Home / โรแมนติก / เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ / บทที่12:กลิ่นกาแฟและนิสัยที่ซ่อนอยู่

Share

บทที่12:กลิ่นกาแฟและนิสัยที่ซ่อนอยู่

last update publish date: 2026-11-14 19:19:11

หลังจากบ่ายวันนั้นบนเนินเขา พวกเขาตกลงกันว่าจะออกไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง บางทีการปล่อยให้ตัวเองอยู่กับเรื่องธรรมดา ๆ อาจช่วยให้ความคิดที่หนักอึ้งเบาลงได้

เธอเป็นคนแนะนำร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเคยเดินผ่านหลายครั้งระหว่างทางกลับบ้าน ร้านตั้งอยู่ริมถนนสายเล็ก ๆ มีหน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงแดด ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีโต๊ะไม้ไม่กี่ตัว กลิ่นกาแฟคั่วสดผสมกับกลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยอบอวลอยู่ในร้าน

"ร้านนี้ฉันเดินผ่านบ่อย แต่ไม่ค่อยได้แวะเลย" เธอพูดขณะผลักประตูกระจกเข้าไป

เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะยิ้ม

"ดูเงียบดีนะ เหมาะกับคนชอบหนีความวุ่นวาย"

"แล้วเธอล่ะ ชอบร้านแบบนี้ไหม"

"ถ้ากาแฟอร่อยก็น่าจะชอบ"

เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินไปต่อแถวหน้าเคาน์เตอร์

ระหว่างรอ เธอสังเกตเห็นพนักงานคนหนึ่งกำลังรับออร์เดอร์จากลูกค้า สีหน้าเขาดูเหนื่อยล้า น้ำเสียงตอบคำถามค่อนข้างสั้น และไม่มีรอยยิ้มเหมือนพนักงานคนอื่น ๆ

เธอมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ

"เขาอาจจะเหนื่อยมากก็ได้นะ"

เขาหันมามองเธอ

"เธอรู้จักเขาเหรอ"

"เปล่า แค่เดาน่ะ บางทีเขาอาจมีเรื่องอะไรอยู่ก็ได้"

เขาไม่ได้แสดงความคิดเห็น แต่สังเกตเห็นว่าแม้เธอจะไม่ได้รู้จักคนตรงหน้าเลย เธอก็ยังพยายามหาเหตุผลที่จะเข้าใจเขาอยู่เสมอ

เมื่อถึงคิวสั่งเครื่องดื่ม เธอยิ้มให้พนักงานแล้วสั่งลาเต้ร้อน ส่วนเขาสั่งอเมริกาโน่เย็น

พนักงานรับออร์เดอร์ด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหันไปจัดเตรียมเครื่องดื่ม

เธอไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ เพียงถอยออกมายืนรอข้าง ๆ เขา

"เธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ" เขาถาม

"เรื่องอะไร"

"พนักงานพูดกับเธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ก็รู้สึกนิดหน่อยนะ แต่ฉันไม่อยากตัดสินใครจากช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่เราเจอกัน"

เขาพยักหน้า ก่อนจะพูดติดตลกว่า

"ถ้าอย่างนั้น ต่อไปฉันคงต้องระวังตัวแล้วล่ะ"

เธอหันมามองอย่างสงสัย

"ทำไมล่ะ"

"กลัวเธอจะหาเหตุผลมาเข้าใจฉันทุกเรื่อง จนฉันไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรผิดหรือเปล่า"

เธอหัวเราะออกมา

"ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าเธอทำผิด ฉันก็บอกตรง ๆ เหมือนกัน"

"ค่อยยังชั่วหน่อย"

ไม่นานเครื่องดื่มก็ถูกนำมาเสิร์ฟ พวกเขาถือแก้วกาแฟไปนั่งตรงโต๊ะใกล้หน้าต่าง

แสงแดดลอดผ่านกระจกตกกระทบลงบนโต๊ะไม้ เธอยกแก้วลาเต้ขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะวางลงอย่างระมัดระวัง

เขามองแก้วกาแฟของเธอแล้วพูดขึ้น

"เธอชอบกาแฟหวานหรือเปล่า"

"ก็แล้วแต่อารมณ์ บางวันก็ชอบหวาน บางวันก็ไม่อยากเติมอะไรเลย"

"เหมือนความรู้สึกคนเลยนะ"

"เกี่ยวกันตรงไหน"

"บางวันก็อยากให้ชีวิตหวานขึ้นบ้างไง"

เธอส่ายหน้าแล้วยิ้ม

"พูดเหมือนคนเขียนหนังสือเลยนะ"

เขาหัวเราะ ก่อนจะยกอเมริกาโน่ขึ้นดื่ม

บทสนทนาเล็ก ๆ ดำเนินต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติ พวกเขาคุยกันเรื่องร้านกาแฟ เรื่องขนมปังที่วางอยู่ในตู้กระจก และเรื่องท้องฟ้าที่มีเมฆลอยผ่านหน้าต่างอย่างช้า ๆ

ระหว่างนั้นเธอเหลือบไปเห็นพนักงานคนเดิมกำลังเก็บโต๊ะ เขาทำแก้วน้ำเกือบหล่น แต่รีบคว้าไว้ได้ทัน

เธอเผลอขยับตัวเหมือนจะลุกไปช่วย ก่อนจะหยุดลง

เขาสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวนั้น

"จะไปช่วยเขาเหรอ"

"เปล่า แค่เห็นว่าเขาเกือบทำแก้วตก"

"เธอนี่นะ เห็นอะไรนิดหน่อยก็เป็นห่วงไปหมด"

เธอยิ้มเจื่อน ๆ

"บางทีก็ห้ามตัวเองไม่ค่อยได้"

เขาวางแก้วกาแฟลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

"การเป็นห่วงคนอื่นเป็นเรื่องดีนะ แต่เธอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบความรู้สึกของทุกคนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตหรอก"

เธอนิ่งไปเล็กน้อย

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกถูกตำหนิ กลับทำให้เธอได้ย้อนมองนิสัยบางอย่างของตัวเอง

เธอมักพยายามเข้าใจคนอื่นก่อนเสมอ บางครั้งแม้กระทั่งในวันที่ตัวเองไม่สบายใจ เธอก็ยังพยายามหาเหตุผลให้คนที่ทำให้เธอรู้สึกแย่

"ฉันคงต้องฝึกแยกให้ออกเหมือนกันนะ ระหว่างการเข้าใจคนอื่นกับการปล่อยให้ตัวเองต้องอดทนทุกเรื่อง"

เขาพยักหน้า

"ฉันก็เหมือนกัน มีหลายอย่างที่ยังต้องเรียนรู้"

เธอมองเขาอย่างสนใจ

"แล้วเธอล่ะ มีนิสัยอะไรที่คนอื่นไม่ค่อยรู้บ้าง"

เขาหยุดคิด ก่อนจะยิ้มมุมปาก

"ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับกาแฟตอนกำลังดื่ม"

เธอหัวเราะ

"แค่นี้เองเหรอ"

"ยังมีอีก แต่เอาไว้ค่อย ๆ รู้จักกันไป"

เธอไม่ได้ถามต่อ เพียงยิ้มแล้วหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้ง

บ่ายวันนั้นพวกเขาใช้เวลาอยู่ในร้านนานกว่าที่คิด ไม่มีบทสนทนาที่ลึกซึ้ง ไม่มีคำปลอบโยนเกี่ยวกับอดีต และไม่มีใครพยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็งกว่าอีกฝ่าย

มีเพียงกาแฟสองแก้ว บทสนทนาธรรมดา และเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างวัน

ก่อนออกจากร้าน เธอหันกลับไปมองพนักงานคนเดิมอีกครั้ง เขายังคงทำงานด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเหมือนเดิม แต่คราวนี้เธอไม่ได้พยายามคิดหาคำตอบแทนเขาอีก

เธอเพียงยิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนเดินออกไปพร้อมกับชายที่เดินอยู่ข้าง ๆ

ระหว่างทางกลับ เขาถามขึ้นว่า

"คราวหน้าจะมาร้านนี้อีกไหม"

"ถ้ากาแฟยังอร่อยก็คงมา"

"แล้วถ้าพนักงานยังไม่ยิ้มล่ะ"

เธอหัวเราะ

"ก็ไม่เป็นไร เรามาดื่มกาแฟ ไม่ได้มาบังคับให้ใครยิ้มนี่"

เขาหัวเราะตาม

เธอเพิ่งค้นพบว่า บางครั้งการรู้จักใครสักคนไม่ได้เกิดขึ้นจากการนั่งพูดคุยเรื่องบาดแผลในอดีตเสมอไป แต่อาจเกิดขึ้นจากการสังเกตว่าเขาดื่มกาแฟอย่างไร หัวเราะกับเรื่องอะไร หรือมีท่าทีอย่างไรเมื่อพบเจอเรื่องเล็กน้อยระหว่างวัน

และบางครั้ง คนเราก็ไม่ได้ต้องการบทสนทนาที่ลึกซึ้งทุกครั้งที่พบกัน

เราเพียงต้องการช่วงเวลาธรรมดา ที่ทำให้รู้สึกว่าเราไม่จำเป็นต้องเป็นใครนอกจากตัวเอง

เพราะการรู้จักใครสักคนอย่างแท้จริง ไม่ได้หมายถึงการรู้ทุกบาดแผลของเขา แต่หมายถึงการค่อย ๆ มองเห็นตัวตนของเขา แม้ในวันที่ไม่มีเรื่องราวอะไรให้ต้องเล่า

บ่ายวันนั้นจึงไม่ได้ทิ้งความทรงจำที่ยิ่งใหญ่เอาไว้

แต่กลับเป็นอีกหนึ่งวันที่ทั้งสองคนเริ่มรู้จักกันมากขึ้น โดยไม่รู้ตัว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status