5. ครอบครัวสกุลหลิว (3)

“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพี่” คำปฏิเสธทำให้ทุกคนในเรือนนึกประหลาดใจ

“ทำไมเล่าซีซี หรือเพราะสิ่งที่พี่รองเจ้าพูด อย่าได้เก็บคำของเขามาใส่ใจเลย” เกาผิงอันเอ่ยปลอบน้องสามีด้วยความสงสาร ไม่วายหันไปดุสามีผ่านสายตา

“นั่นสิลูก อย่าไปฟังคำพี่รองของเจ้านักเลย”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าเพียงแต่ไม่อยากแต่งกับโจวเทียนฉีแล้ว มาคิดไปคิดมาชายผู้นั้นก็มิได้ดีเด่อะไร แต่งเข้าไป ชีวิตข้าในสกุลโจวก็คงลำบาก เพราะขนาดบิดามารดาเขายังมิเชื่อฟัง อีกอย่างฐานะของสกุลโจวก็ไม่ได้ร่ำรวย โจวเทียนฉีทำงานผู้เดียวแต่เลี้ยงดูคนทั้งสกุล สู้สกุลเราก็มิได้ พี่ใหญ่ก็ทำงาน พี่รองก็ทำงาน ท่านพ่อก็มีทรัพย์สินเพราะเป็นขุนนางเก่า” หลิวฟ่านซีเผลอวิเคราะห์เรื่องราวตามที่ตนได้อ่านมา

ถ้าคิดตามหลักแล้ว นางไม่แต่งให้ผู้ใดเลย น่าจะดีกว่า

“...”

“ข้าคิดว่า ข้าอยู่เรือน เกาะพวกท่านกินไปวันๆ น่าจะสบายกว่า ไม่ต้องไปปรนนิบัติใคร อยู่ที่นี่มีแต่คนเอาใจ อ่อ ข้าจะช่วยพี่สะใภ้เลี้ยงหลานเป็นการตอบแทนแล้วกันนะเจ้าคะ”

“...” สิ้นประโยคของหลิวฟ่านซี ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก นี่หรือว่าซีซีของพวกเขาเสียใจจนมีความคิดผิดแปลกไปแล้วอย่างนั้นหรือ

“เอ่อ พ่อว่าพ่อไปถามสกุลโจวให้อีกรอบดีกว่า”

“ไม่ต้องจริงๆ เจ้าค่ะ ต่อจากนี้ทำเป็นลืมเรื่องสัญญาพวกนั้นไปเลยก็ได้” หลิวฟ่านซีส่งยิ้มหวานให้ทุกคน เมื่อนึกหาทางรอดของตัวเองได้ ถ้าใช้ชีวิตอยู่กับหลานๆ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับตัวหลักในนิยาย ทุกอย่างก็จะจบ ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไม่ต้องตายตามบทบาท

“ซีซีของพี่แน่ใจแล้วหรือ”

“แน่ใจเจ้าค่ะพี่ใหญ่”

“เช่นนั้นก็ดี! บุรุษผู้นั้นไม่มีสิ่งใดคู่ควรกับน้องสาวพี่เลยสักนิด” หลิวไห่คุนเองก็มิชอบหน้าคุณชายโจวสักเท่าไหร่ ยังไม่ทันได้ตบแต่งเขาก็ทำให้ซีซีร้องไห้ครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อวันนี้ซีซีเอ่ยว่าไม่ต้องการชายผู้นั้นอีก ย่อมเป็นเรื่องที่ดี!

“จริงอย่างพี่ใหญ่ว่า เพราะฉะนั้นข้าขอเงินสักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ วันนี้ข้าจะพาหลานๆ ออกไปเที่ยวชมตลาด พวกท่านสามีภรรยาจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองคนบ้าง” ในเมื่อจะต้องอยู่ที่นี่ ก็ขอออกไปสำรวจที่ต่างๆ ซะหน่อย ถือโอกาสทำความรู้จักกับหลานๆ ไปด้วยในตัว

“เช่นนั้นเอาของข้าไปด้วย ไปนานได้ยิ่งดี” จ้งเหลียนรีบควักถุงเงินออกมาจากสาบเสื้อ จนเกาผิงอันตีแขนสามีเบาๆ แก้เขิน

“ท่านพี่!”

“ฮ่าๆ ได้ๆ ข้าจะออกไปสักชั่วยาม (2 ชั่วโมง) พวกท่านคงมีเวลาปั้นเจ้าตัวน้อยหลายรอบทีเดียว” พอเห็นเงินในถุงจากพี่ชายทั้งสอง ท่าทีที่เกรงๆ ก่อนหน้าก็หายไปสิ้น สองมือคว้าแขนเล็กๆ ของหลานทั้งสองออกจากเรือนทันที

ทิ้งให้คนเป็นแม่ยกมือทาบอก เพราะตกใจกับคำพูดของบุตรีที่ส่อเสียดเรื่องในม่านมุ้ง

“ซีซีไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน”

“อย่าคิดสิ่งใดให้มากความเลยเจ้ารอง น้องมีความสุขดี เท่านั้นก็พอแล้ว” ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของไห่คุน นานเท่าใดแล้วที่พวกเขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของน้องสาว นางยิ้มได้เช่นนี้ถือเป็นเรื่องดี

สตรีร่างอรชรจับจูงมือหลานสาวหลานชายไว้คนละข้าง เดินชมบรรยากาศครึกครื้นในตลาดกลางเมืองหลวง แคว้นต้าเฉวียนถือว่าเป็นแคว้นที่มีความเข้มแข็งทางการทหาร เพราะองค์จักรพรรดิเป็นผู้ควบคุมกองทัพด้วยองค์เอง นั่นทำให้สภาพเศรษฐกิจและการค้าเติบโตไปอย่างไม่มีติดขัด เพราะไม่เกิดสงครามมานานแล้ว

“ท่านน้า ข้าอยากกินอันนั้น”

“ซิงอี หากเจ้ากินมากถึงเพียงนี้ สักวันต้องออกประตูมิได้แน่”

“เช่นนั้นก็เป็นความผิดของประตูที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดี” เด็กหญิงวัยสี่ขวบพูดจาเจื้อยแจ้วได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ ฟ่านซีอยากปรบมือให้พี่ชายนักที่สอนบุตรสาวได้เหมือนตนเองถึงเพียงนี้

“ฮ่าๆ ก็จริงดังเจ้าว่า แล้วอาเฟยเล่าอยากกินเหมือนน้องหรือไม่ หรืออยากได้อย่างอื่น”

“ขอรับ” เสียงแผ่วเบาพูดตอบรับอย่างกลัวๆ ฟ่านซีจึงย่อตัวลงถามหลานชายอีกครั้ง

“ขอรับอะไรเล่า ขอรับข้าอยากกินเหมือนน้อง หรือขอรับ ข้าอยากได้อย่างอื่น บอกน้าได้ พ่อเจ้าให้เงินเรามาเยอะแยะ จะซื้อสิ่งใดย่อมซื้อได้” หลิวฟ่านซีมองหน้าเด็กชายที่ดูกลัวปนเขินอาย หลานชายนางผู้นี้คงได้นิสัยของมารดามามาก

เฮ้อ~ พี่สะใภ้ทั้งสองของนางแม้จะเป็นสตรีเรียบร้อยอ่อนหวานเช่นกัน แต่พี่สะใภ้รองที่แม้จะเรียบร้อยแต่กับแฝงความซุกซน ไม่หวาดกลัวผู้ใด อ่อนนอกแข็งใน ต่างกับพี่สะใภ้ใหญ่ดูจะเป็นสตรีในห้องหอโดยแท้ อ่อนแอ ขี้หวาดกลัว

“...ข้าอยากกินสิ่งนั้นขอรับ” นิ้วเล็กชี้ไปยังร้านๆ หนึ่งที่ขึ้นป้ายว่า ‘ชาไข่มุก’

“เฮ้ย! สมัยนี้มีชายไข่มุกด้วยเหรอ- อ๋อ ลืมไปเลย” หลิวฟ่านซีหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ลืมไปเลยว่านิยายเรื่องนี้เป็นแนวทะลุมิติเข้ามาในนิยาย

อ่า~ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...เป็นร้านของเถียนลี่มี่ นางเอกนิยายสินะ

“ได้ เราไปซื้อกัน น้าก็อยากลองกินเช่นกัน” สามน้าหลานกับสาวใช้อีกสามคนที่ติดตามมาดูแล เดินไปยังร้านชาไข่มุก ทว่าทันทีที่เดินไปถึงหน้าร้านและกำลังจะเอ่ยปาก

“ข้าเอา-”

“เจ้ามาทำอันใดที่นี่ คิดจะมาหาเรื่องแม่นางลี่มี่อีกแล้วใช่หรือไม่ ยิ่งเจ้าทำเช่นนี้ ข้ายิ่งมิอยากแต่งกับเจ้า!” เสียงของบุรุษดังขัดขึ้นมาด้านหลัง จนฟ่านซีต้องหันกลับไปมองด้วยความงุนงง

ไอ้บ้าหน้ากบนี่มันเป็นใครเนี่ย มายืนด่าใครฉอดๆ แล้วยังมีหน้ามามองนางอีก

“คนบ้าหรือจูหลิง ไล่ไปไกลๆ อย่าให้เข้าใกล้หลานข้า”