Share

บทที่4:ร่องรอยบนเนินหญ้า

last update publish date: 2026-11-04 08:37:12

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป…

ฝนตกติดต่อกันหลายวัน ราวกับท้องฟ้ากำลังระบายความรู้สึกบางอย่างที่เก็บเอาไว้มานาน พื้นหญ้าบนเนินเขาชุ่มไปด้วยน้ำฝน ทางเดินเล็ก ๆ ที่เคยแห้งสนิทกลายเป็นดินเปียกชื้น และหมอกสีขาวก็ลอยคลออยู่เหนือยอดหญ้าในยามเช้า

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอไม่ได้ขึ้นมาที่นี่เลย

เธอคิดว่าเขาคงไม่มาเช่นกัน บางทีเขาอาจมีงานที่ต้องทำ หรืออาจเลือกใช้เวลาหลังฝนตกอยู่กับสถานที่อื่นที่สะดวกกว่า

แต่เมื่อฝนเริ่มหยุดลง เธอกลับพบว่าตัวเองกำลังเตรียมผ้าผืนเล็ก ๆ ใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินทางขึ้นมายังเนินเขาอีกครั้ง

เธอไม่ได้บอกตัวเองว่ากำลังรอใคร

เพียงแค่รู้สึกว่าอยากกลับมานั่งตรงนี้อีกครั้ง

กังหันลมยังคงหมุนช้า ๆ หยาดน้ำฝนเกาะอยู่ตามใบพัดและหยดลงบนพื้นเป็นระยะ สายลมหลังฝนเย็นกว่าทุกวัน กลิ่นดินชื้นลอยขึ้นมาปะปนกับกลิ่นหญ้า ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสงบอย่างประหลาด

เธอปูผ้าลงบนผืนหญ้าแล้วนั่งลง มองออกไปยังเส้นทางลาดที่ทอดยาวลงจากเนินเขา

ไม่นานนัก…

เสียงล้อจักรยานก็ดังขึ้นจากทางลาด

เธอหันกลับไปมอง และพบชายเสื้อสีเทาคนเดิมกำลังปั่นจักรยานเข้ามา

เขาจอดรถไว้ไม่ไกลจากเธอ ปลายแขนเสื้อมีรอยเปียกชื้นเล็กน้อย ผมของเขายุ่งนิดหน่อยจากแรงลม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ฝนเพิ่งหยุด ยังมาอีกเหรอ?”

เธอยิ้มตอบ

“ก็อยากมาพักน่ะ”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองกังหันลม

มีบางคำที่เธออยากพูด แต่ก็ยังไม่กล้าพอที่จะเอ่ยออกไป

เธออยากบอกว่า คิดถึงบรรยากาศที่นี่ คิดถึงความเงียบสงบ และบางทีก็คิดถึงช่วงเวลาที่มีใครอีกคนมานั่งอยู่ข้าง ๆ

แต่สุดท้าย เธอก็เลือกเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้เช่นเดิม

เขาเดินมานั่งลงข้างเธอ ทั้งสองมองออกไปยังทิวเขาที่ถูกหมอกบางปกคลุมอยู่ไกล ๆ

วันนี้บทสนทนาเริ่มต้นช้ากว่าทุกครั้ง

จนกระทั่งชายหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“คุณเคยรู้สึกไหมว่า… บางครั้งการไว้ใจใครสักคนมันยากกว่าการเริ่มต้นรู้จักเขาเสียอีก”

เธอหันไปมองเขาเล็กน้อย

คำถามนั้นทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง เพราะมันเหมือนกับกำลังพูดแทนความรู้สึกบางอย่างที่เธอเก็บซ่อนไว้

“เคยสิ” เธอตอบเบา ๆ “บางคนเราไม่ได้กลัวที่จะรู้จัก แต่เรากลัวว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นคนที่ทำให้เราเสียใจ”

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงก้มมองปลายรองเท้าของตัวเอง ก่อนจะยิ้มจาง ๆ

“บางทีเราก็ไม่ได้กลัวคนใหม่หรอก แต่เรากลัวเรื่องเดิม ๆ จะกลับมาเกิดขึ้นอีก”

ประโยคนั้นทำให้เธอเงียบไป

เธอไม่รู้ว่าเขาเคยผ่านอะไรมาบ้าง ไม่รู้ว่าใครเคยทำให้เขาต้องสร้างกำแพงขึ้นมาปกป้องตัวเอง แต่จากน้ำเสียงและแววตาในตอนนั้น เธอสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้พูดเพียงเพื่อให้บทสนทนาดำเนินต่อไป

เขากำลังพูดถึงบางสิ่งที่อยู่ลึกลงไปในใจ

“ฉันเองก็มีเรื่องที่ไม่ค่อยอยากเล่าให้ใครฟังเหมือนกัน” เธอพูดขึ้น “บางเรื่องมันผ่านไปนานแล้ว แต่พอนึกถึงทีไร ก็ยังรู้สึกเหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน”

เขาหันมามองเธอ

“แล้วตอนนี้ยังเจ็บอยู่ไหม?”

เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบ

“บางวันก็ไม่เจ็บแล้วนะ แต่บางวันก็ยังรู้สึกอยู่เหมือนเดิม”

เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะพูดเพียงสั้น ๆ

“อย่างน้อยเราก็ยังผ่านมันมาได้”

เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่รู้สึกว่าประโยคนั้นมีความหมายมากกว่าที่ได้ยิน

บางครั้งคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำปลอบใจที่สวยหรู ไม่ได้ต้องการให้ใครมาบอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้นในวันพรุ่งนี้

แค่มีใครสักคนรับฟัง โดยไม่ตัดสิน และไม่พยายามเร่งให้เราลืมเรื่องราวในอดีต เท่านั้นก็อาจเพียงพอแล้ว

ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางสายลมหลังฝน

ไม่มีใครถามถึงอดีตมากไปกว่านั้น ไม่มีใครพยายามค้นหาคำตอบในสิ่งที่อีกฝ่ายยังไม่พร้อมจะเปิดเผย

พวกเขาต่างรู้ดีว่า กำแพงที่สร้างขึ้นจากความเจ็บปวด ไม่อาจพังลงได้เพียงเพราะบทสนทนาไม่กี่ประโยค

แม้จะเริ่มรู้สึกดีต่อกันมากขึ้น แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าขอช่องทางติดต่อ

ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ ไม่มีไลน์ และไม่มีคำสัญญาว่าจะได้พบกันอีกเมื่อไร

บางทีพวกเขาอาจกลัวว่า หากก้าวเข้าไปใกล้กันมากเกินไป ความสบายใจที่มีอยู่ในตอนนี้อาจเปลี่ยนไป

หรือบางที ทั้งคู่อาจยังไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมจะเปิดประตูให้ใครเข้ามาในชีวิตอีกครั้งหรือยัง

เมื่อแสงพลบค่ำเริ่มปกคลุมเนินเขา ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นไปหยิบจักรยาน

“ฉันต้องกลับแล้ว”

เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“อืม… ขับกลับให้ระวังนะ ทางคงยังลื่นอยู่”

เขายิ้มให้เธอ

“คุณก็กลับดี ๆ ล่ะ”

เป็นเพียงประโยคธรรมดา แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันอบอุ่นกว่าทุกครั้ง

เขาปั่นจักรยานออกไปตามทางลาด ล้อจักรยานทิ้งร่องรอยบาง ๆ ไว้บนพื้นหญ้าที่เปียกชื้น ก่อนที่ภาพของเขาจะค่อย ๆ หายไปหลังแนวต้นไม้

เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

สายตามองตามรอยล้อจักรยานที่ทอดยาวไปบนผืนหญ้า ร่องรอยเหล่านั้นอาจเลือนหายไปเมื่อพื้นดินแห้ง แต่ความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้กลับไม่ได้จางหายไปตามสายลม

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า คนสองคนไม่จำเป็นต้องรีบเดินเข้าหากันเสมอไป

บางครั้งการยอมให้อีกฝ่ายมีพื้นที่ของตัวเอง การไม่เร่งรัด และการเคารพความเงียบของกันและกัน อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่งดงามกว่าการพยายามครอบครอง

เธอไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกเมื่อไร

ไม่รู้ว่าเรื่องราวของเขาซ่อนความเจ็บปวดไว้มากแค่ไหน และไม่รู้ว่าตัวเองจะกล้าเปิดเผยเรื่องราวในอดีตให้เขาฟังได้หรือเปล่า

แต่ในวันนี้ เธอรู้สึกได้ว่ากำแพงในใจของทั้งสองเริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ

ไม่ใช่เพราะใครพยายามพังมันลง

แต่เพราะต่างฝ่ายต่างเริ่มเรียนรู้ที่จะไม่กลัวการมีใครอีกคนอยู่ใกล้ ๆ

บางทีความสัมพันธ์ที่ดีอาจไม่ได้เริ่มต้นจากการพบคนที่สมบูรณ์แบบ

แต่อาจเริ่มต้นจากการพบใครสักคนที่ยอมรับได้ว่า เราต่างก็มีบาดแผล และไม่จำเป็นต้องรีบรักษามันให้หายภายในวันเดียว

เธอเก็บผ้าผืนนั้นลงในกระเป๋า ก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับ

ด้านหลัง กังหันลมยังคงหมุนต่อไปอย่างเงียบงัน

และบนเนินหญ้าที่เพิ่งผ่านสายฝนมา…

ยังคงมีร่องรอยของการพบกันสองคน ที่ต่างยังไม่รู้เลยว่า วันหนึ่งร่องรอยเล็ก ๆ เหล่านี้จะนำพาพวกเขาไปพบกับเรื่องราวแบบใด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status