Home / โรแมนติก / เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ / บทที่9:ช่วงเวลาที่ความเงียบแตกร้าว

Share

บทที่9:ช่วงเวลาที่ความเงียบแตกร้าว

last update publish date: 2026-11-05 21:56:44

บ่ายวันนี้ฝนเพิ่งหยุดตก พื้นหญ้าบนเนินเขายังคงเปียกชื้น กลิ่นดินหลังฝนตกอบอวลอยู่ในอากาศ หยดน้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่ตามปลายใบหญ้าและใบไม้ที่ไหวเอนไปตามแรงลม

เธอเดินขึ้นเนินเขาพร้อมสมุดเล่มเล็กในมือเหมือนเช่นเคย วันนี้ท้องฟ้ายังมีเมฆสีเทาปกคลุมอยู่บางส่วน แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างก้อนเมฆลงมาเป็นช่วง ๆ

เมื่อมาถึง เธอพบว่าเขายังมาไม่ถึง

เธอเลือกนั่งใต้ต้นไม้ต้นเดิม เปิดสมุดขึ้นมาอ่านข้อความที่เขียนไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วลูบผ่านหน้ากระดาษอย่างแผ่วเบา

ไม่นานนัก เขาก็เดินขึ้นมาจากทางลาดด้านล่าง กางเกงมีร่องรอยเปียกจากพื้นหญ้า มือข้างหนึ่งจับขวดน้ำไว้แน่นกว่าปกติ สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

เขานั่งลงข้างเธอโดยไม่ได้พูดอะไรทันที

เธอเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะทักทายตามปกติ

"วันนี้ฝนตกหนักเหมือนกันนะ"

เขาพยักหน้า

"อืม... เปียกไปหมดเลย"

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น

พวกเขานั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ เสียงน้ำหยดจากใบไม้ตกกระทบพื้นเป็นระยะ ลมเย็นหลังฝนตกพัดผ่านเนินเขา แต่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกลับดูหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง

เธอสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้มองไปยังกังหันลมเหมือนเคย สายตาของเขาจับจ้องอยู่กับพื้นหญ้าตรงหน้า มือที่ถือขวดน้ำยังคงกำแน่นจนเห็นได้ชัด

เธอไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น

จนกระทั่งเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไหล่สั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามกลืนบางอย่างกลับลงไปในความรู้สึกของตัวเอง

เขานิ่งอยู่นาน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่เบากว่าทุกครั้ง

"บางวัน... มันหนักจนฉันไม่รู้ว่าจะหาทางออกจากตรงไหน"

เธอหันไปมองเขา

ประโยคนั้นไม่ได้มีรายละเอียดมากมาย ไม่มีชื่อของใคร ไม่มีเรื่องราวในอดีต และไม่มีคำอธิบายว่าความหนักหนาที่เขากำลังเผชิญคืออะไร

แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่า กว่าจะพูดประโยคนี้ออกมาได้ เขาคงต้องเก็บความรู้สึกบางอย่างไว้นานพอสมควร

เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างคนที่พยายามทำให้เรื่องหนักกลายเป็นเรื่องธรรมดา

"บางทีก็คิดนะว่า ทำไมเรื่องต่าง ๆ มันถึงได้มาพร้อมกันขนาดนี้"

เขาหยุดพูด ก่อนจะก้มหน้าลง

"พยายามจัดการทีละเรื่องแล้วนะ แต่บางครั้งพอเรื่องหนึ่งยังไม่ทันจบ อีกเรื่องก็เข้ามาอีก จนไม่รู้เหมือนกันว่าควรเริ่มแก้จากตรงไหนก่อน"

เธอฟังโดยไม่ขัดจังหวะ

เธอไม่ได้ถามว่าเรื่องอะไรบ้าง ไม่ได้พยายามหาคำตอบแทนเขา และไม่ได้รีบพูดว่าเดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้น

เพราะเธอรู้ดีว่าคำปลอบโยนบางคำ แม้จะออกมาจากความหวังดี แต่ก็ไม่ได้ทำให้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าหายไปในทันที

เธอจึงเพียงพูดเบา ๆ

"บางทีการที่เรายังจัดการทุกอย่างไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่พยายามนะ"

เขาหันมามองเธอเล็กน้อย

เธอพูดต่อ

"คนเรามีขีดจำกัดเหมือนกัน บางเรื่องมันอาจต้องใช้เวลามากกว่าที่เราคิดก็ได้"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

"ฉันไม่ค่อยชอบให้ใครเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้เท่าไหร่"

เธอมองเขา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

"แล้วทำไมต้องเป็นอะไรให้ได้ตลอดเวลาด้วยล่ะ"

เขาไม่ได้ตอบทันที

"เราไม่จำเป็นต้องดูเข้มแข็งทุกครั้งที่เจอกันก็ได้นะ วันไหนเหนื่อยก็บอกว่าเหนื่อย วันไหนไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดก็ได้"

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย

"อย่างน้อยตรงนี้ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้มก็ได้"

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ปัญหาของเขาหายไป แต่กลับทำให้เขานิ่งลงอย่างประหลาด

เขาค่อย ๆ คลายมือที่กำขวดน้ำแน่นออก ก่อนจะวางมันลงข้างตัว

เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาในอีกด้านหนึ่ง

ไม่ใช่คนที่มีคำตอบให้กับทุกเรื่อง ไม่ใช่คนที่พูดคุยเรื่องธรรมดาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ และไม่ใช่คนที่ดูเหมือนสามารถจัดการชีวิตของตัวเองได้เสมอไป

แต่เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเหนื่อยกับชีวิต และไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้

เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งกว่าเขาเลย

เพราะลึก ๆ แล้ว เธอก็มีวันที่อยากหยุดทุกอย่าง มีวันที่ไม่รู้ว่าควรเดินไปทางไหน และมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยกล้าเล่าให้ใครฟัง

บางทีคนสองคนอาจไม่ได้พบกันในวันที่ชีวิตสมบูรณ์พร้อม

พวกเขาอาจพบกันในวันที่ต่างฝ่ายต่างกำลังพยายามประคองชีวิตของตัวเองให้อยู่รอด เพียงแต่เลือกที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น

เธอมองเขาแล้วนึกถึงข้อความในสมุดเล่มเล็กของตัวเอง

บางครั้งคนที่ดูเหมือนไม่ต้องการความช่วยเหลือ อาจเป็นคนที่เหนื่อยกับการต้องบอกตัวเองว่าไม่เป็นไรมาเป็นเวลานานที่สุดก็ได้

เวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง เขาเริ่มควบคุมสีหน้าของตัวเองได้เหมือนเดิม ก่อนจะหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม

"ขอโทษนะ วันนี้ฉันคงเงียบไปหน่อย"

เธอส่ายหน้าเบา ๆ

"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย วันนี้เธอแค่เป็นตัวเองก็พอ"

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สดใสเหมือนทุกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ฝืนเหมือนก่อนหน้า

ทั้งสองกลับมานั่งเงียบด้วยกันอีกครั้ง

คราวนี้เธอไม่ได้รู้สึกว่าต้องหาเรื่องอะไรขึ้นมาพูดเพื่อทำให้บรรยากาศดีขึ้น และเขาก็ไม่ได้พยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อซ่อนความรู้สึกของตัวเอง

บางครั้งความเงียบก็ไม่ได้หมายถึงการปิดกั้น

บางครั้งมันอาจเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่ทำให้คนคนหนึ่งได้พักจากการอธิบายตัวเองให้โลกเข้าใจ

เมื่อแสงพลบค่ำเริ่มมาถึง เขาก็ลุกขึ้นยืน

"วันนี้คงต้องกลับแล้ว"

เธอพยักหน้า

"อืม เดินทางดี ๆ นะ"

เขาหันมายิ้มให้ ก่อนจะเดินลงจากเนินเขาไปตามทางเดิม

เธอมองตามแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา แล้วจึงหันกลับมามองกังหันลมที่กำลังหมุนช้า ๆ อยู่ท่ามกลางลมเย็นหลังฝนตก

เธอเปิดสมุดเล่มเล็กขึ้นมาอีกครั้ง

ปลายปากกาหยุดอยู่บนหน้ากระดาษครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเขียนข้อความลงไป

"วันนี้ฉันได้เห็นรอยร้าวของใครบางคน"

เธอหยุดคิด ก่อนจะเขียนต่อ

"มันไม่ได้เกิดขึ้นอย่างรุนแรง ไม่มีเสียงร้องไห้ ไม่มีคำสารภาพยืดยาว และไม่มีเรื่องราวทั้งหมดถูกเปิดเผยออกมา มีเพียงประโยคสั้น ๆ ที่หลุดออกมาจากความเหนื่อยล้า"

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วจึงเขียนต่ออีกบรรทัด

"ฉันเพิ่งเข้าใจว่า บางครั้งคนเราไม่ได้ต้องการใครสักคนที่เข้ามาแก้ไขชีวิตให้ แต่ต้องการใครสักคนที่ไม่ทำให้รู้สึกว่าการอ่อนแอเป็นเรื่องผิด"

เธอวางปากกาลงชั่วคราว

วันนี้เธอไม่ได้รู้เรื่องราวในอดีตของเขามากขึ้นนัก ไม่รู้ว่าเขาเคยผ่านอะไรมาบ้าง ไม่รู้ว่ามีเรื่องใดที่ทำให้เขาต้องแบกรับความเหนื่อยล้ามากมายขนาดนั้น

แต่เธอได้เห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เธอได้เห็นว่าภายใต้ความเงียบของเขา มีหัวใจดวงหนึ่งที่รู้จักเหนื่อย รู้จักท้อ และอาจกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลง

และเธอก็เริ่มเข้าใจว่า ตัวเธอเองไม่ได้จำเป็นต้องเป็นคนที่เข้มแข็งกว่าใคร เพื่อจะนั่งอยู่ข้างคนที่กำลังอ่อนแอ

พวกเขาไม่จำเป็นต้องแข่งขันกันว่าใครเจ็บปวดมากกว่าใคร ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบว่าบาดแผลของใครลึกกว่า และไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าใครอดทนได้มากกว่ากัน

เพราะความเจ็บปวดไม่ใช่สิ่งที่มีไว้สำหรับตัดสินหรือแข่งขัน

มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตที่แต่ละคนต่างต้องเรียนรู้ว่าจะอยู่กับมันอย่างไร

เธอปิดสมุดลง ก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับ

ระหว่างทาง เธอนึกถึงประโยคหนึ่งที่อยากเขียนไว้ให้ตัวเองจำ

"เราอาจไม่สามารถทำให้ใครบางคนไม่ต้องเจ็บปวดได้ แต่เราเลือกที่จะไม่ทำให้เขารู้สึกผิดที่กำลังเจ็บปวดอยู่ได้"

เธอเดินต่อไปอย่างช้า ๆ

ฝนหยุดตกแล้ว แต่กลิ่นดินยังคงอยู่

รอยเปียกบนพื้นหญ้าอาจค่อย ๆ แห้งไปตามกาลเวลา แต่ร่องรอยบางอย่างในใจมนุษย์อาจต้องใช้เวลานานกว่านั้น

และบางที การได้พบใครสักคนที่ไม่เร่งรัดให้เราหายดี อาจทำให้เราเริ่มมีความกล้าที่จะยอมรับบาดแผลของตัวเอง

ไม่ใช่เพราะเขามีคำตอบให้กับทุกปัญหา

แต่เพราะในช่วงเวลาที่เราไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เขาก็ยังไม่เดินหนีไปไหน

บางครั้งความสัมพันธ์ไม่ได้เริ่มต้นจากการที่คนสองคนช่วยกันทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่อาจเริ่มต้นจากวันที่คนหนึ่งกล้ายอมรับว่าเขาไม่ไหว และอีกคนไม่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีค่าน้อยลงเพราะเรื่องนั้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status