Novels by BABYPIGGIE

“พี่ห่าวเทียน…” เสียงของนางแผ่วเบาราวสายลม แต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน “ข้าอยากให้ท่านบอกข้าทุกเรื่อง ทุกเรื่องที่ท่านเคยปิดบังไว้ ไม่ใช่แค่เรื่องแผนที่ หรือเทพีซินเหยียน…หากแต่รวมถึงเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมท่านถึงรู้มากนักเกี่ยวกับต้นคืนชีวา”นางหยุดพูดครู่หนึ่ง ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย ก่อนะกลับคืนสู่ความนิ่งสงบ “และเหตุใดกัน…ท่านจึงยอมเสี่ยงชีวิตถึงเพียงนี้?”อู๋ห่าวเทียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในใจของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยน้ำหนักของความหลังในอดีต เขาหลุบตาลงและริมฝีปากเม้มแน่น พลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาในตอนนี้ไม่คิดหลบซ่อนสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว“พี่เกิดมาในตระกูลที่มีพันธะผูกไว้กับความลับของแคว้น” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่มีความสั่นเครือเล็กน้อย “ทว่าคนส่วนใหญ่ในตระกูลไม่เคยรู้เลยว่า ความลับนั้นคืออะไร”เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่ คล้ายกำลังปลดผนึกบางสิ่งที่ฝังแน่นอยู่ในใจมาเนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แม้จะอ่อนโยน ทว่าเปี่ยมด้วยน้ำหนักของอดีตที่ยากจะลืมเลือน“ท่านตาของพี่…เคยเป็นหนึ่งในองครักษ์ลับผู้ได้รับมอบหมายให้ปกป้องบันทึกเกี่ยวกับต้นคืนชีวา”เสียงของเขาแผ่วลงเล็

จางซูเม่ยยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือบางที่เพิ่งดึงบานไม้เปิดออกยังคงจับอยู่กับขอบแน่น ปลายนิ้วเรียวแนบกับเนื้อไม้เย็นเยียบ สายลมยามเช้าพัดปลายผมนางให้ปลิวกระจายไร้ทิศทาง แต่เจ้าของร่างกลับไม่มีทีท่าจะรับรู้ถึงไอเย็นนั้นเลยแม้แต่น้อยในใจของนางยังคงสะท้อนเสียงหนึ่งซ้ำไปมา “ดูเหมือนพี่จะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียก่อน”ริมฝีปากจางสีของนางเม้มแน่นเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยตอบในทันที ดวงตาเรียวยาวยังคงสบกับดวงตาคมเข้มเบื้องล่างอย่างสงบนิ่ง ไม่มีร่องรอยความลนลานของผู้ถูกเปิดเผยความลับ มีเพียงแววตาที่ฉายออกมาราวกับกำลังประเมิน…ประเมินว่าคนผู้นี้สมควรได้รับรู้ความลับของนางหรือไม่อู๋ห่าวเทียนยังคงเงยหน้ามองนางจากข้างเรือน แววตาแน่วแน่ไม่ต่างกัน เขาก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้า ๆ จนมายืนใต้หน้าต่าง มือทั้งสองข้างไขว้หลังไว้แน่น ราวกับกำลังควบคุมบางอย่างในใจไม่ให้ไหลบ่าออกมาทางคำพูดน้ำเสียงของเขาเมื่อเอ่ยกับจางซูเม่ยนั้นเบานุ่ม แต่ก็มั่นคงจนคล้ายจะสะกดคนฟังได้ “เม่ยเม่ย…น้องไม่ได้มีเพียงแค่พลังพฤกษาใช่หรือไม่?”จางซูเม่ยไม่ได้หลบสายตาแม้แต่น้อย นางเพียงกระพริบตาช้า ๆ หนึ่งครั้ง ราวกับกำลังเรียบเรียงบา

ขณะเดียวกันละอองแสงสีเขียวก็พุ่งออกจากภาพ แล้วแผ่กระจายไปทั่วมิติพฤกษาอย่างรวดเร็ว ภูตทั้งห้าต่างก็ผงะเล็กน้อย แต่ไม่มีใครถอยหนีไปไหน เพราะพวกเขารู้ว่าเหตุการณ์นี้เกิดจากพลังของเทพีซินเหยียนที่ถูกผนึกเอาไว้้ ตอนนี้ตื่นขึ้นมาแล้วนั่นเองจางซูเม่ยไม่ได้ตกใจลับพลังที่พุ่งออกมา นางเอาแต่เพ่งมองภาพวาด เนื่องจากลวดลายบนภาพเริ่มเปลี่ยนไปอีกแล้ว จากต้นไม้กลายเป็นสิ่งที่ดูคล้ายแผนผังมากกว่า และทุกครั้งที่นางใช้มือสัมผัสภาพวาด มันจะเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อย ๆ ไม่ซ้ำกัน ช่างซับซ้อนยิ่งนัก“นี่ไม่ใช่ภาพวาดธรรมดา…มันมีค่ายกลเร้นซ่อนอยู่ด้านใน…ค่ายกลแสดงตำแหน่ง” เสียงของหลัวเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนก นางลอยขึ้นเหนือภาพเล็กน้อย พลางชี้ไปยังสัญลักษณ์ใต้ลำต้น“ดูสิ…เส้นสายพวกนี้ไม่ใช่ลวดลาย แต่เป็นเส้นทางเดินของพลัง คล้ายกับลายสลักในแผนที่เวทโบราณ!”เฟยหรงหลับตาและสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น “ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของต้นคืนชีวาอยู่ในนี้ เทพีซินเหยียนต้องเคยถือสิ่งนี้มาก่อนแน่”จางซูเม่ยได้ยินเช่นนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น นางพึมพำออกมาเสียงเบา “นี่คือชิ้นส่วนหนึ่งของแผนที่ต้นคืนชีวา”เมื่อคำพูดนั้นหลุด

หลังจากออกจากหอประมูลหยูเหอ จางซูเม่ยกับอู๋เซียนอวี้ก็ไม่ได้เร่งรีบกลับจวน แต่ถือโอกาสนี้เดินเล่นไปตามถนนสายสำคัญของเมืองหลวง เพื่อผ่อนคลายจิตใจที่ยังอวลกลิ่นอายของการประมูลอันตึงเครียดพวกนางเริ่มต้นที่ถนนเสวียนอัน ซึ่งเป็นถนนที่คึกคักที่สุดในยามเช้า ร้านค้าและแผงลอยที่เรียงรายทั้งสองฟากฝั่ง ไม่ว่าจะเป็นผ้าไหมหรือขนมพื้นเมือง กลิ่นหอมของเกี๊ยวนึ่งร้อน ๆ และขนมทอดน้ำตาลกรอบลอยแตะจมูกเป็นระยะ สลับกับเสียงตะโกนเชิญชวนของแม่ค้า และเสียงหัวเราะใสร่าเริงของเด็กน้อยผู้วิ่งไล่จับกันท่ามกลางผู้คนอู๋เซียนอวี้หยุดยืนหน้าร้านขายกำไลหยกข้างทาง แสงแดดทอดเงาบาง ๆ บนใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มละไมของนาง หญิงสาวหยิบกำไลหยกสีเขียวอ่อนวงหนึ่งขึ้นมาลองแนบข้อมือ พลางเอียงศีรษะพินิจเงาสะท้อนในกระจกบานเล็กที่ตั้งอยู่บนแผงไม้“ไม่ได้เดินเล่นแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย” นางพึมพำอย่างอารมณ์ดี ดวงตาเปล่งประกาย “ตลาดในเมืองหลวงคึกคักกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”จางซูเม่ยซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบตามองสหายก่อนจะหัวเราะเสียงเบา ขณะที่ในอ้อมแขนยังคงประคองกล่องไม้และภาพวาดล้ำค่าที่เพิ่งประมูลมาอย่างถนอม“เจ้าพูดราวกับแม่บ้านเฒ่าท

ห้องประชุมเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่เปลวตะเกียงยังคล้ายจะนิ่งงันตามคำกล่าวนั้น องค์รัชทายาทนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนสายตาจะเข้มข้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แล้วพระองค์ก็พูดอย่างแน่วแน่“ไม่ใช่เพียงองค์ชายรอง ข้ามีเหตุผลให้เชื่อว่าองค์ชายสิบเอ็ดก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุโจมตีในช่วงหลัง ๆ รวมถึงเหตุการณ์ลอบสังหารผู้ติดตามของข้าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาด้วย”อู๋ห่าวเทียนขมวดคิ้วทันที สายตาคมวาวจ้องตรงไปยังองค์รัชทายาท “แม้แต่การลอบโจมตีระหว่างที่ข้าเดินทางมาเมืองหลวงในครั้งนี้… ก็ด้วยหรือ?”องค์รัชทายาทพยักหน้าช้า ๆ“ใช่ รายงานจากหอข่าวเงาระบุว่าหนึ่งในมือสังหารรอดกลับมา และได้เข้ารักษาตัวอยู่ในเรือนลับขององค์ชายสิบเอ็ด”แม่ทัพซึ่งแต่งกายอย่างพ่อค้าเร่พึมพำขึ้นเสียงต่ำ ราวกับกำลังไตร่ตรองข้อมูลที่พึ่งได้รับรู้“แสดงว่าเขากำลังพยายามกำจัดคนที่เกี่ยวข้องกับแผนที่”เขาเหลือบตามองอู๋ห่าวเทียน “หรือไม่ก็…ผู้ที่องค์รัชทายาททรงไว้วางใจ”อู๋ห่าวเทียนหลุบตาลงชั่วครู่ มือขวาเผลอแตะข้างเอวอย่างไม่รู้ตัว ราวกับยังรู้สึกได้ถึงรอยแผลเก่าที่ฝังลึกในร่างกาย บาดแผลจากหุบเขามรณะเมื่อปีก่อน แม้กาลเวลาจะพัดผ่าน แต่ความรู้สึกนั้นย

ณ ร้านผ้าไหมหรูเฟิง เขตตะวันตกของเมืองหลวงแสงแดดยามสายส่องกระทบกระจกป้ายหน้าร้านที่ประดับลวดลายดอกเหมยอ่อนช้อย เกิดเป็นแสงระยิบระยับราวกับกลีบดอกไม้มีชีวิต ร้านหรูเฟิงตั้งตระหง่านอยู่ริมถนนสายหลักของเขตตะวันตก ซึ่งเป็นย่านการค้าเก่าแก่ที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองหลวง อาคารโดยรอบล้วนเป็นร้านค้าทรงโบราณ หลังคามุงกระเบื้องสีเข้มเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ บางร้านมีโคมสีแดงห้อยระย้า บางร้านก็มีกลิ่นเครื่องหอมลอยมาตามลมหน้าร้านผ้าไหมหรูเฟิงมีผู้คนสัญจรไปมาตลอดเวลา พ่อค้าหาบเร่ตั้งร้านเรียงรายตลอดแนวถนน เสียงเรียกลูกค้าปะปนกับเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าดังสลับกันเป็นจังหวะ ด้านข้างร้านมีต้นหลิวต้นหนึ่งโอนเอนไปตามแรงลมเบา ๆ บรรยากาศภายในร้านหรูเฟิงอบอวลไปด้วยกลิ่นของผ้าไหมใหม่ที่เพิ่งถูกนำออกวางจำหน่าย ส่วนหนึ่งถูกจัดเรียงไว้ในตู้กระจกอย่างเป็นระเบียบ บางส่วนก็ถูกนำไปพาดไว้บนราวไม้ เพื่อให้ลูกค้ามองเห็นลายผ้าได้ชัดเจนลูกค้าหญิงชายต่างพากันหยุดชมสินค้าใหม่ พนักงานของร้านซึ่งสวมใส่ชุดผ้าไหมสีน้ำตาล พยายามส่งเสียงเชื้อเชิญอย่างอ่อนโยนและกระตือรือร้นวันนี้อู๋ห่าวเทียนอยู่ในอาภรณ์เรียบหรู เขา