3.หนีตาย

"หนูขอโทษค่ะเสี่ย"

ได้ยินสรรพนามที่หญิงสาวเรียกตนธีร์ทาวัตรู้สึกแก่ขึ้นมาทันที เพิ่งผ่านวันเกิดปีที่สามสิบมาเมื่อวาน หากถามว่าแก่ไหมก็ไม่ เพราะหน้าของเขาดูเด็กกว่าอายุ อาจเป็นเพราะลักษณะการแต่งตัวที่เนี้ยบและเน้นไปทางโทนสีดำก็เลยทำให้เจ้าของร่างดูน่าเกรงขาม แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเรียกท่านสิไม่ใช่เสี่ย เด็กคนนี้มีตาแต่ไม่มีแววเลยจริง

"ชื่ออะไร"

"หนูชื่อมาริษาค่ะ"

"ชื่อเล่นล่ะ"

"มิ้งค์ค่ะ"

คนตอบเสียงสั่น ไม่รู้ว่าหนีจากห้องเชือดของเสี่ยเสรีมาได้แต่จะมาตายที่ห้องนี้อีกไหม เขาเป็นมาเฟียรึเปล่า ถ้าเป็นจะเอาเธอไปควักลูกตาค้าอวัยวะหรือว่าตัดแขนตัดขาส่งเร่ร่อนเป็นขอทานไหม มาริษาเริ่มคิดหนัก สิ่งที่ผู้จัดการร้านบอกเสี่ยเสรีเธอได้ยินชัดทุกคำ ถ้าคนระดับเสี่ยเสรีลามปามเขาไม่ได้แล้วคนระดับชั้นใต้ดินอย่างเธอจะรอดเหรอ

"มานี่"

ธีร์ทาวัตกวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหา มาริษาพรูหายใจเบา ๆ สองมือขยุ้มชายกระโปรงแน่นสืบเท้าเข้าหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทว่าเขากลับดึงเธอล้มลงบนโซฟาแล้วกดไหล่เธอไว้แต่ไม่ได้ทำสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากเอาแต่จดจ้องใบหน้างามอย่างพิจารณา

"สะ...เสี่ยคะหนูขอโทษที่ล่วงเกินค่ะ"

มาริษาไม่กล้าขยับตัวทำได้แค่แหงนมองใบหน้าคมคายนั้นอย่างหวาดกลัว คิดไปต่าง ๆ นานาว่าเขาอาจเป็นพวกชอบซาดิสต์เหมือนเสี่ยเสรี

บ้าเอ๊ย!  จุ่มได้แต่ตัวซีเคร็ท

ขณะที่ทั้งสองสบตากันนิ่งงันเสียงเปิดประตูได้ดังขึ้น ตามมาด้วยชายรูปร่างสูงโปร่งเดินเข้ามา พอได้เห็นภาพตรงหน้าชยินก็ยืนอึ้งไปพักหนึ่งเป็นเพราะท่าทางล่อแหลมของคนทั้งสองเหมือนกำลังคร่อมกันอยู่ 

ที่แปลกไปยิ่งกว่านั้นชยินไม่เคยเห็นเจ้านายทำตัวใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนมานานแล้ว ยิ่งเป็นสาวในไนต์คลับยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงธีร์ทาวัตไล่ตะเพิดพวกเธอไม่เลือกหน้า

"ออกไป"

ได้รับการอนุญาตแล้วเธอจึงลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนไปไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ขอบคุณเขา

"ขอบคุณที่ช่วยนะคะ"

มาริษารีบรุดออกจากห้อง ส่วนชยินที่ยืนอยู่กลางห้องก็มองส่งจนลับตา เมื่อพ้นเงาร่างของมาริษาแล้วเดินมาหยุดข้างโซฟาที่เจ้านายนั่งอยู่

"คุณธีร์ครับผู้หญิงคนนั้นทำไมถึงมาอยู่นี่ได้"

"หนีตาย"

น้ำเสียงที่แข็งกร้าวทำให้ชยินก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ สองมือประสานกันไว้เบื้องหน้า คิดขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ได้ยินสาว ๆ ข้างนอกคุยกันว่าเสี่ยเสรีเข้ามาวุ่นวายในห้องส่วนตัวของเจ้านายจึงรีบถามทันทีเผื่อว่าอยากให้ไปเก็บกวาด

"เสี่ยเสรีให้จัดการเลยไหมครับ"

"เรื่องเสี่ยเสรีเอาไว้ก่อน ส่งเรื่องตรวจสอบผู้จัดการไนต์คลับ ที่นี่ไม่ได้บังคับรับงานหากพบว่าทำผิดกฎก็ไล่ออกไปไม่ต้องจ่ายเงินชดเชยใด ๆ ทั้งสิ้น"

"รับทราบครับ เดี๋ยวผมจัดการให้เดี๋ยวนี้"

ชายวัยกลางคนโค้งศีรษะลงจากนั้นหมุนตัวออกไปทำตามคำสั่ง ปกติไนต์คลับแห่งนี้ไม่เคยบังคับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจรับงาน แต่ดูเหมือนว่ามีพวกนอกรีดธีร์ทาวัตจึงต้องจัดการให้เข้าร่องเข้ารอย

หลังจากออกมาจากห้อง VIP03 มาริษาก็รีบไปเก็บของที่ล็อกเกอร์ ค่าแรงวันนี้ไม่อยากได้แล้ว ยอมรับว่าหวาดกลัวจนไม่กล้าไปติดต่อทวงเงินกับผู้จัดการร้าน  

พอเก็บของเสร็จก็รีบหลบออกทางหลังร้าน ตรงทางเดินแคบ ๆ แสงไฟนีออนของไนต์คลับสาดมาพอให้เห็นเลือนราง เมื่อพ้นออกแล้วค่อยพอหายใจหายคอได้บ้าง

"ไอ้เสี่ยบ้าเอ๊ย! ทำฉันชวดค่าแรงวันนี้เลย"

เสียงใสสบถด่าเสี่ยเสรี ก้าวเดินไปได้ไม่เท่าไรแสงไรรถยนต์ที่สาดมาจากทางด้านหลังทำให้ต้องหันกลับไปมอง  

มาริษาขยับเข้าไปชิดฟุตบาทเพื่อหลีกทางให้รถวิ่ง ทว่าเมื่อรถคันนั้นเข้ามาใกล้ก็เหมือนจะชะลอความเร็วลง ไม่ใช่แค่ชะลอแต่จอดสนิทเลยต่างหาก

คนขับรถเปิดประตูเดินลงมา ส่วนคนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ลดกระจกลงทำให้มาริษาเห็นหน้าอย่างชัดเจน มันคือรถของไอ้เสี่ยวิตถาร!  

เธอตกใจจนหน้าขาวซีด เร็วเท่าความคิดมาริษาสาวเท้าวิ่งไม่คิดชีวิต ในใจก็เอาแต่นึกถึงคำที่เจนจิราเคยเตือนเอาไว้ถ้าเสี่ยเสรีถูกใจใครแล้วรอดยาก

พับผ่าเถอะ! แล้วมันจะมาสนใจเธอเพื่อ สวยกว่านี้ที่ไนต์คลับก็ใช่ว่าจะไม่มี มาริษาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำเวรทำกรรมอะไรไว้เสี่ยเสรีถึงตามมาหลอกหลอน แต่ก็อย่างว่า เสี่ยนั่นมันจิตไม่ปกติ มิหนำซ้ำยังมีรสนิยมทางเพศที่รุนแรง เป็นครั้งแรกที่มาริษารู้สึกกลัวที่สุดในชีวิต  

เธอวิ่งเข้าซอยแคบ ๆ เข้าไปแอบหลังถังขยะ ตรงนี้ทั้งเหม็นทั้งแฉะ กลิ่นบูดเปรี้ยวของเศษอาหารในถังตีขึ้นจมูก อยากจะอาเจียนแต่ต้องเอามืออุดปากไว้ ในใจก็เอาแต่สาปแช่งเสี่ยวิปริตไม่หยุด เพราะเสี่ยบ้ากามนั่นแท้ ๆ ที่ทำให้เธอต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้  

ซุกตัวหลบซ่อนด้วยความหวาดระแวง พลันมือหนึ่งตบลงที่ไหล่จนเธอสะดุ้งโหยง เผลอหลุดเสียงกรี๊ดลั่น ฝ่ายนั้นพอเห็นเธอร้องก็แหกปากร้องตามเช่นกัน แต่เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเธอจึงแหกตาดูใหม่ คนที่ตบไหล่เมื่อครู่ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเตวิชน้องชายแท้ ๆ นั่นเอง

"ไอ้เต!"

ถึงจะตกใจแต่ก็ดีใจสุด ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่มาริษาเห็นหน้าน้องชายแล้วดีใจ ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องคู่นี้ไม่แตกต่างจากพี่น้องคู่อื่น ๆ ทะเลาะกันทุกวันจนบ้านแทบแตก ซ้ำร้ายไปกว่านั้นตอนที่ทั้งสองเข้ามาเรียนมหา’ลัย พ่อและแม่ยังเช่าบ้านให้อยู่หลังเดียวกันอีก พ่อแม่คิดเองเออเองบอกว่าพี่น้องจะได้คอยดูแลกันยามเจ็บป่วย

เตวิชเรียนมหา’ลัย ปีสาม เป็นหนุ่มหล่อรูปร่างสูงโปร่งนิสัยสำอาง รักสวยรักงามหวงแหนใบหน้ายิ่งกว่าผู้หญิง

"พี่มิ้งค์มานั่งทำอะไรตรงนี้ อย่าบอกนะว่ามาคุ้ยขยะกิน"

"หุบปากไปเลย แล้วมาอยู่นี่ได้ไง"

"มาม่าที่บ้านหมด เตขับรถมาซื้อเนี่ย พอดีจะเอาขยะออกมาทิ้งด้วยก็เลยเห็นพี่มิ้งค์พอดี ไหนว่ามาทำงาน เพิ่งทำได้สองอาทิตย์อย่าบอกนะว่าเขาไล่ออกแล้ว ฮ่า ๆ"

"ปากเหรอนั่น มาก็ดีแล้วรีบพาพี่กลับบ้านที"

"เอ้า ยังไม่ได้มาม่า"

"งั้นแวะซื้อ ซื้อเร็ว ๆ ด้วยนะ"

"เออ ๆ ทำไมต้องรีบขนาดนั้นวะ"

ทั้งสองนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กันกลับ พอมาถึงร้านสะดวกซื้อเตวิชเข้าไปเลือกของได้แค่แป๊บเดียวเพราะมาริษาเร่งเร้าให้รีบออกมาไว ๆ  

มาริษาสอดส่องสายตาไปทั่วด้วยความระแวง แล้วก็เป็นจริงตามคาด รถของเสี่ยเสรีจอดริมถนนอีกฝั่ง ทางด้านเสี่ยเสรีรู้ว่าเธอเห็นแล้วก็ลดกระจกมองมาเช่นกัน

หญิงสาวขนลุกไปทั้งตัว รีบตีต้นแขนเตวิชเร่งให้ขับเร็วขึ้น เสี่ยเสรีไม่ได้สั่งให้คนขับรถขับตามมา ฝ่ายเตวิชที่ไม่รู้อะไรเลยก็บ่นอุบไปตลอดทาง