Home / โรแมนติก / เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ / บทที่7:ร่องรอยของความไม่สมบูรณ์

Share

บทที่7:ร่องรอยของความไม่สมบูรณ์

last update publish date: 2026-11-05 21:31:22

บ่ายวันนี้ลมบนเนินเขาพัดแรงกว่าทุกวัน เธอเดินขึ้นมาพร้อมสมุดเล่มเล็กในมือเหมือนเช่นเคย ภายในสมุดยังมีข้อความที่เขียนค้างไว้หลายหน้า บางหน้ามีเพียงประโยคสั้น ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะเขียนต่ออย่างไร บางหน้ามีรอยขีดฆ่าและตัวอักษรที่เขียนทับกันหลายครั้ง ราวกับเจ้าของสมุดกำลังพยายามค้นหาคำพูดที่เหมาะสมให้กับความรู้สึกของตัวเอง

เสียงใบพัดกังหันลมหมุนรัวเบา ๆ ผสมกับเสียงลมที่พัดผ่านใบหญ้า ทำให้บรรยากาศดูเงียบและหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย

เมื่อมาถึง เธอเห็นเขานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกลจากกังหันลม เขาดูเงียบกว่าทุกครั้ง สายตาทอดมองไปยังท้องฟ้าที่มีเมฆลอยผ่าน เหมือนกำลังคิดถึงบางเรื่องที่ฝังอยู่ในใจ และยังไม่อยากเปิดเผยให้ใครรับรู้

เธอเดินเข้าไปนั่งในระยะที่คุ้นเคย ไม่ใกล้จนเกินไป และไม่ไกลจนไม่สามารถพูดคุยกันได้

"วันนี้ลมแรงนะ" เธอพูดขึ้นเบา ๆ

เขาพยักหน้า ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้

"บางทีลมแรงก็ดีนะ อย่างน้อยมันก็ทำให้เรารู้ว่ายังมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ แม้ในวันที่เราไม่อยากขยับไปไหน"

เธอหันไปมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตามโดยไม่ได้ตอบอะไร

บทสนทนาของพวกเขายังคงเป็นเรื่องธรรมดา บางครั้งพูดถึงงานที่ต้องทำ บางครั้งพูดถึงวันที่เหนื่อยล้า หรือเรื่องเล็ก ๆ ที่พบเจอระหว่างทาง ไม่มีใครถามลึกไปกว่านั้น และไม่มีใครพยายามเล่าเรื่องของตัวเองมากเกินความจำเป็น

แต่เธอสังเกตเห็นว่าเขามักจะเงียบไปในบางช่วง เหมือนมีบางเรื่องติดค้างอยู่ในใจ ทุกครั้งที่เธอหันไปมอง เขาก็มักจะเปลี่ยนเรื่องพูดเสียก่อน

เธอไม่ได้บังคับให้เขาพูด เพราะเธอรู้ดีว่าบางอย่างไม่สามารถบอกใครได้ทันที

บางคนไม่ได้เงียบเพราะไม่มีเรื่องราวจะเล่า แต่เงียบเพราะเคยพูดออกไปแล้วไม่มีใครเข้าใจ บางคนเลือกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการใคร แต่เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายความเจ็บปวดของตัวเองจากตรงไหน

เธอเองก็เป็นเช่นนั้น

ในสมุดเล่มเล็กมีเรื่องราวมากมายที่เธออยากเขียน แต่มีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่กล้าถ่ายทอดออกมา มีหลายความรู้สึกที่ยังซ่อนอยู่ลึก ๆ บางเรื่องเธอเขียนได้อย่างง่ายดาย แต่บางเรื่องกลับต้องหยุดปากกาไว้กลางประโยค เพราะแม้แต่การอ่านทบทวนความทรงจำของตัวเองก็ยังทำให้หัวใจสั่นไหว

เธอเคยคิดว่าการเป็นคนเข้มแข็งหมายถึงการไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ต้องยิ้มให้ได้แม้ในวันที่เสียใจ ต้องทำเหมือนไม่เป็นอะไรแม้ในวันที่ข้างในแทบจะรับไม่ไหว

จนกระทั่งวันหนึ่งเธอเริ่มเข้าใจว่า การพยายามเป็นคนที่ไม่เคยผิดพลาด ไม่เคยเสียใจ และไม่เคยร้องไห้ อาจเป็นเพียงวิธีหนึ่งที่เธอใช้ปกป้องตัวเองจากสายตาของคนอื่น

เธอจึงเปิดสมุดขึ้นมา พลิกไปยังหน้าว่าง ก่อนจะเขียนข้อความสั้น ๆ ลงไป

"เราไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ เพื่อให้ใครสักคนยอมรับ"

เขาเหลือบมองข้อความนั้น ก่อนจะถามขึ้นเบา ๆ

"เขียนอะไรอยู่เหรอ?"

เธอหยุดปลายปากกาเล็กน้อย

"เขียนเรื่องคนคนหนึ่งที่พยายามทำตัวให้เข้มแข็ง ทั้งที่จริง ๆ แล้วเขาก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"บางทีคนเราก็เหนื่อยกับการต้องทำให้คนอื่นเห็นว่าเรายังไหว ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไหวไปได้อีกนานแค่ไหน"

ประโยคนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

เป็นครั้งแรกในวันนี้ที่เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้กำลังพูดถึงเรื่องทั่วไป แต่กำลังพูดถึงบางอย่างที่อยู่ข้างในตัวเอง

เธอไม่ได้ถามต่อ เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ

"บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องบอกใครก็ได้นะว่าเราเจออะไรมาบ้าง แค่ยอมรับกับตัวเองว่าเราเหนื่อยแล้วก็พอ"

เขาหันมามองเธอ ก่อนจะยิ้มจาง ๆ

"แล้วถ้าวันหนึ่งเราอยากเล่าล่ะ?"

เธอปิดสมุดลงอย่างช้า ๆ

"ก็เล่าได้สิ แต่ถ้ายังไม่พร้อมจะเล่า เราก็นั่งเงียบ ๆ ด้วยกันแบบนี้ก็ได้"

ไม่มีคำพูดใดตามมาในทันที มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้ และเสียงใบพัดกังหันที่ยังคงหมุนอยู่ไม่ไกล

บางทีสิ่งที่คนคนหนึ่งต้องการ อาจไม่ใช่ใครสักคนที่พยายามค้นหาคำตอบให้กับทุกปัญหา แต่อาจเป็นเพียงใครสักคนที่ไม่ทำให้เขารู้สึกผิดที่ยังไม่มีคำตอบให้กับชีวิตของตัวเอง

พวกเขานั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่ได้พยายามค้นหาคำตอบของกันและกัน

เธอเริ่มเข้าใจว่า ความสัมพันธ์บางอย่างไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยการรู้จักกันทุกเรื่อง ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยอดีตทั้งหมด หรือเล่าความเจ็บปวดทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าต่างฝ่ายต่างจริงใจ

บางครั้งการให้เกียรติความเงียบของอีกคน ก็เป็นรูปแบบหนึ่งของความเข้าใจ

และการไม่เร่งรัดให้ใครเปิดใจ ก็อาจเป็นการแสดงความห่วงใยที่อ่อนโยนที่สุดอย่างหนึ่ง

เธอเหลือบมองเขาอีกครั้ง ก่อนจะนึกถึงตัวเองในวันเก่า ๆ วันที่เคยพยายามปกปิดรอยร้าวทุกอย่าง เพราะกลัวว่าหากใครมองเห็นด้านที่ไม่สมบูรณ์ พวกเขาอาจเปลี่ยนใจและเดินจากไป

แต่วันนี้เธอเริ่มคิดต่างออกไป

หากใครสักคนจะอยู่ในชีวิตเราได้จริง ๆ เขาอาจไม่จำเป็นต้องเห็นเราในวันที่สวยงามที่สุดเสมอไป เขาอาจได้เห็นวันที่เราสับสน วันที่เราทำผิดพลาด วันที่เราไม่มีคำตอบ และวันที่เราไม่สามารถยิ้มได้เหมือนทุกวัน

เพราะมนุษย์ทุกคนต่างมีร่องรอยบางอย่างซ่อนอยู่ในตัวเอง

บางร่องรอยเกิดจากความผิดพลาด บางร่องรอยเกิดจากการสูญเสีย และบางร่องรอยเกิดจากการพยายามมีชีวิตอยู่ให้ผ่านวันที่ยากลำบากมาให้ได้

ร่องรอยเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ใครมีคุณค่าน้อยลงเลย

มันเพียงบอกเล่าว่า ครั้งหนึ่งคนคนนั้นเคยผ่านอะไรมาบ้าง และยังคงเลือกที่จะเดินต่อ แม้จะไม่ได้เดินอย่างสมบูรณ์แบบก็ตาม

ก่อนกลับ เธอเปิดสมุดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเขียนประโยคหนึ่งลงในหน้าสุดท้ายของวันนี้

"บางทีเราอาจไม่ต้องการคนที่มองเห็นแต่ด้านที่สวยงามของเรา แต่อยากพบใครสักคนที่เมื่อเห็นรอยร้าวแล้ว ก็ยังไม่รีบตัดสินว่าเราเป็นคนที่แตกสลาย"

เธอปิดสมุด เก็บมันไว้ในกระเป๋า ก่อนจะลุกขึ้นยืน

เขายังคงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เหมือนเดิม

วันนี้พวกเขาอาจไม่ได้รู้จักกันมากไปกว่าเดิมนัก ไม่ได้รู้ความลับของกันและกัน ไม่ได้ค้นพบเรื่องราวทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ในอดีต แต่มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆ

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็เริ่มเรียนรู้ว่า ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบต่อหน้ากันตลอดเวลา

เธอเดินลงจากเนินเขาอย่างช้า ๆ ขณะที่ลมยังคงพัดผ่านใบหญ้า กังหันลมยังหมุนต่อไปตามแรงลมที่ไม่มีใครมองเห็น

เธอคิดว่า บางทีความเข้มแข็งอาจไม่ได้หมายถึงการไม่มีรอยแผล แต่อาจหมายถึงการกล้ายอมรับว่าตัวเองเคยเจ็บปวด และไม่จำเป็นต้องซ่อนมันไว้ตลอดไป

เพราะสุดท้ายแล้ว...

เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ เพื่อจะคู่ควรกับความเข้าใจ และเราไม่จำเป็นต้องหายดีทั้งหมด เพื่อจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ดีได้

บางทีการได้พบใครสักคนที่ไม่พยายามเปลี่ยนเรา ไม่เร่งรัดให้เราเปิดเผยทุกอย่าง และไม่ตัดสินเราในวันที่เราอ่อนแอ อาจเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ของการยอมรับตัวเองอีกครั้ง

และนั่นอาจเป็นความงดงามอย่างหนึ่งของคนสองคนที่ต่างก็มีร่องรอยของความไม่สมบูรณ์อยู่ในหัวใจ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status