หาได้ยากในชีวิตแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังสัมผัสได้ว่าระหว่างพวกเขายังคงมีกำแพงบาง ๆ กั้นอยู่

กำแพงที่สร้างขึ้นจากเรื่องราวในอดีต ความผิดหวัง และบาดแผลที่ต่างฝ่ายต่างไม่เคยเอ่ยถึง

บางทีเขาอาจมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เลือกใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ เช่นเดียวกับเธอ

และบางที… เธอเองก็อาจยังไม่พร้อมที่จะให้ใครเดินเข้ามาในโลกของตัวเองมากเกินไป

แสงอาทิตย์เริ่มจางลงจนเหลือเพียงสีส้มอ่อนบริเวณขอบฟ้า

ชายหนุ่มเหลือบมองเวลา ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบจักรยาน

“ฉันคงต้องกลับแล้ว”

เธอพยักหน้าเบา ๆ

“อืม… ขับกลับดี ๆ นะ”

มีบางคำที่เธออยากพูดออกไป

อยากถามว่าเขาจะกลับมาอีกไหม อยากขอช่องทางติดต่อ และอยากรู้ด้วยซ้ำว่าชื่อของเขาคืออะไร

แต่สุดท้าย เธอก็เลือกเก็บทุกคำถามไว้ในใจ

เพราะเธอไม่อยากให้ความรู้สึกดี ๆ ที่เพิ่งเริ่มต้น กลายเป็นแรงกดดันสำหรับใครอีกคน

เขายิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะปั่นจักรยานลงไปตามทางลาด

เธอมองตามจนแผ่นหลังของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา

เนินเขากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เธอยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้สายลมพัดผ่านเส้นผม และมองกังหันลมที่หมุนไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เขาจะกลับมาอีกหรือไม่ ไม่รู้ว่าความบังเอิญสองครั้งนี้จะกลายเป็นเรื่องราวอะไรในอนาคต

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอเริ่มแน่ใจ คือเธอไม่ได้มาที่นี่เพียงเพราะชอบบรรยากาศของเนินเขาอีกต่อไป

บางครั้ง… คนเราก็ไม่ได้คิดถึงสถานที่แห่งหนึ่งเพราะสถานที่นั้นสวยงาม

แต่เป็นเพราะมีใครบางคนเคยนั่งอยู่ตรงนั้น

และทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ในความทรงจำ

ลมยังคงพัดกลับมาอีกครั้ง…

บางทีความรู้สึกของคนสองคนก็อาจเป็นเช่นเดียวกัน

เพียงแต่ยังไม่มีใครกล้าพอที่จะถามว่า ครั้งต่อไป… เราจะได้พบกันอีกไหม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status