Share

บทที่11:เสียงเงียบที่ยังคงอยู่

last update publish date: 2026-11-14 18:37:32

หลังจากวันที่เธอยอมเปิดเผยรอยร้าวบางส่วนในใจ บ่ายวันนั้นบนเนินเขาก็ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงัน

วันนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงแดดอ่อนลงจนกลายเป็นสีส้มจาง ๆ ลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระลอก เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือหนึ่งวางอยู่บนสมุดเล่มเล็ก ส่วนอีกมือค่อย ๆ ลูบขอบปกสมุดอย่างเลื่อนลอย

เธอไม่ได้คิดจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้ และไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องพูดอะไรเพิ่มเติม

บางเรื่องแม้จะผ่านมานานแล้ว แต่เมื่อย้อนกลับไปนึกถึง ความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

เขานั่งอยู่ข้าง ๆ โดยเว้นระยะห่างพอสมควร สายตามองออกไปยังทิวเขาเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"วันนี้เธอดูเงียบกว่าทุกวันนะ"

เธอยิ้มบาง ๆ

"เรากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่"

"เรื่องที่เธอเล่าให้ฟังเมื่อวันก่อนหรือเปล่า"

เธอพยักหน้าเล็กน้อย

"อืม เราเพิ่งรู้ว่าการพูดเรื่องบางเรื่องออกมา มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด แต่พอได้พูดแล้วก็รู้สึกเหมือนยกอะไรบางอย่างออกจากอกไปนิดหนึ่ง"

เขาหันมามองเธอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

"ฉันไม่สามารถทำให้บาดแผลของเธอหายไปได้ในวันเดียวหรอกนะ แต่ถ้าวันไหนเธออยากพูด ฉันก็ยินดีฟัง"

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

"แล้วถ้าวันไหนเราไม่อยากพูดล่ะ"

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า

"ก็นั่งเงียบ ๆ ด้วยกันแบบนี้ไง"

เธอหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้ดังมาก แต่ทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาผ่อนคลายลง

"บางทีการมีใครสักคนอยู่ตรงนี้ โดยไม่ต้องถามอะไรเลย ก็ดีเหมือนกันนะ"

เขาไม่ได้ตอบ เพียงยิ้มให้เธอ

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งมองท้องฟ้าไปด้วยกัน

เธอเริ่มเข้าใจว่าการเปิดใจไม่ได้หมายความว่าเธอต้องยกเรื่องราวทุกอย่างในชีวิตให้ใครอีกคนรับรู้ทั้งหมด และไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องยอมให้ใครเข้ามากำหนดความรู้สึกของตัวเอง

เธอยังมีสิทธิ์ที่จะเงียบ มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ และมีสิทธิ์ที่จะใช้เวลาในการเรียนรู้ใครสักคนอย่างค่อยเป็นค่อยไป

เช่นเดียวกับเขา

ผู้ชายที่เคยมีวันที่อ่อนแอ และยังคงมีเรื่องราวบางอย่างที่ไม่พร้อมจะเปิดเผย

ก่อนกลับ เธอหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่เคยเขียนข้อความทิ้งไว้ แล้วเติมประโยคสั้น ๆ ลงไปอีกหนึ่งบรรทัด

"บางครั้งความเข้าใจ ไม่ได้เกิดจากการพูดทุกอย่างออกมา แต่อาจเกิดจากการที่ใครสักคนไม่บังคับให้เราต้องพูด"

เธอปิดสมุด เก็บมันลงในกระเป๋า ก่อนจะลุกขึ้นยืน

เขาลุกตาม แล้วเดินลงจากเนินเขาไปพร้อมกัน

ระหว่างทางพวกเขาคุยกันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องอาหาร เรื่องอากาศ และเรื่องที่ไม่มีความสำคัญอะไรเป็นพิเศษ

แต่เธอกลับรู้สึกว่าบทสนทนาธรรมดาเหล่านั้นมีความหมายอย่างประหลาด

เพราะวันนี้เธอไม่ได้รู้สึกว่าต้องพยายามเป็นคนเข้มแข็ง ไม่ต้องแสดงว่าตัวเองมีความสุข และไม่ต้องหาเหตุผลมาปกปิดความเงียบของตัวเอง

เธอเพียงแค่เป็นตัวเอง

และเขาก็ยังคงเป็นตัวเขา

บางทีความสัมพันธ์ของคนสองคนอาจไม่จำเป็นต้องมีคำพูดสวยหรูหรือคำสัญญาที่ยิ่งใหญ่เสมอไป

บางครั้งมันอาจเริ่มต้นจากการที่คนคนหนึ่งยอมรับความเงียบของอีกคน โดยไม่พยายามเปลี่ยนแปลงอะไร

เพราะความเงียบที่ดี ไม่ใช่ความเงียบที่ไม่มีอะไรจะพูด แต่เป็นความเงียบที่เราไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะถูกเข้าใจผิด

และในวันนี้ เธอเริ่มรู้สึกว่า การมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ทำให้เธอสูญเสียความเป็นตัวเองอย่างที่เคยกลัว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status