หาที่พักชั่วคราว 13

แต่ใครจะไปคิดว่าหมู่บ้านที่พวกเขาคิดว่าเป็นหมู่บ้านร้าง แต่ความจริงแล้วมีผู้คนอาศัยอยู่มากมาย พวกเขาแอบซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินเพื่อให้คนที่เดินทางผ่านมาเข้าใจผิดและคิดว่าเป็นหมู่บ้านร้าง พอชาวบ้านเริ่มนอนหลับพักผ่อน คนเหล่านั้นก็จะออกมาจับชาวบ้านมัดเอาไว้และเริ่มลงมือฆ่าและนำเนื้อไปทำอาหาร แม้แต่เลือดยังถูกนำไปดื่มแทนน้ำ คนเหล่านี้ไม่ต่างจากภูตผีที่ขึ้นมาจากขุมนรก พวกเขากระทำการโหดเหี้ยมลงมือไม่เว้นแม้แต่เด็กและคนชรา

หลังจากที่ได้ฟังหัวหน้าหมู่บ้านหลี่เจียชุนเล่าจบ หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกดีใจมากที่ตัวเองเชื่อในคำพูดของเสิ่นเทียนหยางแล้วพาชาวบ้านเปลี่ยนเส้นทางการเดินทาง ไม่เช่นนั้นแล้วเขาไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอันใดขึ้นบ้าง หากตอนนั้นเขายังดึงดันจะพาชาวบ้านเดินตามเส้นทางที่กำหนดเอาไว้ตั้งแต่ครั้งแรก ชาวบ้านในหมู่บ้านเสิ่นเจียชุนคงมีสภาพไม่ต่างจากชาวบ้านหมู่บ้านหลี่เจียชุนเป็นแน่

“เช่นนั้นแล้วพวกท่านจะทำเยี่ยงไรต่อไป”

“หัวหน้าหมู่บ้านเสิ่น เดิมทีพวกข้าหารือกันระหว่างทางแล้วว่าอยากจะเดินทางกลับหยางโจวบ้านเกิด อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ถึงกับฆ่าแกงกันกินเนื้อ ไม่ต้องขายลูกขายเมียแลกอาหาร เพียงแต่ตอนนี้พวกเราไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรต่อไปดี แล้วพวกท่านล่ะ จะไปต่อหรือกลับบ้านเกิด”

“พวกข้าหารือกันแล้วว่าจะกลับบ้านเกิดเช่นเดียวกัน เพียงแต่ว่าตอนนี้พวกเรายังไม่สามารถเดินทางกลับไปได้ ตอนนี้ใกล้จะเข้าฤดูหนาวเต็มทีแล้ว พวกเราเลยหารือกันว่าจะขึ้นเขาไปหาที่พักชั่วคราวก่อน อาจจะเป็นถ้ำหรือต้องสร้างกระท่อมจากไม้รอจนฤดูหนาวผ่านพ้นไปค่อยเดินทางกลับหมู่บ้าน พวกข้าเห็นว่าขึ้นเขาไปยังมีป่าที่อุดมสมบูรณ์ ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะหาผักป่าหรือล่าสัตว์มาเป็นอาหารได้ หากพวกเราร่วมมือกันข้าเชื่อว่าจะต้องผ่านไปได้แน่นอน”

“เช่นนั้นพวกข้าก็จะขอขึ้นภูเขากับพวกท่านด้วยก็แล้วกัน แต่พวกท่านไม่ต้องกังวล พวกเราชาวหลี่เจียชุนจะแยกที่พักไม่พักรวมกับพวกท่าน”

“เอาตามที่พวกท่านสะดวกเถอะ พวกเราเองไม่คัดค้าน เช่นนั้นตอนนี้พวกท่านยังเดินไหวอยู่หรือไม่ หากไหวพวกเราจะขึ้นเขาไปตอนนี้ เวลาก็ล่วงเลยมาไม่น้อยแล้ว”

“ตกลง ข้าขอไปแจ้งชาวบ้านก่อน บอกตรง ๆ ว่าหากพวกเราพักอยู่ที่นี่ ข้าเกรงกว่าคนพวกนั้นจะตามมาพบพวกเรา คนพวกนั้นอำมหิตมาก ทางที่ดีพวกเรารีบไปจากตรงนี้จะดีที่สุด”

“เช่นนั้นท่านไปบอกให้ชาวบ้านเตรียมตัวเถอะ พวกเราจะขึ้นเขาทันที ส่วนชาวบ้านของพวกเราเตรียมตัวกันตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ”

หลังจากที่ทั้งสองหมู่บ้านได้คุยและได้รับรู้ถึงความต้องการของทั้งสองฝ่าย หลังจากตกลงกันได้แล้วว่าจะขึ้นเขาเพื่อไปหาที่พัก ทั้งสองหมู่บ้านก็ออกเดินทางทันที ส่วนชาวบ้านที่มีความเห็นขัดแย้งเรื่องที่หัวหน้าหมู่บ้านจะไม่เดินทางต่อนั้นตอนนี้พวกเขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ตัวเองไม่ได้หุนหันพลันแล่นออกเดินทางไป หาไม่แล้วคงได้ตกตายเป็นแน่

“ข้าไม่คิดว่าเรื่องที่เจ้าเด็กคนนั้นบอกเทียนหยางจะเป็นเรื่องจริง” ซูเหนียง

“ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าเป็นเรื่องจริง พวกเจ้าตอนนี้อย่าได้ทำการอันใด หรืออย่าได้ไปหาเรื่องขัดแย้งกับพวกเทียนหยางเป็นอันขาด ตอนนี้ชาวบ้านให้ความสำคัญกับเขา หากพวกเจ้าก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นอย่ามาพูดว่าข้าใจร้ายทีหลังก็แล้วกัน” เสิ่นหงเซวียน

“ท่านพ่อ ท่านพูดเช่นนี้หรือว่าท่านยังอยากจะหาทางปรองดองแล้วกลับไปรวมกับครอบครัวของน้องรองหรือขอรับ”

“ไม่ได้นะท่านพี่ ข้าไม่ยอมเป็นเด็ดขาด”

“ข้าบอกพวกเจ้าเมื่อไหร่ว่าจะกลับไปรวมกับเจ้ารองอีกครั้ง หยุดเอะอะโวยวายกันได้แล้ว เมื่อเราเดินทางกลับถึงบ้านเกิด ทุกอย่างที่สมควรเป็นของพวกเจ้ามันก็ยังเป็นของพวกเจ้าอยู่แล้ว”

“แต่เดิมมันก็สมควรเป็นของพวกเรา เขาไม่มีสิทธิ์อยู่แล้ว” นางซูเหนียงบ่นออกมาเสียงเบา

“ท่านแม่ ท่านพูดอันใดเจ้าคะ ผู้ใดไม่มีสิทธิ์หรือเจ้าคะ”

“ไม่มีอันใด ข้าไม่ได้พูดอันใดทั้งนั้น เจ้าได้ยินผิดไปแล้วล่ะ”

“รีบเดินได้แล้ว”

“ท่านปู่ ท่านย่า ดูเหมือนว่าข้าจะเห็นท่านอาหญิงกับครอบครัวของนางรวมตัวกับครอบครัวท่านอารองขอรับ”

“ไม่ต้องไปสนใจ นังลูกอกตัญญูผู้นั้น ข้ารึอุตส่าห์หาสามีให้แต่นางกลับคิดว่าข้าขายนางให้หลี่เจี้ยนกั๋ว ชั่วชีวิตนี้นางจะไปหาสามีที่ดีจากที่ไหนได้อีก” 

นางซูเหนียงพูดออกมา แต่ในใจกลับคิดว่าเสิ่นหงเจินเกิดมาเป็นลูกสาวของนาง คนเป็นแม่ขายนางแล้วจะทำไม นางย่อมต้องกตัญญูต่อมารดาผู้ให้กำเนิดถึงจะถูกต้อง ก็ลูกสาวเมื่อแต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป พวกขี้แพ้ไร้ค่า จะเอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับลูกชายและหลานชายของนางได้เช่นไรกัน

หลี่เจี้ยนกั๋วสงสารภรรยาที่มีมารดาผู้ให้กำเนิดเป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ แต่ตัวเขาเองก็หลงรักภรรยาที่อายุน้อยคนนี้จากใจจริง เขาถึงกับยอมยืมเงินเพื่อนำไปเป็นสินสอด หลังจากแต่งภรรยาเข้าบ้าน เขาไม่เคยให้นางต้องพบเจอกับความลำบาก ไม่ว่างานหนักงานเบาเขาล้วนทำเองทั้งหมด นางเพียงแค่ดูแลลูก ๆ ที่บ้าน ทำอาหาร ดูแลบ้านและแปลงผักหลังบ้านของนางเท่านั้น เพื่อเป็นการชดเชยให้นาง ถึงแม้เขาจะยากจนแต่เขาก็สามารถเลี้ยงภรรยาให้สุขสบายได้

“พี่รอง เกิดอันใดขึ้นกับพวกท่านเจ้าคะ”

“ไม่มีอันใดน้องสาว ก็แค่ท่านพ่อกับท่านแม่บังคับแยกบ้านและไล่พวกเราออกมาตัวเปล่าก่อนออกเดินทางเพียงสามวันเท่านั้น ตอนนี้ข้ากับพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก”

“ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ยังเป็นคนเห็นแก่ตัว ข้าจะคอยดูว่าพี่ใหญ่สามารถดูแลพวกเขาให้อยู่สุขสบายได้หรือไม่ ตอนที่ข้ายังไม่ออกเรือน พี่สะใภ้ใหญ่แต่งเข้าบ้านมา นางไม่เคยหยิบจับอันใดเลย พอท่านแต่งพี่สะใภ้รองมาก็เป็นข้ากับพี่สะใภ้รองทำทุกอย่าง ข้าอยากจะรู้ว่าพวกเขาจะทำเช่นไรเมื่อต้องอยู่ในป่าเช่นนี้ ข้าเองจะไม่ยื่นมือเข้าไปสอดในบ้านใหญ่ ไม่ว่าใครก็ห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา”

“เอาล่ะ ๆ รีบเดินเถอะ เจ้าอย่าได้โมโหเลย ประเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้” หลี่เจี้ยนกั๋วรีบปลอบภรรยา

“ท่านก็เป็นเสียอย่างนี้”