Home / โรแมนติก / เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ / บทที่10:รอยร้าวที่เธอไม่เคยเปิดเผย

Share

บทที่10:รอยร้าวที่เธอไม่เคยเปิดเผย

last update publish date: 2026-11-05 22:15:54

ลมบนเนินเขาพัดผ่านอย่างแผ่วเบา บ่ายวันนี้ไม่มีฝน ไม่มีเมฆสีเทาปกคลุมท้องฟ้า มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่ทอดลงบนผืนหญ้า แต่กลับมีบางอย่างในบรรยากาศที่ทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

เธอเดินขึ้นมาพร้อมสมุดเล่มเล็กเหมือนเช่นทุกครั้ง ส่วนเขามาถึงก่อนแล้วเล็กน้อย กำลังนั่งมองทิวเขาที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

เมื่อเห็นเธอ เขายิ้มให้เหมือนเคย

เธอยิ้มตอบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้าง ๆ

วันนี้พวกเขาไม่ได้พูดคุยกันมากนัก ความเงียบระหว่างคนสองคนไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเหมือนวันแรก ๆ อีกต่อไป แต่กลับเป็นความเงียบที่เปิดโอกาสให้แต่ละคนได้อยู่กับความคิดของตัวเอง

เธอเปิดสมุดเล่มเล็ก พลิกหน้ากระดาษไปมา แต่ไม่มีตัวอักษรสักตัวถูกเขียนลงไป

นิ้วมือของเธอจับขอบกระดาษแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"รู้ไหม บางครั้งคนรอบข้างก็มักคิดว่าเราเป็นคนเข้มแข็ง"

เขาหันมามอง แต่ไม่ได้พูดอะไร

"เขาคิดว่าเราจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเจออะไร เราก็คงผ่านมันไปได้เสมอ"

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

"แต่ความจริงเราไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก บางวันเราก็เหนื่อย บางวันก็อยากหายไปจากทุกอย่างสักพัก ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ไม่ต้องเข้มแข็งเพื่อใคร แค่อยากเป็นคนธรรมดาที่มีสิทธิ์อ่อนแอบ้าง"

เขายังคงฟังอย่างตั้งใจ

"เราเคยมีเรื่องบางอย่างที่ทำให้ไม่ค่อยกล้าเปิดใจให้ใครง่าย ๆ ไม่ใช่เพราะไม่อยากมีใครอยู่ข้าง ๆ แต่เพราะเรารู้ว่าการเปิดใจมันมีความเสี่ยง บางครั้งเราให้ความรู้สึกกับใครไปมากมาย แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาเก็บเศษความรู้สึกของตัวเอง"

เธอก้มมองสมุดในมือ

"หลังจากนั้นเราก็เลยสร้างกำแพงขึ้นมา บอกตัวเองว่าอย่าคาดหวัง อย่าเรียกร้อง อย่าผูกพันกับใครมากเกินไป เพราะถ้าวันหนึ่งเขาเดินจากไป อย่างน้อยเราก็ยังเหลือตัวเอง"

ลมพัดผ่านอีกครั้ง เส้นผมบางส่วนปลิวมาปรกใบหน้า เธอใช้มือปัดมันออก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

"แต่บางครั้งเราก็สงสัยนะ ว่าการปกป้องตัวเองมากเกินไป มันทำให้เราพลาดโอกาสที่จะมีความสุขกับใครสักคนหรือเปล่า"

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นอย่างนุ่มนวล

"แล้วเธอเหนื่อยไหม ที่ต้องคอยเข้มแข็งอยู่ตลอดเวลา"

คำถามสั้น ๆ ทำให้เธอนิ่งไป

เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับคำถามแบบนี้ และยิ่งไม่คิดว่าคำถามธรรมดาเพียงประโยคเดียวจะทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างในสั่นไหวได้มากขนาดนี้

"เหนื่อยสิ" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ "บางครั้งก็เหนื่อยมากด้วย"

เขาพยักหน้า ไม่ได้พูดว่าเธอจะต้องเข้มแข็ง ไม่ได้บอกให้เธอลืมอดีต และไม่ได้สัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ

เขาเพียงพูดว่า

"เธอไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งทุกครั้งที่อยู่ตรงนี้ก็ได้นะ"

เธอหันไปมองเขา

"แต่เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำได้หรือเปล่า"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องรีบก็ได้"

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น

แต่สำหรับเธอ มันกลับเป็นบทสนทนาที่มีความหมายมากกว่าคำปลอบโยนยาวเหยียดหลายร้อยประโยค

เพราะบางครั้ง สิ่งที่คนคนหนึ่งต้องการอาจไม่ใช่ใครสักคนที่เข้ามาบอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่เป็นใครสักคนที่ยอมรับได้ว่า วันนี้เธอยังไม่ดีขึ้นก็ไม่เป็นไร

เธอปิดสมุดเล่มเล็ก วางมันไว้บนตัก แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า

"แปลกดีนะ" เธอพูดขึ้น

"อะไรเหรอ"

"เราต่างก็มีเรื่องที่ไม่อยากให้ใครเห็น แต่กลับมานั่งเล่าเรื่องเหล่านั้นให้คนที่เพิ่งรู้จักกันฟัง"

เขาหัวเราะเบา ๆ

"บางทีอาจเป็นเพราะเราไม่ต้องพยายามทำตัวให้สมบูรณ์แบบต่อหน้ากันก็ได้มั้ง"

เธอยิ้ม

บางทีเขาอาจพูดถูก

เธอรู้ดีว่าเขาไม่สามารถทำให้บาดแผลในอดีตของเธอหายไปได้ เช่นเดียวกับที่เธอเองก็ไม่สามารถทำให้ความเจ็บปวดทั้งหมดในชีวิตของเขาหายไปได้เช่นกัน

และเธอก็ไม่ได้ต้องการให้ใครมารับผิดชอบความสุขทั้งหมดในชีวิตของเธอ

เธอเพียงอยากเรียนรู้ที่จะเปิดพื้นที่เล็ก ๆ ในหัวใจ ให้ใครบางคนได้เข้ามานั่งอยู่ตรงนั้น โดยไม่ต้องแลกกับการสูญเสียตัวตนของตัวเอง

ก่อนกลับ เธอหยิบสมุดขึ้นมาเปิดหน้าว่าง แล้วเขียนข้อความสั้น ๆ ลงไป

"เราไม่จำเป็นต้องไม่มีบาดแผล ถึงจะมีสิทธิ์เริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ดีได้"

เธอปิดสมุด ก่อนจะลุกขึ้นเดินลงจากเนินเขาพร้อมกับเขา

ระหว่างทางไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เพิ่งสนทนากันอีก

แต่เธอรู้สึกได้ว่า วันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป

ไม่ใช่เพราะเธอหายกลัว ไม่ใช่เพราะเขาสัญญาว่าจะอยู่ตลอดไป

แต่เป็นเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอยอมให้ใครบางคนมองเห็นด้านที่ไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง โดยไม่รีบซ่อนมันกลับเข้าไป

บางทีความสัมพันธ์ที่ดีอาจไม่ได้เริ่มต้นจากคนสองคนที่ไม่มีบาดแผล

แต่อาจเริ่มต้นจากคนสองคนที่กล้ายอมรับว่า...

เราต่างก็มีรอยร้าว และเราไม่จำเป็นต้องปิดบังมันตลอดเวลา

เพราะสุดท้ายแล้ว พวกเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นผู้ช่วยชีวิตของกันและกัน

พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดาสองคน ที่กำลังเรียนรู้ว่าจะอยู่ข้างใครสักคนได้อย่างไร โดยไม่ลืมที่จะดูแลหัวใจของตัวเองไปพร้อมกัน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status