Novels by BABYPIGGIE

หลังจากเสร็จธุระร้านเถ้าแก่ฟาง จางซูเม่ยก็เดินย้อนกลับมาทางตลาดอีกครั้ง เพราะแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำชา จึงคิดว่าจะไปหามื้อเช้ากินก่อนค่อยไปหาสหายทีหลังใช้เวลาเดินเพียงไม่นานก็ถึงร้านที่นางตั้งใจมากิน นั่นคือ ร้านซาลาเปากุ้ยฮวา ที่นี่เป็นร้านขนาดใหญ่ กว้างขวาง มีโต๊ะให้นั่งและยังราคาไม่แพง เจ้าของร้านใจดี คนเลยเข้ามาอุดหนุนตลอด“ท่านยาย ข้าเอาซาลาเปาใส่ผักกับถั่วแดงอย่างละหนึ่ง แล้วก็น้ำเต้าหู้ด้วยนะเจ้าคะ” นางเอ่ยปากสั่งอาหารกับเจ้าของร้านโดยไม่สนใจอ่านป้ายแนะนำหน้าร้านด้วยซ้ำ“ได้ ๆ แม่หนูสนใจสั่งไส้อื่นด้วยไหม ตอนนี้ไส้หมูสับของร้านยายขึ้นชื่อมากเลยนะ ราคาไม่แพงเท่ากันทุกไส้เลยนะลูก”ยายเจ้าของร้านแนะนำลูกค้าอย่างเป็นกันเอง นางอยากให้ชาวบ้านได้กินของดี ๆ อาหารที่มีเนื้อเป็นส่วนประกอบอาหารในร้านแต่ละอย่างก็เลยราคาไม่แพง“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ากลัวกินไม่หมด” จางซูเม่ยตอบกลับเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“งั้นหนูไปนั่งรอที่โต๊ะเลย เดี๋ยวยายเอาไปให้นะ”จากนั้นไม่นานอาหารก็ถูกยกมาวางให้ที่โต๊ะ นางชอบกินแบบนี้เวลามาในเมืองตอนเช้า เพราะอร่อยแถมยังลูกใหญ่มากด้วยขณะที่จางซูเม่ยก

ตลาดยามเช้าในยุคโบราณสำหรับจางซูเม่ยนั้นเป็นอะไรที่ตื่นตาตื่นใจมาก เพราะทุกตารางนิ้วของถนนหินถูกจับจองด้วยแผงขายของที่เรียงรายแน่นขนัด สินค้าหลากหลายทั้งของกิน ของใช้ และสิ่งของแลกเปลี่ยน สะท้อนถึงความมีชีวิตชีวาและกลิ่นอายแห่งวิถีดั้งเดิมของผู้คนริมถนนด้านหนึ่งมีพ่อค้าผลไม้ตั้งตะกร้าไม้ไผ่ใหญ่ บรรจุลูกพีชสีชมพูอมแดง สาลี่เหลืองทอง ลิ้นจี่สดจากสวน และแตงโมผ่าครึ่งโชว์เนื้อแดงฉ่ำ ส่วนข้าง ๆ กันคือแม่ค้าที่ขายผักสด ทั้งผักกาดขาว ผักบุ้ง ต้นหอม กระเทียมสดวางเรียงกันแน่นชิด หยดน้ำยังเกาะใบอยู่ แต่ราคานั้นแพงจนนางไม่กล้าซื้อเลยทีเดียวแผงของแห้งที่อยู่ไม่ไกลนักวางถุงข้าวสาร ธัญพืช ถั่วแดง ถั่วเขียว เมล็ดงา เห็ดหอมแห้ง และสมุนไพรตากแดดเรียงเป็นชั้น กลิ่นหอมของพวกมันปะปนกันอย่างซับซ้อนอยู่ในอากาศในโซนที่ขายของกินนั้น มีร้านขายโจ๊กหมูใส่ไข่เยิ้ม ขนมจีบ ซาลาเปา ฮะเก๋าร้อน ๆ อยู่ใกล้ร้านหมั่นโถวที่นึ่งในลังไม้ไผ่จนไอน้ำลอยฟุ้งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นอกจากนี้ยังมีขนมมากมายในถาดไม้กลิ่นหอมของอาหารเช้าเริ่มโชยลอยมาในอากาศ มีทั้งกลิ่นแป้งนึ่งของซาลาเปา หอมขิงจากหม้อโจ๊กร้อน ๆ และกลิ่นขนมแผ่นทอดกร

ในขณะที่จางลู่ซือกำลังจะขึ้นรถม้า อยู่ ๆ จางซูเม่ยก็โผล่มาด้านหลังและเรียกเสียงดังจนผู้เป็นพ่อสะดุ้งตกใจ“ท่านพ่อ!! จะไปขายผักหรือเจ้าคะ”“เฮ้ย!! ตกใจหมดเลยเม่ยเอ๋อร์ ใช่ ๆ พ่อกำลังจะไปขายผักที่ตลาดในเมืองน่ะ ลูกมีอะไรหรือเปล่าถึงเรียกพ่อ” จางลู่ซืออุทานเสียงดังด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปถามลูกสาวอย่างรวดเร็วตอนนี้เขากำลังเร่งรีบ เพราะอยากไปจับจองพื้นที่ทำเลดี ๆ แม้จะใช้ม้าลมกรดที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วในการลากรถม้า แต่ไปถึงก่อนก็สบายใจมากกว่าอยู่ดี“ไม่รู้มาก่อนว่าวันนี้ท่านพ่อจะไปขายผัก ข้าอยากไปด้วย ท่านพ่อให้ข้าไปช่วยขายนะเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยขอผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน วันนี้นางอยากเป็นแม่ค้าขายผัก อิอิจางซูเม่ยรู้ว่าท่านปู่จะตัดผักรอบแรกเช้านี้ แต่ไม่คิดว่าท่านจะใจร้อนนำไปขายในทันที ถึงอย่างไรก็สามารถใช้พลังพฤกษาช่วยเรื่องความสดใหม่ได้อยู่แล้ว ปัจจุบันตั้งแต่ปรับปรุงดินให้กลับมาเพาะปลูกได้ท่านปู่ก็ไม่เคยใช้พลังพฤกษาเลย นอกจากปลูกสมุนไพรวิญญาณไว้ให้ท่านย่าปรุงยาเท่านั้น เพราะท่านชอบใช้ชีวิตแบบคนธรรมดามีความสุขไปกับพืชผักในสวนมากกว่าหลังการเก็บเกี่ยวจึงไม่มีการเก็บผักเอาไว้ แต่เ

ในวันนั้นหลังจากทำสัญญาซื้อขายกับผู้ใหญ่บ้านทั้งสิบคน จางลู่ซือก็ได้ประชุมกับครอบครัวถึงแนวทางในอนาคตหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการยกเลิกขายปุ๋ยอย่างถาวร เนื่องจากบรรลุเป้าหมายในการช่วยเหลือสิบหมู่บ้านที่กันดารที่สุดแล้ว รวมไปถึงการเปิดร้านขายผักหลังเก็บเกี่ยวผลผลิตด้วยซึ่งการเตรียมปุ๋ยตามคำสั่งซื้อนั้นจางซูเม่ยอาสาจัดการเอง เพราะนางเป็นเจ้าของมิติพฤกษา อีกทั้งมีพลังวิญญาณระดับสูงสุด จึงสามารถควบคุมทุกอย่างในมิติได้ตามใจ ใช้เวลาเพียงคืนเดียวโกดังใหญ่ที่เตรียมเอาไว้ก็อัดแน่นไปด้วยปุ๋ยแล้วเผลอแป๊บเดียวก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว วันนี้เป็นวันที่ผู้นำของสิบหมู่บ้านต้องมารับปุ๋ย เนื่องจากพวกเขาสั่งซื้อเข้ามาเป็นจำนวนมากและนำคนติดตามมาน้อย ตระกูลจางจึงต้องเกณฑ์บ่าวผู้ชายมาช่วยชาวบ้านยกปุ๋ยขึ้นเกวียน เสียงคนพูดคุยกันของพวกเขาทำให้คนในจวนพลอยตื่นไปด้วย กลายเป็นว่าทุกคนต้องเริ่มใช้ชีวิตในตอนเช้าเร็วปกติแม้การมาของสิบหมู่บ้านจะสร้างความวุ่นวายอยู่ไม่น้อย แต่พ่อบ้านเหวินก็สามารถจัดการทุกอย่างให้เสร็จในเวลาไม่นาน โดยหมู่บ้านแรกถูกนัดหมายให้เข้ามาตั้งแต่ปลายยามโฉ่ว (01.00-02.59) กระทั่งต้นยามเฉิน (07.00

ตระกูลอู๋แห่งเมืองต้าซานนั้นเป็นที่รู้จักมากในวงการค้า เพราะพวกเขาเป็นลูกหลานสายรองของวาณิชหลวงที่แยกตัวออกมาทำการค้าต่างเมือง โดยสมาชิกในครอบครัวนี้มีเพียงห้าคน ได้แก่ อู๋อวี้เฟิง อายุ 45 ปี ฟ่านลี่เซียน อายุ 42 ปี อู๋เหวินเซียว อายุ 26 ปี อู๋ห่าวเทียน อายุ 25 ปี และอู๋เซียนอวี้ อายุ 16 ปีซึ่งแต่ละคนเรียกได้ว่ามีพรสรรค์ในการค้าขายหยิบจับสิ่งใดล้วนเป็นเงินเป็นทอง ยกเว้นลูกสาวคนเล็กที่พึ่งเปิดกิจการได้ไม่นาน และพวกเขายังมีเส้นสายในกลุ่มการค้าต่าง ๆ จึงสามารถหาสินค้าเข้ามาขายได้ในราคาถูกกว่าร้านอื่นทำให้ตระกูลต่าง ๆ อยากผูกมิตรกับตระกูลอู๋มาก เพราะอยากอาศัยเส้นสายนี้มาเกื้อกูลร้านค้าของตน พวกเขาพยายามส่งแม่สื่อมายังจวนตระกูลอู๋แทบทุกวัน เพื่อสู่ขอบุตรสาวหรือไม่ก็ทาบทามบุตรชายของนายท่านอู๋ ซึ่งนายหญิงของจวนจำเป็นต้องออกหน้าปฏิเสธแทนลูกของนางทุกครั้งจนรู้สึกเบื่อหน่ายแล้วบางวันหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จฮูหยินฟ่านจะเรียกลูกมารวมตัวเพื่อพูดคุยถามไถ่เรื่องราวต่าง ๆ วันนี้ก็เช่นกันเพียงแต่เป็นเรื่องการแต่งงานของลูกชายที่ขอยืดเวลามานานแล้ว ส่วนลูกสาวอายุยังน้อยและต้องการแต่งเขยเข้าบ้าน นางกับส

หลังจากส่งคุณหนูและสาวใช้ไว้หน้าทางเข้าตรอกเก่าของเมืองแล้ว บ่าวชายก็บังคับรถม้าออกไปรอที่ลานพัก เพื่อรอเวลามารับคุณหนูกลับจวนในยามเว่ย (13.00-14.59)“คุณหนูอยากไปร้านขายเครื่องประทินผิวไม่ใช่หรอเจ้าคะ ข้าว่าตรอกเก่าไม่น่าจะมีร้านแบบนั้นอยู่นะเจ้าคะ” มู่เสี่ยวเหยาเห็นสภาพร้านค้าแถวนี้แล้วไม่เหมาะให้หญิงสาวมาเดินเที่ยวเล่นเลย“มีอยู่หนึ่งร้านเจ้าค่ะ วันนี้ข้าตั้งใจมาดูร้านนี้โดยเฉพาะเลย อยากรู้ว่าขายสิ่งใดบ้าง ส่วนร้านอื่น ๆ ในเมืองข้าเคยไปมาหมดแล้ว เดี๋ยวดูเสร็จเราค่อยไปเดินเล่นตลาดกลางเมืองกัน” จางซูเม่ยยังจำได้ว่าตนเองไม่ได้เข้าร้านนี้เพราะชนกับคุณชายคนหนึ่ง วันนี้จึงกลับมาอีกครั้ง นางตั้งใจเดินเล่นซื้อของและถามคนแซ่ฟ่านไปด้วยเลย“เจ้าค่ะคุณหนู” เมื่อเจ้านายว่ามาแบบนั้นนางก็ไม่พูดอะไร เพียงเดินกางร่มให้อย่างเงียบ ๆ และทำหน้าที่ของสาวใช้ให้ดีที่สุดระหว่างทางเข้ามาในตรอกเก่ามีร้านขายขนมดั้งเดิมและเครื่องประดับหลายร้าน จางซูเม่ยจึงแวะเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างไม่เร่งรีบ นางซื้อปิ่นหลายชิ้นไปฝากท่านแม่กับท่านย่า แม้แต่สาวใช้อย่างมู่เสี่ยวเหยาก็ยังได้รับปิ่นปักผมด้วยเช่นกันร้านขายเครื