Share

บทที่ 19 ปุ๋ยสูตรพิเศษ

Penulis: BABYPIGGIE
last update Tanggal publikasi: 2026-08-09 13:25:22

สามวันจากนั้นครอบครัวจางก็กลับมาที่หมู่บ้านเหว่ยซานอีกครั้ง พร้อมกับนายช่างใหญ่ซึ่งมาจากร้านใหญ่ที่
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 73 หุบเขากินคน

    แม้พวกเขาจะเคยเผชิญความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าในยามนี้ เมื่อยืนประจันหน้ากับหุบเขากินคน ความเย็นยะเยือกก็ไล่ขึ้นสันหลัง จนแต่ละคนอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวต้นไม้กินคนนี้แผ่กิ่งก้านสูงชะลูดจนบดบังแสงแดด ลำต้นบิดเบี้ยวประหนึ่งมีแขนขาหลอมรวมเป็นเนื้อไม้ ผิวเปลือกมีริ้วคล้ายกล้ามเนื้อ กิ่งแขนเพรียวยาวห้อยลงมาอย่างน่าขนลุกเมื่อกระแสลมพัดผ่าน ใบไม้สีน้ำหมึกก็สั่นไหวราวกับฝูงแมลงกำลังกระซิบกระซาบกันเบา ๆ และในความเงียบนั้น กลับมีเสียงหัวเราะแหลมสูงคล้ายเสียงเด็กน้อยดังลอยมาพร้อมกับสายลม“…ฮิฮิ…ฮิฮิ…” เสียงแว่วอยู่ใกล้หูแล้วก็ไกลออกไป เหมือนมีใครวิ่งวนไปมาในเงามืดที่ล้อมรอบผู้ติดตามคนหนึ่งเม้มปากแน่น ฝ่ามือที่กำดาบสั่นเทา แม้จะพยายามสะกดกายและใจ ความเหนื่อยล้าก็ปรากฏชัดในดวงตา ริมฝีปากแตกแห้งจนซึมเลือด พวกเขาเดินทางต่อเนื่องหลายวันแทบไม่ได้พักเกินสองชั่วยาม กล้ามเนื้อขาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยหินอย่างไรอย่างนั้นความเงียบในหุบเขากำลังซ่อนภัยร้ายที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า และทุกย่างก้าวคือการก้าวสู่เส้นทางที่ไม่รู้จัก ซึ่งอาจมีความตายรอพวกเขาอยู่ก็เป็นได้ป่าหุบเขากินคนนั้น ระหว่า

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 72 สถานการณ์ของสององค์ชาย

    แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดลอดเรือนยอดไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ ละเอียดอ่อน ทอประกายสว่างสลับเงาดำบนพื้นดินชื้นเย็น กลิ่นรากไม้เก่าและไอหมอกคลอเคลียอยู่ในลมหายใจ ลมกรรโชกแรงพัดกิ่งไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบราวเสียงกระซิบเตือนภัย เถาวัลย์หนาทึบทอดพันเกะกะเหมือนเงื้อมมือคอยฉุดรั้งผู้บุกรุกบนเนินดินเตี้ย ๆ ร่างในอาภรณ์สีเข้มหลายคนยืนนิ่งเงียบ แผ่นหลังตั้งตรง แววตาหนักแน่นและตึงเครียด เบื้องหน้าพวกเขา คือช่องเขากว้างอันมืดดำ คล้ายถูกย้อมด้วยหมึกจนมองไม่เห็นปลายทางสถานที่แห่งนี้มันเงียบเกินไป ราวกับทั้งผืนป่าได้กลั้นลมหายใจ เพียงแค่มองก็รู้ว่าช่องเขานั้น ไม่ต่างจากปากสัตว์ประหลาดตัวยักษ์ที่กำลังอ้าปากรอกลืนกินทุกชีวิตที่กล้าเหยียบย่างเข้าไป…องค์ชายสิบเอ็ดประสานมือไว้ด้านหลัง แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม สายตาเยียบเย็นทอดมองร่องเขาที่ทอดลึกสุดสายตา เงาดำมืดชวนให้อะไรบางอย่างในดวงตาเขาวาวระยับ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเฉียบ รอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่น คล้ายคนกำลังคำนวณทุกความเป็นไปได้ และกำหนดชะตากรรมของผู้คนไว้เรียบร้อยแล้วข้างกายคือ องค์ชายรอง เขายืนอยู่อย่างสงบ แต่ร่างกายกลับสั่นเล็กน้อย ความอิดโรยสะท้อนบนสีหน้าซ

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 71 แผนที่ลับในค่ายกล

    “ค่ายกลตีกลับ!” เสียงของซิ่นซือเหวินดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก สีหน้าของนักพรตเงียบขรึมพลันซีดเผือด “มันรู้ตัวว่ากำลังจะถูกทำลาย!”ค่ายกลตรงกลางลานหินเริ่มสั่นระรัว แสงค่ายกลบิดเบี้ยวสั่นพร่า แล้วทันใดนั้น ประกายพลังสีแดงสดก็พวยพุ่งจากด้านข้างหมอกควันหนาทึบผุดขึ้นจากพื้น รีบกระจายตัวราวกับสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดินมานานแสนนาน มันลอยตัวอย่างมีจิตสำนึก แล้วแผ่เข้าปกคลุมร่างของจางซูเม่ยอย่างรวดเร็ว“เม่ยเม่ย!” อู๋ห่าวเทียนเบิกตากว้าง เขารีบพุ่งเท้าไปข้างหน้า แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป เสียงของนางก็ดังขึ้นจากใจกลางม่านหมอกหนาทึบ“อย่าเข้ามา!” น้ำเสียงของนางแม้ถูกรายล้อมด้วยพลังหมอกสีแดง กลับยังคงแน่วแน่ มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยพลังใจเงาหมอกสีแดงแผ่กว้างราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง เส้นพลังที่จางซูเม่ยวาดไว้เริ่มถูกกัดกร่อน บางจุดเลือนลางจางหายไปแทบไม่เหลือ แต่หญิงสาวกลับหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นสูงมือนั้นประสานเป็นท่าผนึก พลังทำลายค่ายกลขั้นสูงที่นางฝึกมาเริ่มก่อตัวขึ้น ประกายแสงสีขาวเงินพวยพุ่งจากปลายนิ้ว“เจ้ามันก็แค่เงาลวงตา…” เสียงของนางดังกังวานราวก

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 70 ป่าต้องห้าม

    ขบวนรถม้าและทหารคุ้มกันเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางเก่าแก่ที่แผนที่ลับบันทึกไว้ ล้อไม้บดไปกับพื้นหินกรวดเสียงแผ่ว บางครั้งก็สะเทือนเบา ๆ เมื่อผ่านรากไม้หนาที่โผล่ขึ้นมาขวางทางแสงอรุณค่อย ๆ อ่อนตัวลงตามเส้นทางยาวนับชั่วยาม แม้ท้องฟ้าจะโปร่งใสไร้เมฆ แต่ลมกลับพัดกลิ่นหญ้าแห้งปนเปลือกไม้รุนแรงขึ้นราวกับเตือนว่ากำลังใกล้เขตแดนที่ผู้คนไม่อาจย่างกรายสองข้างทางคือต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน พุ่มไม้รกทึบบดบังทัศนวิสัย รากไม้ขดพันกันแน่นราวกับจะฉุดรั้งผู้บุกรุกให้จมอยู่ใต้เงาป่า เส้นทางคดเคี้ยวขึ้นเนินและลงทางลาด จนบรรดาทหารที่ควบม้าเริ่มเงียบเสียง สายตาขึงระวังอย่างไม่ไว้ใจแม่ทัพจ้าวที่นั่งอยู่บนหลังม้าถึงกับถอนใจยาว พึมพำเสียงแผ่วขณะมองแนวไม้หนาทึบ โดยเขาจะควบม้าประกบองค์รัชทายาทตลอดเวลา ตั้งแต่ออกเดินทางจนถึงตอนนี้“เหมือนไม่มีใครผ่านมาเส้นนี้หลายร้อยปีจริง ๆ”ภายในรถม้าคันหน้า องค์รัชทายาทนั่งอยู่เงียบ ๆ พลางทอดมองแสงแดดนอกหน้าต่าง ผ้าม่านบางปลิวไหวตามลม สีหน้ายังคงเคร่งขรึมไม่เปลี่ยน ดวงตานิ่งสงบ แต่ลึกในดวงตากลับฉายแววมุ่งมั่นเด็ดขาดพระองค์เอ่ยด้วยเสียงทุ้มหนักแน่น แม้จะไม่ดังนัก แต่ก็ดังพอให้ทุก

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 69 รวมตัวกันก่อนเดินทาง

    บรรยากาศยามเช้าของเมืองหลวงยังคงเงียบสงบ แสงอาทิตย์แรกเพิ่งจะส่องผ่านม่านหมอกจางเหนือแนวกำแพง ทว่าห่างออกไปทางทิศตะวันออก ณ จวนนอกเมืองขององค์รัชทายาท กลับเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวที่ผิดแผกไปจากทุกวันเสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์เดินขวักไขว่ สลับกับเสียงม้าที่สะบัดบังเหียนและเสียงคำสั่งเฉียบขาดดังขึ้นเป็นระยะ รถม้าหลายคันจอดเรียงอย่างมีแบบแผน บรรทุกเสบียงและสัมภาระจำเป็น แต่ละคันล้วนเรียบง่าย ไม่ติดตราประจำตัวหรือสัญลักษณ์ให้ผู้ใดสังเกตได้ทหารที่มารวมตัวครั้งนี้มีเพียงสามสิบคนเท่านั้น ทุกนายเป็นกองกำลังส่วนตัวที่องค์รัชทายาทคัดเลือกเองอย่างรอบคอบ และในจำนวนกว่าครึ่งก็ผ่านสายตาและการทดสอบโดยตรงจากอู๋ห่าวเทียน มือขวาผู้ได้รับความไว้วางใจสูงสุดอู๋ห่าวเทียนยืนอยู่ข้างรถม้าคันใหญ่ที่สุด สายตาคมกวาดมองแถวทหารที่สวมชุดเครื่องแบบสำนักคุ้มภัยเหยียนอวิ๋น เขาเป็นคนเสนอให้ปลอมตัวในนามสำนักคุ้มภัย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากพวกสายลับที่แฝงตัวในเมืองหลวง ทุกการตัดสินใจในวันนี้จึงผ่านการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนทั้งจากองค์รัชทายาทและตัวเขาชายหนุ่มในชุดคุ้มภัยบางคนกำลังตรวจเชือกมัดสัมภาระ บางคนผูกม้าอย่างเงียบข

  • เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย   บทที่ 68 จดหมายจากพ่อ

    ณ ห้องนอนของพ่อจางและแม่หลี่คืนนั้นแสงตะเกียงบนหัวเตียงส่องวูบไหวอ่อนโยน เงาร่างสองคนทอดคลอเคลียบนฉากกั้นไม้หอม จางลู่ซือนั่งพิงหมอนสูง กุมมือภรรยาไว้แน่น ดวงตาที่มักสงบนิ่งฉายประกายอ่อนโยนเป็นพิเศษหลังจากข่าวดีในตอนเช้า จิตใจเขาก็โล่งเบาสบาย ประหนึ่งได้ปลดภาระอันหนักที่แบกมานาน เพราะในที่สุดหลี่ซูฮวาก็กลับมายิ้มได้เต็มหน้า และสมหวังเรื่องบุตรดังที่นางเฝ้าฝันเอาไว้ขณะที่ทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียง ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจ จางลู่ซือก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“เมื่อวานเจ้าคงยังไม่ทันเห็น จดหมายของเม่ยเอ๋อร์ถูกส่งมาถึงก่อนรุ่งสาง”หลี่ซูฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาสามี แววตาฉายความแปลกใจ “เร็วนัก…ข้านึกว่าต้องรออีกหลายวัน”เขายกยิ้มบาง ๆ ราวกับเอ็นดูภรรยา ก่อนจะเอ่ยถึงวิธีส่งจดหมายของลูกสาว“นางใช้วิธีส่งจดหมายที่แตกต่างจากเดิมน่ะ โดยใช้งานแท่นหยกเคลื่อนย้ายของสำนักเทียนหยาง”หลี่ซูฮวาพึมพำเสียงเบา ด้วยความประหลาดใจ “ช่างน่าทึ่งนัก…ถึงว่าทำไมข่าวสารถึงมาถึงเร็วเพียงนี้”จางลู่ซือพยักหน้าช้า ๆ “ว่ากันว่า หากเขียนจดหมายเสร็จแล้วนำไปวางบนแท่นหยก เพียงจารอักขระส่ง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status