หาที่พักชั่วคราว 12

“พอแล้ว ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ใครอยากเดินทางต่อก็เดินทางต่อไปกันเอง ส่วนใครที่ไม่อยากเดินทางต่อพรุ่งนี้เราจะเข้าไปหาที่พักบนภูเขา หากใครไม่เชื่อคำเตือนก็ให้เดินทางต่อไปกันเอง ต่อไปนี้พวกเราจะแยกทางกันอย่างสมบูรณ์ ข้าเชื่อว่าเทียนหยางพูดเรื่องจริง ที่สำคัญชายหนุ่มคนนั้นก็เป็นเขาให้การช่วยเหลือ ตอนนี้ใครอยากทำอันใดก็ทำ ใครอยากเดินทางไปไหนก็ไป ข้าแก่แล้วเหนื่อยแล้ว ไม่ต้องเป็นหัวหน้าหมู่บ้านของพวกเจ้าก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยกับคนที่ไร้เหตุผลเช่นพวกเจ้า”

“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะขอรับ” กัวหมิง

“ใช่แล้ว เหตุใดท่านถึงอ้างเรื่องเป็นไม่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านด้วย นี่เอาตำแหน่งมาข่มขู่ชัด ๆ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ หากท่านไม่อยากเป็นก็ให้พ่อของข้าเป็นแทนดีหรือไม่” เสิ่นหงอัน

“หงอันเจ้ามีสติหน่อย หัวหน้าหมู่บ้านได้รับการแต่งตั้งจากทางการ ใช่ว่าใครอยากจะเป็นก็เป็นได้” หมอหลูพูดตอกหน้าเสิ่นหงอัน

“เอาตามนี้ ใครอยากเดินทางต่อก็เดินทางไป ส่วนคนที่ไม่ไป พรุ่งนี้พวกเราจะย้ายเข้าไปในภูเขาเพื่อหาที่พัก ส่วนเรื่องเมืองเป่ยโจวเอาไว้พวกเราหาที่พักได้แล้วค่อยส่งคนไปสืบข่าว ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จพวกเราจะต้องหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้เสียก่อน ตราบใดที่อยู่ในภูเขา บนภูเขาย่อมมีอาหารให้เรากิน การที่พวกเราอาศัยอยู่ในภูเขานับว่าไม่เลว”

“เหอะ ไม่รู้ว่าช่วยโจรเอาไว้หรือเปล่า ถ้าหากว่าเป็นไส้ศึกล่ะ” เสิ่นหงอันพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ

“ใช่หรือไม่ เจ้าจะรู้เองในวันข้างหน้า หากครอบครัวของเจ้าไม่พอใจก็เดินทางต่อไปกันเองไม่ต้องมารวมกับชาวบ้าน หากยังสร้างความวุ่นวายต่อไป ข้าจะไล่ครอบครัวของเจ้าออกจากกลุ่ม" หัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นมาด้วยความโมโห

“ท่านลุง ท่านจะโมโหไปทำไม เสิ่นหงอันก็แค่ไม้กวนอึเท่านั้น ไม่มีค่าควรให้ท่านเก็บมาใส่ใจ” ฟู่หมิง

“ฟู่หมิง เจ้า .. ” เสิ่นหงอันชี้หน้าฟู่หมิงแต่ไร้คำพูด

“เจ้า.. เจ้าอันใด หรือเจ้าอยากจะมีเรื่องกับข้า ก็มาสิ ข้าไม่ใช่คนดีเช่นเทียนหยางที่จะยอมให้เจ้ามารังแกได้ง่าย ๆ เจ้าลองดูได้นะ หากข้าไม่ทุบตีเจ้าให้ตายกันไปข้างหนึ่งอย่าเรียกข้าว่าฟู่หมิง”

“อาหมิง พอได้แล้วไม่ต้องไปสนใจคนโง่หรอก”

“ไป๋เฉียนโจว นี่ เจ้า…”

“เรียกข้าทำไม ข้ารู้แล้วว่าตัวเองชื่อไป๋เฉียนโจว ไม่ต้องให้เจ้ามาเตือน”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าดูสิ เสิ่นหงอันรู้ว่าเถียงไม่ชนะสองคนนั้นยังจะไปหาเรื่องเขาอีก” ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างก็หัวเราะออกมา

เสิ่นหงอันโมโหเป็นอย่างมากแต่ไม่สามารถทำอันใดได้เพราะตัวเขาเองไม่สามารถมีเรื่องกับคนทั้งหมู่บ้านได้ เขาได้แต่โมโหเดินกลับที่พักของตัวเองไป ตั้งแต่เสิ่นเหมยลี่ทำร้ายเสิ่นอิงอิง เสิ่นเทียนหยางที่เคยถูกพวกเขากดขี่ข่มเหงกลับทำตัวแข็งข้อขึ้นมา ทำให้บ้านใหญ่เสิ่นลำบากอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นการหาอาหารหรือแม้กระทั่งทำงานจิปาถะ เช่น หาฟืน หาน้ำ งานทั้งหมดตกลงบนไหล่ของเสิ่นหงอันกับลูกชาย และเสิ่นหงเซวียนผู้เป็นพ่อ ส่วนคนอื่น ๆ ในครอบครัวนั้นก็เคยชินกับการที่มีหานหลิวอิง เสิ่นอิงอิง และลูกชายทั้งสองคอยทำงานบ้าน งานซักล้าง งานในไร่นา งานทุกอย่าง แต่ตอนนี้เมื่อครอบครัวแยกทางกัน งานเหล่านี้ก็ตกลงมาบนบ่านางซูเหนียงกับลูกสะใภ้ทันที 

“ท่านพ่อ ตกลงเราจะเดินทางต่อ หรือขึ้นเขาที่พักกับพวกชาวบ้านในวันพรุ่งนี้”

“พวกเรารั้งอยู่ที่นี่เถอะ พ่อคิดว่าเทียนหยางไม่มีความจำเป็นจะกุเรื่องขึ้นมาเพื่อโกหกชาวบ้าน ที่สำคัญหัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าจะส่งคนไปสืบข่าวไม่ใช่รึ หากว่ามันเป็นเรื่องจริงอย่างที่เทียนหยางบอกพวกเราก็ไม่เสียหายอันใด แต่ถ้ามันไม่จริง เราก็ไม่ได้เดือดร้อนอันใด คนที่เดือดร้อนก็คือเทียนหยางไม่ใช่รึ"

“ขอรับท่านพ่อ”

“พวกเรารีบพักผ่อนกันเถอะ เจ้าใหญ่ แค่ฟังพ่อของเจ้าพูด”

“ขอรับท่านแม่”

 กลางดึก ในขณะที่ทุกคนกำลังนอนหลับ เหลือแค่เพียงชาวบ้านไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำหน้าที่เฝ้ายาม ชาวบ้านจากหมู่บ้านหลี่เจียชุนที่ออกเดินทางตามหลังหมู่บ้านเสิ่นเจียชุนอยู่สามวัน ได้เดินทางมุ่งหน้าไปตามเส้นทางเดิมที่ตรงไปยังหมู่บ้านร้างที่อยู่ข้างหน้า

 เมื่อพวกเขากำลังจะเข้าไปหาที่พักในหมู่บ้านกลับถูกชาวบ้านที่ซ่อนตัวอยู่ปล้นชิงอาหารและมีเด็กหลายคนถูกจับไปกินเนื้อเป็นอาหาร ชาวบ้านต่างลุกขึ้นต่อสู้กับโจรกินเนื้อคนพวกนี้ และหนีตายออกมาได้ ในครอบครัวที่หนีมาได้ในครั้งนี้มีเสิ่นหงเจินกับสามีและลูก ๆ ของนางด้วย แต่ก็มีครอบครัวของชาวบ้านหลายครอบครัวที่ต้องจบชีวิตลงที่หมู่บ้านแห่งนี้ ชาวบ้านวิ่งหนีตายเข้ามาในป่าที่ชาวบ้านหมู่บ้านเสิ่นเจียชุนตั้งค่ายที่พักพอดี ถึงได้รู้ว่าพวกเขารอดจากเงื้อมมือของหมู่บ้านกินคนแล้ว

ตอนที่ 10 อพยพขึ้นภูเขา

เช้าวันนี้เดิมทีจะต้องเก็บข้าวของแล้วไปหาที่พักในภูเขาแต่ก็มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มีชาวบ้านจากหมู่บ้านหลี่เจียชุนที่หนีตายมา และชาวบ้านที่หนีรอดตายมาจากหมู่บ้านกินคนได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับหัวหน้าหมู่บ้านฟัง เดิมทีพวกเขาเดินทางไปถึงเมืองเป่ยโจวแล้ว แต่ไม่สามารถเข้าไปในเมืองเนื่องจากประตูเมืองปิด ด้านหน้าประตูเมืองมีผู้อพยพลี้ภัยอยู่เป็นจำนวนมาก พวกเขาไม่มีทั้งอาหารและน้ำดื่ม บางคนเริ่มกินลูกหลานตัวเอง บางครอบครัวขายลูกขายภรรยาเพื่อแลกอาหาร 

เหตุการณ์เลวร้ายลงทุกวัน เจ้าเมืองเป่ยโจวไม่สนใจว่าชาวบ้านที่อยู่นอกเมืองจะตายหรืออยู่ คำสั่งเดียวคือห้ามเปิดประตูเมืองรับผู้ลี้ภัยและห้ามผู้ลี้ภัยเข้าไปในเมืองเด็ดขาดไม่ว่าจะมีญาติอยู่ในเมืองก็ตาม หัวหน้าหมู่บ้านหลี่เจียชุนจึงตัดสินใจพาชาวบ้านเดินย้อนกลับมาทางเดิม ระหว่างเดินทางผ่านหมู่บ้านร้างก็เป็นเวลามืดค่ำแล้วจึงคิดจะพักที่หมู่บ้านนี้