Novels by BABYPIGGIE

หลังผ่านค่ำคืนแห่งความเป็นความตาย ขบวนของอู๋ห่าวเทียนได้รับคำเชิญจากเจ้าเมืองเซิ่งหลินให้เข้าเมืองโดยด่วน ในฐานะผู้เสียหายจากการถูกโจมตีและในฐานะผู้ปราบโจร เจ้าเมืองขอความร่วมมือให้พวกเขาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดหลังจากตามหมอได้มาดูอาการของจางซูเม่ยแล้ว ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากหุบเขาอย่างเชื่องช้า ภายใต้การคุ้มกันของทหารที่เจ้าเมืองส่งมาช่วยดูแลความปลอดภัย อู๋ห่าวเทียนควบม้านำหน้าขบวนด้วยใบหน้านิ่ง ทว่าดวงตากลับสอดส่องไปทั่วอย่างระวัง ด้านหลังคือรถม้าโดยสารของสองสาว จางซูเม่ยซึ่งยังคงนอนพักอยู่ภายในหลังจากกินข้าวกินยาไปเมื่อขบวนของอู๋ห่าวเทียนเดินทางมาถึงประตูเมือง ทหารเวรยามประจำประตูในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลเข้มต่างรีบตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ หนึ่งในนั้นยกมือขึ้นส่งสัญญาณ ก่อนจะตะโกนเสียงดังข้ามกำแพงหินสูง“ขบวนจากหุบเขามาแล้ว! เปิดประตู!”เสียงฟืดฟาดของโซ่เหล็กดังตามมา ก่อนที่ประตูไม้ขนาดใหญ่จะค่อย ๆ แง้มออก ภายใต้เงาไม้ของยามสาย ทหารยืนเรียงรายสองฟากทาง หน้าตาเคร่งขรึม ไม่มีใครยิ้มแย้มแม้แต่คนเดียว ราวกับรู้ว่าขบวนที่มาไม่ใช่แค่กลุ่มผู้เดินทางธรรมดา“รายงานตัวและวัตถุประ

กลางดึกคืนนั้น แสงจันทร์เลือนรางถูกหมอกบางกลืนหาย ความเงียบงันแผ่ปกคลุมไปทั่วผืนป่า เสียงหวีดหวิวของสายลมราวกับลมหายใจของสัตว์ร้ายที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืดกรอบแกรบ!!ขณะนั้นเอง เวรยามสองคนที่ออกมาทำธุระส่วนตัวก็ได้ยินเสียงไม้แห้งหักดังแผ่วมาจากแนวต้นสน พวกเขาชะงักเล็กน้อยแล้วหันขวับไปตามเสียงอย่างระแวง พวกเขายังไม่ทันเอ่ยอะไร อยู่ ๆ ก็มีลูกธนูพุ่งออกมาจากความมืดแบบไม่ทันตั้งตัว เฉียดผ่านแขนของหนึ่งในนั้นจนเลือดสาดเป็นทาง“ศัตรู! มีศัตรู!” เวรยาทั้งสองตะโกนเสียงดังลั่นป่าเสียงนั้นเปรียบเสมือนประกายไฟที่จุดเพลิงแห่งความวุ่นวายขึ้นในพริบตาเดียวจากนั้นก็ได้ยินเสียงคำรามต่ำดังก้องตามด้วยฝีเท้าหนัก ๆ กระแทกพื้นดินจนสั่นสะเทือน เสียงโห่ร้องแหลมสูงปะปนกับเสียงโลหะกระทบกัน ชายฉกรรจ์ในชุดดำทะยานออกมาเป็นสาย อาวุธในมือแต่ละคนสะท้อนแสงจันทร์แวววับ แม้จะคลุมหน้าด้วยผ้าดำมิดชิด แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมท่วงท่าของพวกมันแสดงออกถึงความชำนาญในการฆ่า มิใช่แค่โจรป่าไร้ฝีมือ แต่เหมือนเป็นนักรบผู้ถูกฝึกมาเพื่อปลิดชีพศัตรูโดยเฉพาะเสียมากกว่าผู้นำกลุ่มโจรหยุดยืนเบื้องหน้าขบวนรถม้าแล้วตะโกนว

การเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่าย ขบวนของอู๋ห่าวเทียนใช้เวลาครึ่งเดือนในการเคลื่อนผ่านเส้นทางยาวไกลที่เต็มไปด้วยป่าเขา ทะลุผ่านหมู่บ้านเล็กใหญ่และเมืองทางผ่านเป็นระยะ แม้จะพยายามหาที่พักแรมในเมืองหรือหมู่บ้าน แต่หลายครั้งก็จำเป็นต้องนอนกลางป่า ช่วงหลังกลายเป็นกิจวัตรที่ทุกคนเริ่มชินชาและปรับตัวเข้ากับมันได้แล้วแม้การเดินทางจะยาวนานและเหน็ดเหนื่อย แต่กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ โดยเฉพาะจางซูเม่ย หญิงสาวที่เคยเรียบร้อย เมื่ออยู่กับคนแปลกหน้าก็จะพูดน้อย บัดนี้กลับปลดปล่อยตัวตนออกมาอย่างเต็มที่ นางพูดคุยกับทุกคนอย่างสนุกสนาน และทุกครั้งที่ต้องนอนพักแรมกลางป่า นางจะเป็นคนแรกที่ก้าวลงจากรถม้าพร้อมความกระตือรือร้น“คืนนี้เราจะทำแกงป่าหรือย่างเนื้อดีล่ะ?” นางถามเสียงสดใสจนคนในขบวนหัวเราะตามกัน“แล้วแต่แม่ครัวเลยขอรับ!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนตอบกลับมาเสียงดัง ก่อนจะรีบเดินเข้าป่าไปพร้อมพรรคพวกเพื่อหาเห็ดป่า ไก่ หรือกระต่ายป่ากลับมาให้นางทำอาหารอู๋เซียนอวี้เองก็รู้สึกสนุกไม่แพ้กัน ก่อนหน้านี้นางเคยชินกับชีวิตสะดวกสบายในจวน แต่เมื่อได้ลองใช้ชีวิตกลางป่ากลับพบว่าการได้ล่าสัตว์ และหุงหาอา

เช้าตรู่วันต่อมา ในขณะที่แสงแรกของวันยังไม่ทันสาดลงจากขอบฟ้า สายลมยามรุ่งสางพัดเอากลิ่นดินและกลิ่นหญ้าอ่อนลอยไปกับอากาศ และมีเสียงไก่ขันดังแว่วอยู่ไกล ๆ แต่ภายในจวนตระกูลอู๋กลับคึกคักมากกว่าทุกวันบริเวณลานหินของเรือนหลักที่เชื่อมต่อกับประตูใหญ่นั้น ตอนนี้มีขบวนรถม้าจอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ รถม้าขนาดใหญ่ประดับด้วยผ้าม่านผืนบางสีฟ้าอ่อนปลิวไหวตามแรงลม ส่วนด้านหลังมีรถม้าคันยาวอีกสองคันบรรทุกหีบห่อผ้าไหมอย่างแน่นหนา โดยมีชายฉกรรจ์ในชุดสีเข้มยืนคุ้มกันอยู่ทั้งสองฝั่ง พวกเขามีดาบสั้นเหน็บข้างเอว บางคนยังสะพายคันธนูไว้ข้างหลังอย่างเตรียมพร้อมการเดินทางสู่เมืองหลวงในครั้งนี้ ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างเป็นระบบและรัดกุม เนื่องจากเป้าหมายไม่ใช่เพื่อแก้ปัญหาการค้าขายเท่านั้น แต่ยังมีความตั้งใจอื่นแฝงอยู่ด้วย และไม่มีผู้ใดล่วงรู้ นอกจากอู๋ห่าวเทียนขบวนเดินทางแบ่งออกเป็นสองส่วนหลัก คือ รถม้าสำหรับโดยสารและขนสัมภาระของผู้ว่าจ้าง ได้แก่ อู๋ห่าวเทียน จางซูเม่ย และอู๋เซียนอวี้ ซึ่งได้รับการตกแต่งอย่างเรียบหรู มีเบาะนั่งนุ่มคลุมด้วยผ้ากำมะหยี่ และมีม่านบางกั้นสายตาจากภายนอก ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวต

หลังมื้ออาหารค่ำจบลงและบ่าวในเรือนช่วยกันเก็บถ้วยชามเรียบร้อยแล้วอู๋อวี้เฟิงนั่งสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันสายตาไปยังบุตรชายคนรองที่นั่งอยู่ไม่ไกล สีหน้าของท่านยังคงสุขุม แววตานิ่งสงบ แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นชัดเจนและเต็มไปด้วยความห่วงใย“ห่าวเทียน” เขาเอ่ยเรียกด้วยเสียงทุ้มต่ำ “การเดินทางไปเมืองหลวงครั้งนี้ แม้เจ้าจะคุ้นเคยการเดินทางอยู่แล้ว แต่พ่อก็อยากจะเตือนสติไว้สักหน่อย”อู๋ห่าวเทียนเอ่ยรับคำของผู้เป็นพ่อ “ขอรับท่านพ่อ”อู๋อวี้เฟิงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อว่า “เจ้าต้องดูแลเซียนอวี้กับคุณหนูจางให้ดี ระหว่างทางอย่าได้ประมาท ไม่ว่าเส้นทางหลักหรือเส้นทางรอง แม้จะเคยผ่านไปได้อย่างปลอดภัยก็อย่าคิดว่าจะเป็นเช่นนั้นเสมอไป”เขาหยุดพุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหนักแน่นขึ้น “พ่อได้ข่าวมาว่าช่วงนี้เส้นทางเข้าเมืองหลวงมีโจรเร่ร่อนแฝงตัวอยู่ตามหุบเขา บางกลุ่มปลอมเป็นพ่อค้าหรือแม้แต่ขอทานเพื่อเข้าใกล้ผู้โดยสาร อย่าไว้ใจคนแปลกหน้าเด็ดขาด”“ขอรับ ข้าจะระมัดระวังให้ดี” อู๋ห่าวเทียนขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคงอู๋อวี้เฟิงพยักหน้าช้า ๆ สายตาคมมองลูกชายอย่างพินิจ “พ่อเชื่

ภายในห้องอาหารของจวนตระกูลอู๋ แม้จะไม่มีเครื่องประดับฟุ่มเฟือยหรูหรา หากแต่ของทุกสิ่งกลับสื่อถึงรสนิยมและความพิถีพิถันของเจ้าบ้านได้อย่างชัดเจน พื้นไม้เนื้อดีขัดเงาจนสะท้อนแสงได้นั้นให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้าน แซมด้วยกลิ่นหอมของไม้หอมซึ่งถูกจุดไว้ตามมุมห้อง ทำให้ผู้มาเยือนผ่อนคลายตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาเลยทีเดียวเมื่อเข้ามาใกล้โต๊ะจะได้กลิ่นอาหารสดใหม่ที่เพิ่งปรุงเสร็จลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง ผสมกับไอร้อนจาง ๆ จากถ้วยชามที่เพิ่งยกขึ้นโต๊ะ ยิ่งชวนให้น้ำลายสอและรู้สึกอยากอาหาร ด้านบนเพดานมีโคมกระดาษทรงกลมแขวนเรียงรายกันอย่างมีระเบียบ แสงสีนวลอ่อนจากเปลวเทียนภายในส่องลงกระทบใบหน้าของผู้คนรอบโต๊ะอย่างอ่อนโยน ทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเองกลางห้องตั้งโต๊ะอาหารทรงกลมขนาดใหญ่ ทำจากไม้เนื้อแข็งสีเข้มแกะสลักลวดลายเมฆมงคลประณีต รอบโต๊ะมีเก้าอี้ไม้พนักพิงสูงวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทุกที่นั่งล้วนสะอาดบ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของผู้ดูแลเรือนบนโต๊ะอาหารถูกจัดวางด้วยภาชนะเคลือบลายครามสีน้ำเงินขาวที่ดูงดงามและทรงคุณค่า ตะเกียบไม้ไผ่วางอยู่ข้างถ้วยชามเล็กใหญ่ซึ่งมีฝาครอบอาหารวางทับ