7.กดดัน

7.กดดัน

หลังจากมาริษาออกไปแล้วชยินที่ยืนรอหน้าประตูก็เดินเข้ามาในห้อง เห็นว่าใบหน้าของเจ้านายหนุ่มประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ สร้างความประหลาดใจให้เป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่ค่อยเห็นเจ้านายยิ้ม นานแล้วที่ธีร์ทาวัตไม่ยิ้มเลย หลายปีที่ผ่านมามักจะทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา หากเดาไม่ผิดสาเหตุทั้งหมดคงเป็นเพราะผู้หญิงที่เดินออกไปเมื่อครู่ แต่ถึงธีร์ทาวัตจะยิ้มได้ชยินกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าใดนัก

"คุณธีร์อารมณ์ดีอะไรเหรอครับ"

"เปล่านี่"

"เธอมาหาคุณธีร์เพราะเรื่องเสี่ยเสรีเหรอครับ"

"อืม ส่งคนไปตามดูหน่อย"

"ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้จัดการได้เลยไหมครับ"

"ดูอย่างเดียวก็พอ ถ้าไม่หนักหนาก็ไม่ต้องช่วยอะไรทั้งนั้น"

"คุณธีร์กำลังกดดันเธออยู่เหรอครับ เอ่อ...ขอโทษครับผมปากมากเกินไป"

พอเห็นสายตาดุดันที่มองมา ชยินจำต้องหยุดคำพูดของตัวเองไว้เพียงเท่านั้นแล้วถอยกลับไปยืนประสานมือก้มหน้าที่มุมห้อง มองดูควันอ้อยอิ่งที่ธีร์ทาวัตกำลังพ่นออกจากปาก บุหรี่มวนนั้นถูกบดลงกับที่เขี่ยบุหรี่จนควันมอด หลับตาลงช้า ๆ เอนศีรษะหนุนพนักโซฟาเคาะนิ้วเป็นจังหวะเหมือนกำลังรอเวลาให้ผ่านพ้นไปอย่างใจเย็น

มาริษาออกมาจากบ้านของธีร์ทาวัตแล้วก็รีบกลับมาที่โรงพยาบาลทันที เตวิชยังหลับสนิทอยู่ คาดว่าเมื่อตอนเย็นพยาบาลจะเป็นคนป้อนอาหารให้เพราะแขนข้างซ้ายใส่เฝือก มืออีกข้างก็นิ้วหัก ส่วนหัวก็เย็บไปหลายเข็ม ยังมีผ้าพันแผลพันไว้รอบ ๆ เรื่องใบหน้าไม่ต้องพูดถึงบวมช้ำจนทำให้มาริษาที่เห็นน้องครั้งแรกกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เธอจ้องมองน้องชายที่หลับสนิทแล้วรู้สึกผิด เรื่องทั้งหมดมันเริ่มต้นมาจากเธอแท้ ๆ ถ้าหากเธอไม่ไปทำงานที่ไนต์คลับเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น เตวิชคงไม่เจ็บตัว ส่วนเธอก็ยังคงเป็นมาริษาที่ร่าเริงและใช้ชีวิตไปวัน ๆ ได้อย่างปกติ

ทุกวันนี้หวาดระแวงจนไม่เป็นตัวเอง หากเป็นแบบนี้ต่อไปคิดว่าต้องกลายเป็นบ้าแน่ ๆ นึกถึงข้อเสนอของธีร์ทาวัตก็ยิ่งกลุ้ม เขาไม่ได้วิตถารก็จริงแต่ก็ไม่ใช่คนที่เธอควรไปข้องเกี่ยวด้วย ขึ้นชื่อว่าผู้มีอิทธิพลล้วนอันตรายทั้งนั้น  

แล้วการเป็นเด็กเลี้ยงของเขาล่ะ นั่นไม่เท่ากับว่าร่วมผูกปิ่นโตแขวนชีวิตไปพร้อมกับเขาหรอกหรือ

"มาแล้วเหรอ ไปไหนมา"

เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ของพี่สาวทำให้เตวิชลืมตาขึ้น มาริษาจึงรีบปรับสีหน้าอมทุกข์ให้เป็นปกติ

"ไปหาคนช่วย"

"ใคร"

"คนที่จะทำให้เสี่ยเสรีไม่กล้าแตะต้องพวกเราอีก"

"ยังมีคนที่ไม่กลัวเสี่ยเสรีอยู่เหรอ พี่มิ้งค์เตคิดดีแล้วว่าจะย้ายกลับไปเรียนต่างจังหวัด พี่ก็กลับไปหางานทำที่นั่น"

"งานที่ต่างจังหวัดมันหายาก รีบรักษาตัวแล้วเรียนต่อให้จบเถอะเรื่องนี้พี่จัดการเอง ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัวเพราะพี่นะ แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเตจะทิ้งอนาคตไม่ได้เด็ดขาด"

"พี่มิ้งค์..."

มาริษากระชับผ้าห่มให้น้องชายแล้วถอยไปทิ้งตัวลงที่โซฟามุมห้องแกล้งหลับตาลงไม่อยากฟังน้องชายพูดอะไรอีก เรื่องนี้เธอควรจัดการด้วยตัวเอง ธีร์ทาวัตชี้ทางออกให้แล้วแต่แลกมาด้วยสิ่งที่เธอไม่อยากทำ

มาริษายอมรับว่าเป็นคนโลกสวย เคยใฝ่ฝันหาความรักที่สวยงามเหมือนในนิยาย ต้องการเพียงผู้ชายที่เรียบง่ายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง แต่ก็สงสัยอยู่ว่าตนเองกำลังเดินเข้าสู่พล็อตนิยายมาเฟียน้ำเน่ารึเปล่า เป็นเด็กเลี้ยงแล้วยังไง ถึงแม้จะได้ทุกอย่างที่ต้องการแต่ก็เป็นตัวจริงของเขาไม่ได้

เช้าวันรุ่งขึ้นมาริษาได้เดินไปสอบถามค่ารักษาพยาบาล แต่พอรู้ตัวเลขค่ารักษาก็แทบเป็นลม เปิดแอปพลิเคชันธนาคารดูเงินในบัญชีมีแค่หลักหมื่น นั่นทำให้เธอนึกถึงคำพูดของธีร์ทาวัตขึ้นมา

เป็นเด็กของผมคุณจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ

เขารวยมากและสิ่งแรกที่มาริษาอยากได้ในตอนนี้ก็คงหนีไม่พ้นเงิน ดีที่โรงพยาบาลให้เธอชำระค่ารักษาได้ในวันที่เตวิชออกจากโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นช่วงฉุกละหุกแบบนี้ก็ไม่รู้จะหาเงินมาจากไหนได้ทัน

ช่วงเที่ยงมาริษาออกจากโรงพยาบาลเพื่อหาของกิน ตอนนี้ท้องต้องอิ่มก่อนจึงจะมีแรงคิด เดินมาหยุดอยู่หน้าร้านอาหารตามสั่ง ยังไม่ทันได้สั่งอะไรตาก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ จำได้แม่นว่านั่นคือรถของเสี่ยเสรี เธอจึงรีบเดินเพื่อที่จะกลับโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด จากที่เดินเร็วก็เริ่มออกตัววิ่งแบบไม่คิดชีวิต  

รถของเสี่ยเสรีขับตามมาแล้วปาดหน้าดักทาง มาริษาจึงต้องเปลี่ยนเป็นวิ่งเข้าไปในซอยแคบ ๆ แทน เธอหลบหลังซอกตึก หัวใจเต้นแรงหวาดหวั่น หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา หลังโทร.ออกได้ไม่นานปลายสายก็กดรับ

"ฮัลโหล"

"คุณคะ คุ...คุณธีร์ใช่มั้ยคะ หนูอยู่ที่ซอยXXX ช่วยหนูด้วย มารับหนูทีเสี่ยเสรีกำลังตามหนูอยู่ค่ะ"

ธีร์ทาวัตไม่พูดอะไรก็กดวางสายไป นั่นยิ่งทำให้มาริษาใจคอไม่ค่อยดี บางทีเขาอาจจะเลิกสนใจในตัวเธอไปแล้ว คิดไปก็โมโหตัวเองจริง ๆ ไม่น่าเล่นตัวนานขนาดนี้ เพราะเธอเล่นตัวเขาถึงเปลี่ยนใจไปแล้วรึเปล่า

มาริษาหลบอยู่ในซอยไม่กล้าออกมา ยืนตัวสั่นเทาท่ามกลางหนูสกปรกที่วิ่งพล่าน พลันเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้น มองไปทิศทางนั้นด้วยดวงตาอันแดงก่ำ ได้เห็นใบหน้าคนที่กำลังเดินมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก จำได้แม่นว่าเขาคือลูกน้องที่อยู่ข้างกายธีร์ทาวัตวันนั้น

"ผมชื่อชยิน คุณธีร์ให้มารับครับ"

รถของชยินจอดอยู่หน้าซอย ก่อนขึ้นรถชยินก็เปิดประตูให้ มาริษาเกรงใจจนไม่รู้จะทำยังไงจึงก้มศีรษะขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รถแล่นมาจอดหน้าบ้านหรู มาริษาลงจากรถเองโดยไม่รอให้ชยินมาเปิดประตูให้อีก รู้สึกเกร็งนิดหน่อยที่ได้รับการปฏิบัติราวกับว่าเป็นคนใหญ่คนโต เธอก็แค่สาววัยยี่สิบสามธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ฐานะทางบ้านไม่ร่ำรวย สิ่งแวดล้อมที่เห็นอยู่นี้แตกต่างจากที่ที่เธอเติบโตมาโดยสิ้นเชิง