6. ลุ่มหลง? (1)

“คนบ้าหรือจูหลิง ไล่ไปไกลๆ อย่าให้เข้าใกล้หลานข้า” ใบหน้างามชักสีหน้าไม่พอใจกับบุรุษไร้มารยาท ก่อนจะหันกลับมาสั่งชากับพนักงานของร้าน และเดินจูงมือหลานๆ ไปนั่งโต๊ะที่ว่างอยู่

ถือว่าร้านนี้จัดแจงสถานที่ได้น่าสนใจไม่น้อย ถือว่าแปลกตาสำหรับฟ่านซีเป็นอย่างมาก เพราะต่างจากที่นางจินตนาการไว้เยอะ การตกแต่งร้านไม่ได้แหวกแนว ยังคงความเป็นยุคสมัยนี้เอาไว้ ซึ่งเป็นความฉลาดของเจ้าของร้าน ดึงดูดคนยุคใดก็ต้องศึกษาความนิยมของคนยุคนั้น

“ท่านน้า เหตุใดจึงเอ่ยว่าคนบ้าเล่า” เสียงเล็กของหลานสาวเรียกให้ฟ่านซีหันมาสนใจ

“ก็เพราะอยู่ๆ เขามาโวยวายใส่เรา ทั้งที่เรายังไม่ได้ทำสิ่งใด จะไม่ใช่คนบ้าได้อย่างไร...ดูนั่นสิ ยังจ้องมาที่เราไม่เลิก”

“ชาได้แล้วเจ้าค่ะ ว๊าย~” หลิวฟ่านซีที่กำลังจิกตามองคนบ้า รีบหันมามองตามเสียง จังหวะนั้นเห็นเสี่ยวเอ้อของร้านกำลังจะสะดุดล้ม

ดูจากทิศทางแล้ว คาดว่าอาเฟยของนางต้องถูกชาร้อนหกใส่เป็นแน่ ด้วยสัญชาตญาณ แขนเรียวจึงวาดไปปัดถาดชาก่อนที่มันจะถึงตัวหลานชาย

เพล้ง! เสียงข้าวของแตกกระจายเรียกให้ทุกคนในร้านหันมาสนใจ ขนาดเจ้าของร้านที่อยู่ด้านหลังยังวิ่งออกมาดู

“เกิดสิ่งใดขึ้น-” เสียงหวานของสตรีหน้าตาจิ้มลิ้มเงียบหายไป เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับโต๊ะของหลิวฟ่านซี

“เถียนลี่มี่” หลิวฟ่านซีพึมพำออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก้อนเนื้อในอกเต้นถี่จนรู้สึกถึงความเจ็บปวดไร้ที่มา จนเจ้าตัวต้องยกมือทุบอกสองสามที ก่อนที่ความรู้สึกไม่ดีเหล่านั้นจะเลือนหายไป

“ข้าคิดไว้แล้วไม่มีผิด! เจ้าตั้งใจจะมาสร้างความวุ่นวายใช่หรือไม่”

“เอ๊ะ! ไอ้บ้านี่อีกแล้ว ไม่เห็นหรือว่าคนของที่นี่จะทำชาหกใส่หลานข้า หากข้าไม่ปัดป้องป่านนี้หลายชายข้าเป็นแผลพุพองทั้งตัวไปแล้ว!...จูหลิง ไอ้บ้านี่เป็นใคร” ฟ่านซีขมวดคิ้ว ชายผู้นี้มีบทบาทมากเกินไปจนน่าสงสัย

“คะ คุณหนู นั่นก็คือคุณชายโจวอย่างไรเล่าเจ้าคะ เหตุใดคุณหนูถามข้าแปลกๆ”

“โจวเทียนฉีหรือ...ไม่ใช่มั้ง” หลิวฟ่านซีหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อ นี่น่ะหรือพระเอกของเรื่อง ทำไมหน้าตาไม่โดดเด่นเหมือนที่นิยายบรรยายเอาไว้เลย ใบหน้าเฉกเช่นบุรุษทั่วไป เพียงแค่ได้แต่งกายด้วยผ้าเนื้อดีสะอาดสะอ้านก็เท่านั้น

“เรื่องเป็นเช่นที่คุณหนูหลิวว่าจริงหรือ” เสียงสตรีเจ้าของร้าน ดึงให้ฟ่านซีหลุดจากภวังค์

“มะ มิใช่นะเจ้าคะ ข้าเพียงเดินมา อยู่ๆ ก็ถูกผลัก”

“อ่าว~ พูดงี้ก็สวยสิ ตั้งใจใส่ร้ายกันชัดๆ ข้าจะทำไปเพื่ออะไร”

“หึ ก็เพราะต้องการสร้างความวุ่นวายอย่างไรเล่า ขนาดมีข้าอยู่ด้วยเจ้ายังกล้า สตรีเช่นนี้หรือที่ท่านปู่อยากได้เป็นหลานสะใภ้ เมื่อก่อนเจ้าเป็นเด็กดี ว่าง่าย เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้”

“...ไอ้บ้านี่” ฟ่านซีเลือดขึ้นหน้า หากว่านางทำจริง มีหรือจะไม่กล้ายอมรับตามตรง แต่นี่นางไม่ได้ทำเลยสักนิด! เรื่องอะไรต้องยอมรับผิด

“เรียกคนมาลากตัวออกไปเถิด ปล่อยให้อยู่ในร้านต่อไปคงสร้างเรื่องอีกแน่” โจวเทียนฉีจ้องหน้าว่าที่คู่หมั้นเขม็ง

“ไม่ต้องไล่ ข้าไปแน่! แต่ก่อนจะไปขอสักหน่อยเถอะ เจ้า! ตัวเองสะดุดล้มเกือบทำหลานข้าเจ็บตัว ยังโกหกว่ามิได้ทำ ลูกน้องเช่นนี้หากเจ้าเก็บไว้ก็โง่เต็มทนแล้วคุณหนูเถียน” ร่างบางสมส่วนลุกขึ้นชี้หน้าเสี่ยวเอ้อผู้นั้น ก่อนจะหรี่ตามองเจ้าของร้าน

“...”

“นอกเสียจากว่านางรับคำสั่งจากผู้อื่นให้จงใจใส่ร้ายข้า”

“เจ้าจะพูดสิ่งใด ระวังไว้เสียบ้าง”

“ปากข้า ข้าจะพูดอันใดมันเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าหะ โจวเทียนฉี! คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาสั่งข้า พูดฉอดๆ ว่าข้าไม่เหมาะสมกับสกุลเจ้า ไม่อยากแต่งข้าเข้าไป ถามข้าหรือยังว่าข้าอยากแต่งกับเจ้าหรือไม่” เสียงแหลมดังขึ้นไม่หยุด ยิ่งนึกถึงคำพูดดูแคลนเมื่อครู่ก็ยิ่งรู้สึกโมโหจนห้ามตัวเองไม่อยู่ ทำเอาคนถูกด่าทอถึงขั้นนิ่งอึ้งทำสิ่งใดไม่ถูก

“นะ นี่เจ้า-”

“แหม~ ตัวเองดีตายแหละ หน้าตาอย่างกับกบโดนรถทับ หน้าที่การงานก็แค่ขุนนางขั้นสาม พี่ชายข้าทั้งสองเจ้ายังเทียบไม่ได้เลย นี่ยังคิดว่าข้าอยากจะแต่งกับเจ้าอีกหรือ”

“!!?”

“เฟยหยา ซิงอี กลับ!” ไม่พูดพร่ำทำเพลง คุณหนูสกุลหลิวคว้าแขนหลานทั้งสอง อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้งกับคำพูดของนางหนีออกจากที่ตรงนี้ทันที อยู่ให้โดนเตะก็โง่แล้ว~

เสียงซุบซิบของคนในร้าน ทำเอาเทียนฉีปั้นหน้าไม่ถูก เมื่อก่อนอย่าว่าแต่ด่าทอ แม้แต่ขัดใจเขา ฟ่านซีก็ยังไม่เคย แต่เหตุใดมาวันนี้จึงกล้าพูดเช่นนี้กับเขา

“เทียนฉี ท่านใจเย็นก่อนเถิด เข้าไปพักในห้องของข้าดีหรือไม่”

“มิเป็นไร ข้าจะตามไปดูหลิวฟ่านซีเสียหน่อย”

“เหตุใดต้องไปตามดูนางอีกเล่า” เสียงหวานติดหงุดหงิดว่าขึ้น

“ข้าว่านางต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนไว้เป็นแน่ ข้าจะตามไปดูให้แน่ใจว่านางกลับเรือนจริงๆ ไม่ได้ไปสร้างเรื่องสร้างราวที่ใด” ว่าเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็หันหลังกลับออกไปจากร้าน ทิ้งให้เถียงลี่มี่มองตามแผ่นหลังออกไปด้วยสายตาเรียบเฉยยากจะตีความหมายได้