2.คนนี้ลามปามไม่ได้

2

คนนี้ลามปามไม่ได้

มาริษาไม่ได้รู้สึกเบาใจเลยสักนิดแต่ก็ต้องจำใจรับเอาถังน้ำแข็งและบรั่นดีที่มีคนเตรียมไว้ให้เดินไปห้อง VIP03 เมื่อเปิดประตูเข้าไปอุณหภูมิข้างในเย็นเฉียบจนขนลุก โซฟามีชายวัยกลางคนหัวล้านพุงยุ้ยนั่งอยู่ เขามองเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในห้องจนถึงขณะนี้ก็ยังไม่ละสายตา

ขนลุก!

มาริษาอุทานในใจอย่างหวาดหวั่น พยายามยิ้มให้เสี่ยเสรีอย่างเป็นมิตรทั้งที่ในใจขัดแย้งกัน เธอมั่นใจว่าแต่งตัวมาเซฟที่สุดแล้ว ถึงชุดมันจะรัดรูปแต่ก็เปิดไม่มากแต่เสี่ยบ้ากามนี่ยังมีความสามารถอ่านกินได้อีก

"สวัสดีค่ะ"

เสี่ยซาดิสต์มองไม่เลิก มองตั้งแต่ขาขาว ๆ ไล่ขึ้นจนถึงสะโพกผาย วันนี้มาริษาสวมชุดเดรสสั้นสีโรสโกลด์ประดับกลิตเตอร์ ยามขยับตัวแลดูระยิบระยับขับให้เรือนร่างบอบบางนั้นดูสวยหวานขึ้นไปอีก

เธอเดินไปหยุดอยู่ใกล้โต๊ะกระจก วางถาดน้ำแข็งและบรั่นดีที่ยกมาอย่างเบามือ จากนั้นคีบน้ำแข็งใส่แก้วชงเหล้าตามที่เคยได้รับการสอนมา พอยื่นให้เสี่ยเสรีก็รวบมือเธอไว้อย่างรวดเร็ว มาริษาชักมือกลับทันทีดีที่แก้วไม่ตกแตก

เสี่ยเสรีวางแก้วเหล้าแล้วมองเธอด้วยความขุ่นเคือง ในไนต์คลับแห่งนี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิบัติต่อเขาด้วยท่าทางรังเกียจมาก่อน มาริษาเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าต่อต้าน ส่วนคนอื่น ๆ ถึงจะรังเกียจแต่ก็ยอมได้เพราะเงิน

เขาทิปเยอะกระเป๋าหนัก ถ้าไม่ติดที่ว่ามีรสนิยมทำร้ายคู่นอนมาริษาก็คงไม่กลัวขนาดนี้ เธอกลัวว่าจะถูกทำมิดีมิร้ายอย่างเช่นเจนจิราเตือน แต่เสี่ยเสรีก็ควรรู้ขอบเขตเพราะเธอไม่ได้รับงานนอนกับลูกค้า เป็นแค่เด็กชงเหล้าที่มาทำงานระยะเวลาสั้น ๆ ก็เท่านั้น

"ท่าทางอย่างนี้หมายความว่ายังไง" เสี่ยเสรีเริ่มหัวเสีย ชักสีหน้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ

"เสี่ยคะ หนูทำหน้าที่ชงเหล้าอย่างเดียวไม่รับวีไอพีค่ะ"

"เอ้า! เสี่ยคุยกับผู้จัดการไนต์คลับไปแล้วนี่ เงินมัดจำก็จ่ายไปแล้วด้วย ให้เยอะกว่าคนอื่นตั้งสองเท่าแหนะ แบบนี้เสี่ยไม่ยอมนา เบี้ยวกันนี่หว่า"

เสี่ยบ้ากามพุ่งเข้าหามาริษาทันที โชคดีที่เธอไวก็เลยเบี่ยงตัวหลบทัน แต่ก็หลบได้เพียงแค่ครั้งเดียวจากนั้นไอ้เสี่ยบ้ากามก็คว้าตัวเธอกลับมาได้ มาริษาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดอันน่าขยะแขยง มืออวบอ้วนจับต้นแขนของเธอเอาไว้แน่น ด้วยความตกใจเธอจึงงอเข่ากระทุ้งกล่องดวงใจอย่างจัง เสี่ยเสรีใช้มือกุมเป้าเข่าทรุด พอเงยหน้าขึ้นมากลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่า ๆ ดี! ซาดิสต์แบบนี้เสี่ยชอบ เอาอีก เอาแรง ๆ"

กรี๊ดดดด

ก่อนที่เสี่ยบ้ากามจะลุกขึ้นได้มาริษารีบวิ่งหนีออกมานอกห้อง เธอไม่กล้าวิ่งไปที่เคาน์เตอร์เพราะรู้แล้วว่าเสี่ยเสรีกับผู้จัดการรู้เห็นเป็นใจกันกลัวว่าจะไม่ปลอดภัยจึงตัดสินใจวิ่งพรวดเข้าไปในห้อง VIP02 ที่เจนจิราทำงานอยู่ หวังให้เจนจิราช่วยเหลือ

แต่ทว่าเมื่อเข้ามาแล้วกลับไม่เจอเจนจิรา เห็นเพียงชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟา ในมือคีบบุหรี่ปล่อยควันสีหมอกโชยอ้อยอิ่ง แสงรุบหรู่ของหลอดไฟในห้องสาดกระทบนัยน์ตาคมกริบ มาริษายืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง

คิ้วดำ ตาดุ จมูกคม กรอบหน้าขึ้นสันชัดเจน สีผิวไม่ได้ขาวจัด เบ้าหน้าไม่อนุญาตให้จน ดูหล่อคมคายสะอาดสะอ้านแต่ไม่ติดสำอางเลยสักนิด

เขาเองก็มองเธอด้วยแววตาประหลาดใจ จู่ ๆ มีสาวสวยพรวดพราดเข้ามาและไม่รู้ว่าเธอโผล่มาจากไหน อาจจะเป็นเด็กในร้านแต่ดูเหมือนว่ากำลังวิ่งหนีอะไรมาสักอย่าง  

"หนูขอโทษนะคะ"

พูดเพียงเท่านั้นมาริษารีบเข้าไปหลบด้านหลังโซฟาที่เขานั่งอยู่ จากนั้นเสี่ยเสรีก็เปิดประตูตามเข้ามา ชายหนุ่มมองเสี่ยเสรีด้วยแววตาเย็นเยียบยังคงวางตัวนิ่งไม่ตื่นกลัวเสี่ยเสรีเลยแม้แต่น้อย

"ลื้อเห็นผู้หญิงของอั๊ววิ่งมาทางนี้ไหม"

ธีร์ทาวัตปรายตามาทางหลังโซฟาวูบหนึ่ง รู้สึกได้ว่ามาริษากระทุ้งโซฟาเบา ๆ เหมือนอยากขอให้เขาช่วยปกปิดที่ซ่อน

"อ้าว ไอ้นี่ถามก็ไม่ตอบ ส่งผู้หญิงของอั๊วออกมา ไม่อย่างนั้นอั๊วจะสั่งลูกน้องมากระทืบลื้อเละแน่"

เสียงโวยวายของเสี่ยเสรีทำให้ผู้จัดการไนต์คลับรีบมาดู แต่เมื่อผู้จัดการเห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่ก็ต้องรีบเข้าไปกระซิบบอกเสี่ยเสรีเสียงเบาหวิว

"เสี่ยคะ คนนี้ลามปามไม่ได้นะคะ"

"มันใหญ่โตมาจากไหนวะ ไม่รู้เหรอว่าอั๊วเป็นใคร"

ผู้จัดการร้านขยับเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น เอียงหน้ากระซิบเสี่ยบ้ากามอีกครั้ง

"คุณธีร์ทาวัตค่ะ"

ได้ยินชื่อนี้เสี่ยเสรีเบิกตาโต จากท่าทีแข็งกร้าวก่อนหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

ถ้าลองได้เอ่ยชื่อธีร์ทาวัตใครจะกล้ายุ่ง เขาคือนักธุรกิจผู้มีอิทธิพลระดับยอดพีระมิด ส่วนเสี่ยเสรีถ้าเทียบก็อยู่ระดับฐาน นอกจากธีร์ทาวัตจะเป็นผู้มีอิทธิพลทางด้านธุรกิจแล้วยังเป็นหุ้นส่วนไนต์คลับแห่งนี้อีกด้วย

มาริษาได้ฟังชื่อนี้ก็กลอกตาไปมาด้วยความประหลาดใจ พนักงานในร้านมักเอ่ยถึงชื่อนี้ให้ได้ยินอยู่บ่อย ๆ บอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างน่ากลัว นาน ๆ ครั้งธีร์ทาวัตจะมาที่ไนต์คลับ ในการมาทุกครั้งถ้าไม่มาเพื่อคุยธุรกิจก็จะมานั่งดื่มคนเดียวเงียบ ๆ แม้แต่สาวชงเหล้าก็ไม่เอา ไม่เพียงแค่ไม่เอาแต่ยังไล่ตะเพิดอีกต่างหาก

พอคิดมาถึงตอนนี้มาริษาเริ่มรู้แล้วว่าทำไมเจนจิราถึงไม่ได้อยู่ที่นี่ ก็คงถูกไล่ตะเพิดไปนั่นแหละ รายต่อไปคงเป็นเธอที่ถูกไล่ตะเพิดตามไปด้วยอีกคน แต่เดี๋ยวก่อนเถอะ ตอนนี้มันยังไปไม่ได้ ขืนโดนไล่ให้ออกไปมีหวังเสร็จเสี่ยเสรีแน่ ๆ

มาริษานั่งตัวสั่นอยู่นาน เวลาผ่านไปธีร์ทาวัตกลับไม่มีทีท่าว่าจะเปิดเผยที่ซ่อนของเธอ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก อยากออกไปจากห้องนี้ใจจะขาดแต่ต้องรอให้เสี่ยเสรีจากไปก่อน ต่อให้ธีร์ทาวัตจะมาคิดบัญชีไล่ตะเพิดเธอทีหลังก็ไม่เป็นไร เขาอาจจะดุอย่างที่คนอื่นบอก ลึก ๆ แล้วมาริษาเชื่อว่าถูกไล่ดีกว่าถูกเสี่ยตัณหากลับขืนใจแล้วซ้อมปางตาย

"คุณธีร์เหรอ"

เสี่ยเสรีกระซิบถามผู้จัดการร้าน ฝ่ายนั้นยิ้มแห้ง ๆ แล้วพยักหน้า  

"ขอโทษที่เข้ามารบกวนครับ สงสัยเด็กนั่นจะไปหลบอยู่ที่อื่น งั้นผมขอตัวนะครับ"

ธีร์ทาวัตไม่สนใจคำพูดที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบบาง ๆ ด้วยท่าทางไม่แยแส หลังจากสองคนนั้นจากไปแล้วมาริษาก็ค่อย ๆ คลานออกมาจากหลังโซฟาเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้วโค้งศีรษะลงเล็กน้อย