LOGINShare
บทที่ 50 สมาชิกใหม่
publish date:
2026-10-28 08:32:39
Latest chapter
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 52 ทายาทคนสุดท้าย
แม้ร่างกายของจางซูเม่ยจะหมดสติไปแล้ว แต่นางกลับรู้สึกเหมือนถูกแสงสว่างบางอย่างส่องเข้าตา จนนางต้องยกมือขึ้นมาบังเอาไว้ เพียงชั่วครู่แสงนั้นก็หายไป ก่อนจะแทนที่ด้วยภาพอันแสนเลือนลางจากม่านหมอกหนาทึบ แล้วมันก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นราวกับรู้ว่านางเอ่ยตำหนิอยู่ในใจหญิงสาวพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางป่าอันกว้างใหญ่ มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียวชอุ่มแผ่คลุมไปทั่วผืนดินราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด นางได้ยินเสียงน้ำไหลดังอยู่ไกล ๆ และได้กลิ่นไม้ใบและดินชื้นอบอวลอยู่ในอากาศอย่างชัดเจนทั้งยังมีละลองสีทองอ่อนจำนวนมากกระจายอยู่ทั่วบริเวณ และพวกมันเคลื่อนไหวอยู่รอบกายของนางอย่างนุ่มนวล ราวกับว่ากำลังต้อนรับหญิงสาวผู้มาเยือนสถานที่พิเศษแห่งนี้ ยิ่งส่งเสริมให้บรรยากาศดูนุ่มนวลและเหนือความเป็นจริงขึ้นไปอีกเพราะมีทั้งความงดงามและความลึกลับ ราวกับโลกอีกใบที่ไม่ควรมีอยู่จริงตอนนี้ตรงหน้าของจางซูเม่ย ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้างามดุจเทพธิดาแห่งป่าใหญ่ ผมสีมรกตยาวสยายถึงเอว ราวกับเส้นไหมระยิบระยับแสงสีทองนวล นางสวมเสื้อผ้าจากเส้นใยไม้ถักทออย่างปราณีต ดวงตาสีเดียวกับจางซูเม่ยจับจ้องมาอย่างลึกซึ้ง สะท้อนถึงควา
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 51 ภูตทั้งห้า
“เจ้า…คืออะไรกันแน่?”เด็กหญิงตัวน้อยเพียงยิ้มตอบไม่เอ่ยวาจาใด ก่อนจะโน้มตัวไปกอดไหล่ของจางซูเม่ยเอาไว้แน่น จากนั้นร่างน้อยก็พลันจางหายกลับเข้าไปในดอกไม้ดังเดิมราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน เหลือไว้เพียงกลีบดอกไม้สีม่วงที่ไหวระริกตามแรงลม และละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศอย่างเงียบงันจางซูเม่ยนิ่งยืนอยู่เช่นนั้น นางไม่อาจแยกแยะได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความจริงหรือเพียงภาพในความฝัน ทว่ากลิ่นหอมจากดอกไม้และไออุ่นที่ยังหลงเหลือในอก…คือสิ่งที่ยืนยันว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง บางที…มิติพฤกษาแห่งนี้ อาจไม่ใช่แค่สถานที่ลี้ภัยหรือปลูกต้นไม้ดอกไม้ของนางเพียงอย่างเดียว…แต่มันน่าจะสามารถสร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมาได้ด้วยหลังจากเหตุการณ์ประหลาดผ่านพ้นไป หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ลุกไปไหน เนื่องจากรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในอากาศรอบ ๆ ตัว ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเฝ้ามองนางอยู่จากทั่วทุกมุมของมิติแห่งนี้นางหลุบตาลงมองดอกไม้สีม่วงเบื้องหน้าอย่างครุ่นคิด หรือจะเป็นภูตดอกไม้นะ ถ้าเมล็ดพันธุ์ทุกต้นที่นางปลูกมีภูตหลับใหลอยู่จริง ๆ แล้วตื่นขึ้นมาทั้งหมดล่ะ?เมื่อคิดแบบนั้นก็หันไปยังแปลงดอกไม้ป่าเล็ก
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 50 สมาชิกใหม่
สายลมยามค่ำพัดเอื่อยผ่านเรือนพักหลังน้อยที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจวนตระกูลอู๋ พัดพาเอากลิ่นหอมบาง ๆ ของดอกเหมยที่เพิ่งเริ่มผลิบานลอยคลุ้งปะปนมากับกลิ่นไผ่สดจากแนวสวนด้านหลัง เสียงใบไผ่เสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบจากธรรมชาติอย่างไรอย่างนั้นแสงสุดท้ายทอดยาวข้ามบานหน้าต่างเข้ามาภายในเรือน ทำให้ลวดลายดอกเหมยบนกรอบไม้สะท้อนแสงสีทองอ่อน ลายของเงาสะท้อนบนพื้นไม้ตรงหน้าอย่างงดงาม จนแทบไม่กล้าก้าวเหยียบให้เลือนหาย จางซูเม่ยนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายริมหน้าต่าง มือขาวเนียนถือถ้วยชาอุ่น ๆ พลางสูดดมกลิ่นหอมของชาดอกไม้ป่านางเพิ่งกลับมาจากเรือนหลัก หลังจากร่วมโต๊ะอาหารกับสหายและอู๋ห่าวเทียน วันนี้แม่ครัวของจวนดูเหมือนจะตั้งใจแสดงฝีมือเป็นพิเศษ อาหารที่จัดมามีทั้งข้าวอบสมุนไพร แกงเปรี้ยวหวานรากบัว เป็ดย่าง และอาหารชนิดอื่นอีกหลายจาน ถึงแม้ว่ามื้อเย็นจะหรูหราเกินความคุ้นเคยของนาง แต่ก็ต้องยอมรับว่ารสชาติอร่อยจนแทบอดใจไม่ได้เลยทีเดียว“อาหารดีแค่ไหน แต่ก็ยังสู้มื้อที่เราทำเองระหว่างทางไม่ได้หรอก เข้าป่าหาวัตถุดิบเองสนุกกว่าตั้งเยอะ” นางพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยกชาขึ้นจิบช้า ๆ พลางม
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 49 จุดหมายปลายทาง
หลังจากหยุดพักที่เมืองเซิ่งหลินเป็นเวลาสามวัน พวกเขาก็รีบเดินทางต่อทันที คราวนี้เส้นทางส่วนใหญ่ยังคงเป็นแนวภูเขาสลับกับพื้นที่ราบ แม้ภูเขาบางจุดจะมีความสูงชันมาก แต่ก็ไม่มีที่ไหนอันตรายเท่าหุบเขามรณะเลย ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงมากเท่าไหร่ก็จะเห็นหมู่บ้านเยอะมากขึ้นเท่านั้น การเดินทางครึ่งเดือนที่เหลือเป็นไปอย่างราบรื่นไม่มีอุปสรรคใด ๆ ทำให้ทุกคนในขบวนรู้สึกสบายใจมากขึ้นไม่น้อยจางซูเม่ยและอู๋เซียนอวี้ที่นั่งอยู่ในรถม้าตลอดทาง พวกนางรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ทั้งสองพูดคุยถึงเมืองหลวงว่าเป็นอย่างไร และอยากรู้ว่าจะยิ่งใหญ่เพียงใด“ต้นไม้แถวนี้ดูไม่เหมือนที่ผ่านมานะเซียนอวี้ เหมือนจะมีแต่พันธุ์หายากเต็มไปหมดเลย” จางซูเม่ยเอ่ยกับสหายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน ขณะที่สายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าตลอดเวลา“เพราะพวกเรากำลังเข้าสู่เขตเมืองหลวงแล้วน่ะสิ” อู๋เซียนอวี้ตอบอย่างคล่องแคล่ว “พื้นที่เมืองหลวงขึ้นชื่อว่าอุดมสมบูรณ์มากที่สุดในแคว้น เขตป่ารอบนอกมีต้นไม้หรือสมุนไพรแปลก ๆ อยู่ไม่น้อย คนจากเมืองหลวงมักจะออกมาตั้งค่ายเก็บของป่ากันแถวนี้”“โอ้โห เจ้ารู้เยอะจังเลย สุดยอด สม
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 48 เบื้องหลัง
ภายในห้องลับใต้ดินของบ้านร้างซึ่งซ่อนตัวอยู่กลางป่า ผนังโดยรอบสร้างจากศิลาเก่าหนาแน่น ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นเจือคราบเลือดแห้งเกรอะกรังตามซอกผนัง ราวกับห้องนี้จดจำทุกเสียงกรีดร้องในอดีตเอาไว้อย่างไรอย่างนั้นท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคม ร่างสูงในชุดคลุมยาวสีดำยืนพิงโต๊ะไม้แกะสลักลวดลายอสรพิษพันรัดต้นไม้ใหญ่ ลายไม้บิดเบี้ยวดูแทบไม่ออกว่าเป็นงานศิลป์หรือของสาปแช่ง โต๊ะเบื้องหน้าวางเรียงรายไปด้วยสิ่งของชวนขนลุก ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรประหลาดที่แห้งกรังจนมีสีสันผิดธรรมชาติ กระดูกสัตว์ไม่ทราบชนิดจัดวางอย่างพิถีพิถัน และตำราปกหนังเก่า ๆ ที่เปลี่ยนสีจนแทบมองไม่เห็นอักษรเดิมบรรยากาศรอบกายเย็นเฉียบราวกับความตายซุ่มเงียบอยู่ทุกมุมห้อง ทำให้ลูกน้องที่เข้ามารายงานความคืบหน้าเหงื่อไหลเต็มหลังด้วยความกดดันเพล้ง!เสียงถ้วยชากระทบขอบโต๊ะไม้ดังสนั่น เศษกระเบื้องกระจายเกลื่อนทั่วบริเวณ น้ำชาร้อนจัดกระเซ็นเปื้อนแขนเสื้อคลุมสีดำสนิท แต่เจ้าของร่างลึกลับกลับไม่ไหวติง และไม่แม้แต่จะชำเลืองมองรอยเปื้อนนั้นด้วยซ้ำภายใต้เงาสลัวดวงตาของเขาทอประกายเย็นเยียบฉายแววขุ่นเคืองอย่างรุนแรง เสียงทุ้มต่ำที่หลุดออกจากริม
เส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย บทที่ 47 ล่องเรือ
ทะเลสาบไป๋ซาน เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเซิ่งหลิน ล้อมรอบไปด้วยเทือกเขาสูงทอดยาวสลับซับซ้อน และป่าท้อที่ผลิบานอ่อนหวานในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิถึงต้นฤดูร้อนในยามเช้าม่านหมอกสีขาวนวลจะลอยอ้อยอิ่งเหนือผิวน้ำและคลุมยอดเขารอบด้านเอาไว้บางเบา ทำให้ทิวทัศน์ทั้งหมดคล้ายกับอยู่ในความฝัน ทะเลสาบแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า “ไป๋ซาน” แปลตรงตัวว่า “ภูเขาขาว” แต่ในความหมายลึกซึ้งของชาวเมืองเซิ่งหลินแล้ว มันหมายถึง “ทะเลสาบที่ถูกโอบล้อมด้วยขุนเขาแห่งหิมะขาว” แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะไม่มีหิมะจริง ๆ ตกเลยก็ตามเมื่อแสงแดดแรกของวันส่องลอดผ่านม่านหมอก ทะเลสาบจะสะท้อนประกายแสงระยิบระยับราวอัญมณีที่ลอยอยู่กลางขุนเขา สะกดใจผู้มาเยือนไม่ให้ละสายตาบริเวณรอบทะเลสาบจึงกลายเป็นแหล่งพักผ่อนยอดนิยมของชาวเมืองและนักเดินทางจากแดนไกล มีเรือท่องเที่ยวลำใหญ่ล่องวนไปตามสายน้ำ มีจุดตกปลาริมท่าเรือ และร้านน้ำชาที่สามารถมองเห็นวิวในทะเลสาบได้อย่างชัดเจน ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของเมืองเซิ่งหลินเลยทีเดียวยามบ่ายน้ำในทะเลสาบสะท้อนท้องฟ้าใสจนเห็นเงาเมฆลอยผ่าน สองฝั่งมีดอกไม้ป่าและดอก
You May Also Like
ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.3K viewsข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง33.9K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว82.7K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน716.0K viewsเกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก
BigM00N544 viewsไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน292 viewsใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง
moonlight -mini418 viewsเถ้าแก่เนี้ยมือทองคือมารดาของตัวร้าย
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)125 views
