تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 68 จดหมายจากพ่อ
تاريخ النشر:
2026-11-12 15:31:07
أحدث فصل
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 68 จดหมายจากพ่อ
ณ ห้องนอนของพ่อจางและแม่หลี่คืนนั้นแสงตะเกียงบนหัวเตียงส่องวูบไหวอ่อนโยน เงาร่างสองคนทอดคลอเคลียบนฉากกั้นไม้หอม จางลู่ซือนั่งพิงหมอนสูง กุมมือภรรยาไว้แน่น ดวงตาที่มักสงบนิ่งฉายประกายอ่อนโยนเป็นพิเศษหลังจากข่าวดีในตอนเช้า จิตใจเขาก็โล่งเบาสบาย ประหนึ่งได้ปลดภาระอันหนักที่แบกมานาน เพราะในที่สุดหลี่ซูฮวาก็กลับมายิ้มได้เต็มหน้า และสมหวังเรื่องบุตรดังที่นางเฝ้าฝันเอาไว้ขณะที่ทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียง ท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจ จางลู่ซือก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“เมื่อวานเจ้าคงยังไม่ทันเห็น จดหมายของเม่ยเอ๋อร์ถูกส่งมาถึงก่อนรุ่งสาง”หลี่ซูฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาสามี แววตาฉายความแปลกใจ “เร็วนัก…ข้านึกว่าต้องรออีกหลายวัน”เขายกยิ้มบาง ๆ ราวกับเอ็นดูภรรยา ก่อนจะเอ่ยถึงวิธีส่งจดหมายของลูกสาว“นางใช้วิธีส่งจดหมายที่แตกต่างจากเดิมน่ะ โดยใช้งานแท่นหยกเคลื่อนย้ายของสำนักเทียนหยาง”หลี่ซูฮวาพึมพำเสียงเบา ด้วยความประหลาดใจ “ช่างน่าทึ่งนัก…ถึงว่าทำไมข่าวสารถึงมาถึงเร็วเพียงนี้”จางลู่ซือพยักหน้าช้า ๆ “ว่ากันว่า หากเขียนจดหมายเสร็จแล้วนำไปวางบนแท่นหยก เพียงจารอักขระส่ง
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 67 ข่าวดีของบ้านจาง
ขณะที่สถานการณ์ในเมืองหลวงกำลังเข้าสู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แต่ละขั้วอำนาจต่างเตรียมกำลังคนเพื่อเดินทางสู่ป่าต้องห้าม ดินแดนอันลึกลับที่ว่ากันว่าเต็มไปด้วยคำสาปและปริศนาที่อาจเปลี่ยนชะตาแผ่นดินได้เพียงชั่วพริบตาห่างออกไปหลายร้อยลี้ ณ เมืองต้าซาน ในจวนตระกูลจางแห่งหมู่บ้านเหว่ยซาน ความเงียบสงบยามราตรีตัวแผ่คลุมทั่วบริเวณ ดอกไม้นานาชนิดส่งกลิ่นหอมอบอวลในอากาศ ประกอบกับเสียงแมลงกลางคืนที่ขับขานอยู่บนกิ่งไม้สูงบรรยากาศรอบจวนนั้นช่างแตกต่างจากความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ในเมืองหลวง ราวกับอยู่คนละโลกอย่างไรอย่างนั้น…แสงจันทร์สีเงินนวลอาบไล้ระเบียงไม้ สะท้อนเป็นเงาทอดยาวบนพื้นกระดาน เสียงลมยามค่ำคืนแผ่วเบาจนแทบมิได้ยินบนเตียงไม้เรียบง่าย หลี่ซูฮวานอนหลับตานิ่ง ใบหน้าอ่อนล้าซ่อนเร้นอยู่ใต้แสงจันทร์ กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ทำให้รู้สึกอบอุ่นและชวนให้ผ่อนคลายหลายวันมานี้นางมักรู้สึกไม่สบายตัวและหลับยาก จึงไปขอให้แม่สามีจัดทำกำยานสมุนไพรที่ช่วยให้ร่างกายสงบลง ครั้นจุดไว้ในห้องนอน กลิ่นหอมเย็นก็แทรกซึมเข้าในลมหายใจ ทำให้นางหลับสนิทขึ้นกว่าที่เคย คืนนี้ก็เช่นกัน ความเหนื่อยล้าค่อย ๆ ละล
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 66 องค์ชายผู้ไร้ตัวตน
ณ จวนลับขององค์ชายสิบเอ็ดบรรยากาศในห้องโถงเงียบราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก แสงแดดยามเช้าทอดเงายาวบนพื้นห้อง องค์ชายสิบเอ็ด หลงอี้หาน นั่งมองแผนที่บนโต๊ะด้วยสายตาเรียบ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงต่ำ“พวกเจ้าทุกคนเข้าใจใช่หรือไม่…นี่จะไม่ใช่การเดินทางธรรมดา หากมีผู้ใดเปิดเผยความลับหรือคิดทรยศ ข้าจะจัดการอย่างเด็ดขาด” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบประดุจคมดาบ และก้องสะท้อนอยู่ในใจของทุกคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าขันทีหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นเจ้านาย มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเกิดอาการสั่นเล็กน้อย “เดี๋ยวกระหม่อมจะคัดคนด้วยตัวเองพะยะค่ะ รับรองว่าไม่มีใครกล้าทรยศพระองค์แน่นอน”องค์ชายสิบเอ็ดหรี่ตามองและพยักหน้าอย่างพอใจ“ดี พวกเจ้าจงจำไว้ ต้นคืนชีวาไม่ใช่เพียงสมบัติสำหรับรักษาพืชพันธุ์ในแคว้นเท่านั้น แต่ผลของมันจะทำให้ข้าสามารถยืนอยู่เหนือทุกคนตลอดกาล หากข้าได้ในสิ่งที่ต้องการเมื่อไหร่ พวกเจ้าจะได้รับรางวัลตอบแทนแน่นอน”นักพรตชรายืนนิ่งอยู่ข้างองค์ชายสิบเอ็ด พลางถอนหายใจแผ่วเบา ดวงตาขุ่นมัวหันมองไปยังหมึกที่ซึมบนแผนที่ “หากพระองค์อยากช่วงชิงผลของมัน อาจจะไม่ถูกยอมรับง่าย ๆ …”“ไม่ยอมรับอย่างนั้นหรือ งั้นข้าจะ
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 65 ข้ออ้างของพี่ชาย
หลังจากนั้น พวกเขาก็ทยอยแยกย้ายกลับไปทีละคน แต่ละคนล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าในแววตากลับเปล่งประกายความหวังอันแรงกล้าเมื่อต้นหลิงซานที่ใบเขียวชอุ่มยังคงยืนตระหง่านอยู่ในตำหนักหมื่นพฤกษา ทำให้รู้ว่าความพยายามที่ผ่านมาไม่สูญเปล่า และหนทางในการฟื้นฟูต้นคืนชีวานั้นอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วและก่อนจะจากกัน พวกเขาก็ได้นัดหมายอีกครั้งที่จวนนอกเมืองในอีกห้าวันข้างหน้า เพื่อตระเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับการเดินทางครั้งสำคัญนี้เมื่อเสียงฝีเท้าทยอยหายไป จางซูเม่ยยังคงยืนมองต้นหลิงซานอยู่ครู่หนึ่ง ความภูมิใจจากความสำเร็จยังคงไม่จางหายไปอู๋ห่าวเทียนเดินเข้ามาใกล้และหยุดอยู่ข้างนางเพียงครึ่งก้าว มองใบไม้อ่อนที่สั่นไหวไปตามสายลม ดวงตาองเขานิ่งลึก แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างชัดเจนเขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่ม“ไปเถอะ…คืนนี้เจ้าคงเหนื่อยมากแล้ว กลับจวนกัน”เมื่อจางซูเม่ยหันมาสบตาชายคนรัก นางเห็นวามอบอุ่นในแววตาที่เขาไม่ค่อยเผยต่อหน้าใคร ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้ารับคำ ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือกร่งที่ยื่นมาอย่างไว้ใจสุดท้ายทั้งสองก็เดินจับมือกันมาขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่หน้าต
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 64 ทดสอบพลัง
คืนวันถัดมาในยามราตรี อู๋ห่าวเทียนพาจางซูเม่ยตรงไปยัง ตำหนักหมื่นพฤกษา ซึ่งเป็นสถานที่ปลูกพันธุ์ไม้หายากและล้ำค่าที่สุดในราชวงศ์ ในบันทึกกล่าวว่าตำหนักแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นพร้อมกับการสถาปนาแคว้นหยวน หากจะบอกว่าที่นี่เป็นหนึ่งในสมบัติอันล้ำค่าของแผ่นดิน ก็มิใช่ถ้อยคำเกินจริงตำหนักหมื่นพฤกษาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวังหลวง ล้อมรอบด้วยกำแพงสูงประดับด้วยแผ่นศิลาโบราณ สองข้างทางเดินปูด้วยหินสีเทาเรียบลื่น ยามก้าวเดินเข้าไปจะมีเสียงฝีเท้าดังก้องประหนึ่งปลุกพฤกษานับพันให้ตื่นขึ้นภายในบริเวณตำหนัก มีเรือนกระจกขนาดใหญ่ที่โครงสร้างทำจากไม้หอมแกะสลักลวดลายเถาวัลย์ ซึ่งใช้สำหรับปลูกพืชสมุนไพรและต้นไม้หายากจากทั่วสารทิศ บางต้นมีอายุเกินร้อยปีและสูงใหญ่ บางต้นก็มีขนาดเล็กบอบบางคล้ายดอกหญ้า แต่กลับมีสรรพคุณรักษาโรคถึงชีวิตบรรยากาศยามราตรียิ่งทำให้ต้นไม้เหล่านั้นราวกับมีจิตวิญญาณ ลำแสงจากโคมนับสิบอันส่องลอดหมู่ใบไม้เขียวเข้ม เกิดเป็นเงาสะท้อนบนพื้นศิลา ความเย็นยะเยือกและความเงียบสงัดจนเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเมื่อเดินไปถึงใจกลางตำหนักจะมีเรือนกระจกสูงที่สืบทอดมาตั้งแต่ปฐมกษัตริย์ ที่นี่เป็นสถานท
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 63 พบคนสำคัญ
แสงจันทร์สีเงินนวลส่องอดผ่านบานหน้าต่างของรถม้า ทอดเงาบางเบาบนพรมเนื้อดีด้านใน ขณะรถม้าจอดนิ่งอยู่เบื้องหน้าจวนหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่นอกกำแพงเมือง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนน่าประหลาดใจ แม้แต่เสียงแมลงของกลางคืนก็ไม่มีเลยอู๋ห่าวเทียนขยับกายลงจากรถม้าก่อน แล้วหันกลับไปยื่นมือเข้าไปในรถอย่างเงียบงันมือเรียวของจางซูเม่ยเอื้อมมาจับมือเขาไว้เบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสไออุ่นผ่านฝ่ามืออย่างแผ่วเบา นางก้าวลงมาจากรถม้าอย่างสง่างาม ชุดแพรบางสีขาวปลิวไสวตามแรงลมยามราตรีทว่าท่ามกลางความเงียบสงบ กลับมีบางสิ่งที่ทำให้นางขมวดคิ้วเล็กน้อย…คือแววตาของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า อู๋ห่าวเทียนในค่ำคืนนี้มิใช่ชายหนุ่มผู้มีความมั่นใจอย่างที่นางคุ้นเคย ไม่มีแววตาของชายที่วางแผนทุกอย่างไว้ในใจ มีเพียงความนิ่งเงียบและบางอย่างที่ฉายชัดในนัยน์ตา…คล้ายความลังเลที่เก็บซ่อนไว้ไม่มิด“ท่านจะไม่พูดอะไรเลยหรือเจ้าคะ?” เสียงของนางแผ่วเบา ขณะก้าวเดินเคียงข้างเขา ท่ามกลางความเงียบสงัดของลานกว้างใต้แสงจันทร์อู๋ห่าวเทียนชะงักเล็กน้อยและชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาว ดวงตาดำเข้มของเขานิ่งลึกเหมือนบ่อน้ำไร้จุดจบ เงาสะท้อนของ
قد تعجبك أيضًا
ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม40.0K وجهات النظرท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว410.0K وجهات النظرข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม33.0K وجهات النظرชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง68.2K وجهات النظرสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ720 وجهات النظرเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่113 وجهات النظرตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท
BigM00N339 وجهات النظرสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์276 وجهات النظر
