บทที่ 12

แต่ภาพเธอวันนี้ทำให้ความรู้สึกดี ๆ ของผมค่อนข้างติดลบ ท่าทางใสซื่อที่เคยเห็นมาตลอดกับเวลานี้ที่นั่งให้ผู้ชายโอบไหล่อย่างไม่แคร์สายตาใคร

เห็นแล้วหงุดหงิด เสียแรงนึกเอ็นดู

ผมวอร์มร่างกายก่อนจะใส่หูฟังและวิ่งตามกลุ่มคนที่กำลังวิ่งรอบอ่างเก็บน้ำโดยไม่ได้หันมาใส่ใจรุ่นน้องวัยใส ที่ริรักตั้งแต่นมยังไม่ตั้งเต้า ไม่สิ นมตั้งเต้าแล้วแหละ เด็กเดี๋ยวนี้มอสามก็เป็นสาวแล้วสินะ

แม้จะบอกกับตัวเองว่าอย่าสนใจแต่ผมก็แอบเหลือบมองสองคนนั้นอยู่ไกล ๆ เห็นว่าเธอยกอะไรในมือให้ผู้ชายคนนั้นดู ผู้ชายคนนั้นน่าจะเรียนมหาลัยที่นี่เพราะผมเห็นคนเดินมาทักทายไม่ขาด

มือที่โอบไหล่แสดงความหวงอย่างไม่ปิดบัง มันไม่กลัวคุกเหรอวะ ผมแค่นยิ้มต่ำกว่าสิบแปดยังไงก็ยังคุก

จากนั้นผมก็วิ่งต่อไป พยายามไม่สนใจ ใช้เวลาวิ่งเกือบชั่วโมงก่อนจะเดินกลับไปยังรถของตัวเอง แต่แล้วขาของผมต้องชะงัก เมื่อมีใครคนหนึ่งยืนรอข้างรถผม

“พี่เหนือคะ” เธอหันซ้ายหันขวาราวกับกลัวว่าใครจะเห็น จากนั้นก็ยื่นกล่องเล็ก ๆ ให้ผม

“สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ”

“พี่มีแฟนแล้ว ไม่รับของคนอื่น” ผมไม่ได้ยื่นมือรับของขวัญกล่องเล็ก ๆ นั่น ในเมื่อเธอก็มีแฟนและผมก็อยู่ในสถานะที่คนอื่นรับรู้ว่ามีแฟนจะปฏิเสธของคงไม่เป็นไร

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” เธอชะงักมือและเงยหน้ามองผม หัวใจของผมดันกระตุกไหวเมื่อเห็นน้ำตาของเธอเอ่อคล้ายจะล้นออกมา มือผมก็ดึงกล่องนั้นกลับมาไว้ในมือของผมเอง

“พี่รับไว้เพราะเห็นแก่ที่พี่เคยช่วยเราแล้วกัน” ใจอ่อนจนได้

“ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณมากค่ะ หนูไปก่อนนะคะ”

เมื่อก้าวขึ้นรถแล้วผมก็โยนกล่องนั้นเก็บไว้ในช่องเก็บของตรงคอนโซลหน้ารถไม่อยากเปิดดูว่าข้างในมันคืออะไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอ่านการ์ดที่เธอแนบมาให้

“ขอบคุณที่ช่วยหนูวันนั้นนะคะ เมลดา แซ่ตั้ง” อ๋อที่เธอทำดีด้วย ที่เธอคล้ายจะให้ความสนิทสนมในยามที่เจอกันที่คลินิกที่แท้ทั้งหมดที่เธอแสดงแค่อยากจะขอบคุณวันที่ผมแบกเธอไปห้องพยาบาลสินะ

แค่ผู้มีพระคุณ! แม่ง!  

บทที่ 9 เขาโสดแล้ว

  สัปดาห์สอบปลายภาค ข่าวใหญ่ของวันนี้คงไม่มีอะไรดังไปมากกว่าการที่พี่เหนือกับพี่ฟ้าไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาคือเป็นแฟนกันหลอก ๆ เมื่อวานนี้กลางดึกพี่ฟ้ากับพี่มีรินประกาศคบหากัน

ข่าวนี้ทำให้หัวใจฉันลิงโลด อย่างที่เคยบอกไว้ว่าจะจีบเขาเมื่อเขาโสด ถึงเวลาแล้วสินะ ในเมื่อเขาโสดแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะได้จีบเขาแล้วสิ

ภารกิจหลังสอบเสร็จของฉันคือสารภาพความในใจกับเขา ไม่ใช่แค่ฉันแน่นอนที่อยากสารภาพความในใจกับเขา อย่างน้อยต้องมีผู้หญิงอีกหลายสิบคนแน่ที่รอคอยโอกาสนี้ โอกาสที่เขาโสด

“แกแน่ใจเหรอเมล” ลิลินถามอย่างไม่แน่ใจ

“แกล่ะไม่สารภาพเหรอ” ฉันเอ่ยถามลิลินซึ่งก็เคยบอกว่าชอบพี่เหนือเหมือนกัน

“ฉันว่าฉันไม่ได้ชอบพี่เหนือว่ะ ฉันแค่ปลื้มยกให้แกก็แล้วกันนะ สู้ ๆ นะเพื่อน” คำตอบของลิลินทำฉันยิ้มแก้มปริ ราวกับว่าถ้าลิลินยกให้ฉันแล้วพี่เหนือจะเป็นของฉันทันทีอย่างนั้นแหละ

        ความโชคดีของฉันอีกอย่างคือการสอบของฉันกับพี่เหนือตรงกันคือสอบวันอังคารกับพฤหัสฯ ฉันนับคืนนับวันรอให้การสอบผ่านพ้นไปโดยเร็ว

        วันพฤหัสบดี บ่ายสามโมงเย็น ฉันออกจากห้องสอบมาแล้ว ยืนชะเง้อคอรอคนที่ตัวเองตัดสินใจส่งข้อความไปทางไอจีตั้งแต่เมื่อวันที่เขาโสดว่าจะขอคุยด้วยสักห้านาที

        ฉันนั่งเปิดอ่านดูทุกวันว่าเขาอ่านหรือยัง จนกระทั่งวันนี้ก่อนเข้าห้องสอบวิชาสุดท้ายเขาก็ตอบมาพร้อมกับบอกว่าให้รอแถวที่จอดรถเอกชนข้างโรงเรียน นักเรียนไม่สามารถเอารถเข้ามาในโรงเรียนได้ซึ่งทำให้นักเรียนบางคนที่ขับรถมาเรียนต้องจอดรถไว้ที่จอดรถเอกชนซึ่งอยู่รั้วติดกับโรงเรียน

        สำนักงานของที่จอดรถเป็นคาเฟขนาดใหญ่ ซึ่งฉันก็เลือกนั่งรอเขาอยู่ตรงนี้ตามที่เขาสั่ง เกือบบ่ายสี่โมงฉันเห็นเขายืนอยู่หน้าคาเฟเขากำลังคุยกับรุ่นพี่

        “พี่แซน ดาวมอสี่นี่นา” ฉันใจแป้วหนักกว่าเดิม ขนาดพี่แซนยังเดินคอตกกลับไปแล้วฉันละ แต่ถ้าไม่สารภาพวันนี้ก็ไม่รู้จะได้สารภาพอีกเมื่อไหร่ เดี๋ยวนี้คลินิกเขาก็ไม่ไปแล้ว วันนี้ก็เป็นวันที่เขามาเรียนเป็นวันสุดท้าย

        ถ้าไม่ใช่วันนี้ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว เมื่อพี่แซนเดินจากไปแล้วฉันก็รีบลุกขึ้นเดินตรงไปยังหน้าร้านที่เขายืนอยู่

        “พี่เหนือ” เมื่อเห็นว่าเป็นฉันเขาก็ออกคำสั่ง

        “ไปคุยกันที่รถ” 8888 ป้ายทะเบียนจำง่ายและจอดอยู่ในตำแหน่งใกล้ที่สุด

        ปึก! เสียงปิดประตูรถของเขาทำฉันสะดุ้ง

        “มีอะไรจะคุยกับพี่”

        “หนูชื่อเมล เมลดา” ฉันแนะนำตัวเพราะไม่แน่ใจว่าเขาจะจำได้หรือเปล่า ถึงเราจะเจอกันที่คลินิกเกือบทุกวันอาทิตย์ ตั้งแต่วันวาเลนไทน์ฉันไม่ได้เจอเขาที่คลินิกอีกเลย