ปัญหาใหญ่ 20

“ไปเถอะ ดูแลน้อง ๆ ของเจ้าให้ดี โดยเฉพาะน้องสาวของเจ้า อย่าให้นางทำอันใดตามใจและซุกซนมาก เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับท่านแม่”

“เสี่ยวมาว เจ้าไปกับข้า ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อย” เสิ่นอิงอิงวิ่งกลับมาอุ้มลูกเสือน้อยใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังจากนั้นก็วิ่งออกไปทันที

หานหลิวอิงได้แต่มองตามหลังลูกสาวไปจนสุดสายตา การที่ลูกสาวกลายมาเป็นเด็กร่าเริงเช่นนี้ก็ดีแล้ว เมื่อก่อนเสิ่นอิงอิงค่อนข้างเป็นคนที่พูดน้อย ขี้อาย และขี้กลัว แต่หลังจากถูกเสิ่นเหมยลี่ผลักหัวกระแทกหินครั้งนั้น หลังจากหายดีนางก็กลายเป็นเช่นนี้ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก

ทางด้านเสิ่นเทียนหยาง หลังจากที่เขาได้แจ้งความประสงค์ของตัวเองในเรื่องรับบุตรบุญธรรมและการเปลี่ยนชื่อแซ่ของเย่อันซื่อ ทางหัวหน้าหมู่บ้านไม่ขัดข้อง เพียงแต่ว่าเรื่องทะเบียนบ้านนั้นจะต้องรอจนกว่าที่พวกเขาจะเดินทางกลับถึงบ้านเกิดเสียก่อน 

“ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้ามากจริง ๆ หากพวกเราไม่ยอมเดินขึ้นเขามา คงไม่มีวันได้ใช้ชีวิตที่ดีเช่นนี้ ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะลำบากอยู่บ้างแต่ก็ไม่ถึงกับผ่านมันไปไม่ได้”

“ข้าเองก็หวังว่าให้พวกเราชาวบ้านผ่านพ้นเรื่องนี้ไปด้วยกัน การเดินทางในครั้งนี้ทำให้ข้าคิดได้ว่าไม่มีที่ใดที่จะดีไปกว่าบ้านเกิดของพวกเรา”

“นั่นสิ ไม่รู้ว่าป่านนี้หมู่บ้านของพวกเราจะเป็นเช่นไรบ้าง”

“ก็คงจะกลายเป็นหมู่บ้านร้างไปแล้วกระมังขอรับ ก็พวกเราเดินทางออกจากหมู่บ้านกันหมด”

“นั่นสิ เอาล่ะเจ้ามีเรื่องอันใดก็ไปทำเถอะ ข้าได้ยินเสียงลูก ๆ กับหลานของเจ้าเข้าป่าไปหาของป่าแล้ว”

“ขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

เสิ่นอิงอิงที่วิ่งเข้าป่าไปก็บังเอิญเจอกับเสิ่นเหมยลี่ที่กำลังจะออกไปหาของป่ากับสหายของนางเข้าพอดี เดิมทีนางไม่อยากจะวุ่นวายกับคนพวกนี้สักเท่าไหร่ แต่ทว่าหนึ่งในสหายของเสิ่นเหมยลี่กลับพูดจาไม่เข้าหูนางจนได้ เสิ่นอิงอิงที่กำลังอารมณ์ดีกลับต้องมาอารมณ์เสียเพราะคนพวกนี้ 

“นี่เหมยลี่ เจ้าดูสิ บ้านอารองของเจ้าต่อให้แยกบ้านออกไปตัดขาดกันแล้วยังไงล่ะ แต่ก็ยังนับว่าเป็นลูกของท่านปู่ท่านย่าเจ้า นอกจากคนบ้านรองไม่กตัญญูแล้วยังไปเก็บคนจรจัดไร้บ้านเอามาเป็นลูกอีก เจ้าว่าคนแบบนี้เรียกว่าอันใดดีนะ” เจียงหรูอี้

“จะให้เรียกอันใดได้นอกจากอกตัญญู”

“นี่พวกเจ้า จะมาเรียกร้องหาความกตัญญูอันใดรึ ใครที่เขียนจดหมายตัดขาดกับพ่อของข้า ไม่ใช่ท่านปู่ท่านย่าของเจ้ารึ ใครกันแน่ที่อกตัญญู ไม่ใช่พวกเจ้ารึ พ่อแม่เจ้าด้วย ตลอดเวลาที่ผ่านมาพ่อแม่ของข้ารวมถึงพวกข้าพี่น้องทำงานหนักเป็นวัวเป็นควาย กินไม่อิ่ม นอนไม่อุ่น เสื้อผ้าดี ๆ ไม่เคยมี พวกเจ้าล่ะ พวกเจ้าทำอันใดบ้าง หากไม่มีบ้านข้าคอยทำงานอย่างหนักพวกเจ้ายังจะมีอาหารกินหรือไม่ เงินที่พ่อข้าหามาได้ไม่ใช่ว่าพ่อของเจ้าเอาไปจนหมดรึ ดีนักนี่ พี่ชายของเจ้าสมองก็ใช่จะดี เรียนไม่เก่ง แต่พวกคนใจดำเช่นพวกเจ้าส่งเขาไปเรียน กินดื่มสุขสบายแม้กระทั่งถงเซิงยังสอบไม่ผ่าน ส่วนพี่ชายของข้า ทั้งเรียนเก่ง ทั้งฉลาด กลับต้องมาทำไร่ทำนาหาเลี้ยงหมาป่าตาขาวเช่นพวกเจ้า หากจะมีคนที่เป็นคนสารเลวนั่นย่อมเป็นพวกเจ้า พวกเจ้าทั้งครอบครัว หาใช่พ่อแม่ของข้าไม่ หากเจ้ากล้าพ่นคำสกปรกเหล่านี้ออกจากปากเจ้าอีก และหากข้าได้ยินเจ้ายังไปพูดจาใส่ร้ายพ่อแม่ของข้า ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะถอนฟันของพวกเจ้า จำเอาไว้ อ้อ เรื่องที่เจ้าผลักข้าจนหัวแตก บ้านพวกเจ้ายังไม่ได้ชดใช้ให้ข้าเลย ระวังเอาไว้พยานรู้เห็นมี ข้าจะไปแจ้งทางการเมื่อกลับถึงบ้านเกิด”

“เจ้ากล้ารึ”

“เหตุใดข้าจะไม่กล้า เจ้าเป็นผู้ใด ใครให้หน้าเจ้า ข้าเสิ่นอิงอิงผู้นี้หาใช่เสิ่นอิงอิงเมื่อครั้งก่อน ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้ารังแกอีกต่อไปแล้ว”

“นี่ อิงอิง เจ้าเองก็พูดจาเกินจริงไปหรือไม่ เหมยลี่ไม่ได้หมายความเช่นนั้น นางแค่อาจจะยังโกรธพวกเจ้าอยู่”

“เจ้าหุบปากไปเลยนะเจียงหรูอี้ ไม่ใช่เจ้าหรอกรึที่พ่นวาจาสกปรกใส่ครอบครัวข้าก่อน พวกเจ้าสองคนนี่มันผีเน่ากับโลงผุจริง ๆ เก็บปากของเจ้าเอาไว้ให้ดี ๆ เก็บฟันของเจ้าเอาไว้เคี้ยวอาหาร หากเจ้ายังพ่นวาจาสกปรกไม่ยั้งคิดข้าก็ไม่รังเกียจที่จะเลาะฟันของเจ้าอีกคน”

ยังไม่ทันที่เจียงหรูอี้จะได้พูดอันใดต่อ เสิ่นอิงอิงก็เตะก้อนดินที่อยู่บนพื้นสุดแรงทำให้ก้อนดินขนาดเท่าหัวคนแตกกระจายทันทีท่ามกลางความตกใจของทั้งสองคน นางไม่อยากต่อปากต่อคำกับสองคนนี้อีกจึงรีบวิ่งตามหลังพวกพี่ชายไป

“น้องรอง น้องสาม ปกติน้องสี่ดุร้ายเช่นนี้หรือไม่” เยว่อัน

“ไม่นะขอรับพี่ใหญ่ นางอ่อนหวานเรียบร้อย ขี้กลัว ขี้อาย แต่นางเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้หลังจากที่นางได้รับบาดเจ็บตอนที่เราเดินทางออกจากบ้านเกิด เสิ่นเหมยลี่แย่งของกินนางแล้วผลักนางหัวกระแทกหิน พอนางหายดีก็กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้วขอรับ”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ต่อไปอย่าให้ใครมารังแกน้องสาวของพวกเราได้ เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจแล้วขอรับ”

“พวกเจ้าพี่น้องบ้านเสิ่น พวกเจ้ามัวคุยอันใดกัน จะไปกันได้หรือยังเล่า” ไป๋ชิง

“ไปแล้ว ไปแล้ว เจ้ารีบอันใดนักหนาไป๋ชิง”

“ก็ไม่ได้รีบเท่าไหร่ แค่อยากไปให้เร็วกว่านี้ พวกเราจะได้มีเวลาหาของป่ามากหน่อย”

“เมื่อไหร่เมืองเป่ยโจวจะได้รับการแก้ไข ตอนนี้ที่บ้านข้าไม่มีเกลือเหลือแล้ว ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนจะสามารถเข้าไปในเมืองได้” ฟู่หมิง

“เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดจะสามารถหาคำตอบได้ ที่สำคัญพวกเราไม่รู้ว่าภายในเมืองเป่ยโจวเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ แต่ข้าว่าหากทหารของทางการหันคมหอกคมดาบใส่ชาวบ้านแล้วล่ะก็ ข้าว่ามันออกจะไม่ปกติอยู่สักหน่อย” เยว่อัน

“นั่นสิ ตอนนี้พวกเราถือว่าโชคดีแล้วที่สามารถหาที่พักหลบภัยและยังสามารถหาอาหารได้บ้าง” ไป๋ชิง

“เกลือขาดแคลนเช่นนั้นรึ แบบนี้ก็แย่น่ะสิ พี่ใหญ่ พวกท่านหาของป่ากับเก็บฟืนไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าขอไปดูทางด้านนั้นสักครู่”

“น้องสี่ เจ้าจะไปที่ใด ท่านแม่สั่งเอาไว้ว่าห้ามมิให้เจ้าวิ่งซุกซนไปทั่ว”

“พี่ใหญ่ ข้าหาได้วิ่งซุกซน แค่ไปดูทางนั้น ตรงนั้นเอง ท่านก็ลืมตาข้างหลับตาข้างบ้างเถอะเจ้าค่ะ”

เสิ่นอิงอิงวิ่งหนีไปด้วยความรวดเร็ว ในเมื่อเกลือขาดแคลน ในป่าย่อมมีดินโป่ง ดินโป่งมีรสเค็ม สัตว์ป่าบางตัวชอบกินดินโป่ง เช่นนั้นหากนางหาดินโป่งพบก็จะสามารถแก้ปัญหาเรื่องเกลือได้ หากว่าสามารถต้มเกลือได้ เสิ่นอิงอิงเดินเข้าไปในป่าลึกเรื่อย ๆ จนกระทั่งนางมาถึงภูเขาหินปูนที่มีน้ำไหลซึมออกมา หากเป็นไปตามที่นางคิดเอาไว้ นี่ควรจะเป็นโป่งเปียก ลองชิมน้ำที่ไหลออกมาจากภูเขาหินปูนดูก็จะได้คำตอบแล้ว หากว่าน้ำเค็มก็สามารถต้มเกลือได้ นางไม่รอช้ารีบเอามือจุ่มลงไปในน้ำแล้วชิมทันที

“ยี๊ แหวะ ทั้งเค็มทั้งขม ตอนแรกข้าก็คิดว่ามันน่าจะเค็ม แต่ไม่คิดว่าจะเค็มขนาดนี้ เสี่ยวมาวเจ้าอยากลองชิมหรือไม่”

“มาว” เสี่ยวมาวส่ายหัวดิก ๆ

“ร้องซะเหมือนแมวเลยนะ อย่าลืมว่าเจ้าไม่ใช่แมวจริง ๆ ศักดิ์ศรีของเจ้ายังมีอยู่หรือไม่”