บทที่ 16 พี่สาวเจ้าแผนการ

เหนือฟ้านอนพักรักษาตัวเกือบหนึ่งเดือนเต็ม โชคดีที่อวัยวะภายในไม่ฉีกขาดหรือได้รับบาดเจ็บรุนแรง แต่ที่หนักหนาก็คือบริเวณดวงตา และใบหน้าทั้งหมดที่ฟกช้ำและปูดบวม รวมทั้งบาดแผลจากเศษแก้วที่ต้นแขนซึ่งอาจทำให้เกิดรอยแผลเป็นในอนาคต กับช่วงขาที่โดนเตะจนหักทำให้ต้องใส่เฝือกดามนานหลายเดือน

ยิ่งไปกว่านั้นราตรีเป็นบุคคลเดียวที่รู้ความลับนี้ เพราะเหนือฟ้าให้พี่สาวปกปิดเรื่องเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายจากพ่อแม่และทุกคน เธอจึงต้องมาอาศัยอยู่บ้านหลังใหญ่ของพี่สาว และอยู่ในความดูแลของพี่ตลอดเวลาจนกว่าจะไม่เหลือร่องรอยของบาดแผลต่าง ๆ ให้เห็น

"ดีนะที่พี่แต่งเรื่องว่าเหนือเสียใจเรื่องภาคีก็เลยขอมาอยู่กับพี่ที่บ้านเพื่อคลายเหงา โชคดีอีกเรื่องก็คือ พ่อกับแม่ของเราดันไปล่องเรือรอบโลกหลายเดือน งานที่โรงเรียนจึงตกมาอยู่ที่พี่คนเดียวเลย นึกจะไปสวีตหวานกันก็ไปโดยไม่สนใจภาระหน้าที่กันเลยตาทัพกับยายนับเนี่ย"

ราตรีบ่นขณะเซ็นเอกสารกองท่วมสูงพลางเหล่สายตามองน้องสาวที่กำลังนั่งทำงานย้อนหลังหลายชิ้นส่งอาจารย์ที่มหาลัยเนื่องจากต้องหยุดเพื่อรักษาตัว

"แล้วอยู่ดี ๆ ทำไมพ่อกับแม่ถึงเลือกไปล่องเรือ คงไม่ใช่แผนพี่ไนท์ใช่ไหม" เหนือฟ้ารู้ใจพี่สาวเจ้าแผนการของเธอ

"ก็พี่ได้ตั๋วราคาพิเศษมาก็เลยเชียร์ให้พ่อกับแม่ไป พี่ก็ไม่คิดว่าคนแก่สองคนนั้นจะตอบตกลงนะ"

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องทำงานของราตรีดังขึ้น

"เข้ามาได้ค่ะ"

"คุณไนท์ครับ ผมได้กล้องวงจรปิดที่บ้านฝั่งตรงข้ามติดไว้ กว่าจะได้ตามหาตัวเจ้าของอยู่นาน เพราะเจ้าของบ้านกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดหลายเดือน เพิ่งจะกลับมาครับ"

ทนายความประจำตระกูลวางแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกภาพกล้องวงจรปิดเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายเหนือฟ้าและกอแก้วลงบนโต๊ะทำงาน

หญิงสาวผมซอยประบ่าเลิกคิ้วสูง เหลือบมองเหนือฟ้าที่กำลังทำงานอย่างตั้งใจ "คุณพิมุกต์ ไปคุยกับไนท์ข้างนอกหน่อยค่ะ"

ราตรีเดินนำออกไปที่สระว่ายน้ำของคอนโด "คุณไนท์มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

"ไนท์แค่ไม่อยากให้น้องได้ยินชื่อไอ้เวย์ชาติหมาหน้าเปรตนั่น ไนท์อยากรู้ว่าตอนนี้เราเอาผิดอะไรมันได้บ้าง หลังจากที่เราฟ้องข้อหาทำร้ายร่างกายกับมันไม่สำเร็จ เพราะไอ้ตำรวจในพื้นที่ดันเปลี่ยนสำนวนจนเสียรูปคดี" สาวผิวแทนใบหน้าเฉี่ยวคมล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง นั่งลงที่เก้าอี้ริมสระรอคอยคำแนะนำจากทนายคนสนิท

"จากที่ผมไปสืบมามีคนยื่นประกันตัวนายเวคินนั่นด้วยเงินประกันมากถึงสามแสนบาท อีกอย่างตำรวจพวกนั้นก็น่าจะรู้จักกับเวย์เป็นอย่างดี วันนั้นที่คุณเหนือโทรแจ้งถึงได้ไม่กระตือรือร้นในการมาช่วยเหลือประชาชนเท่าไหร่ ราวกับจงใจให้เวย์กระทำผิด"

"ที่ใดมีเงิน ไม่ว่าดำก็ทำให้เป็นขาวได้ กลิ่นเงินมันหอมกว่าศีลธรรม" ราตรีกำหมัดแน่น "อ้อ แล้วใครเป็นคนประกันเงินจำนวนขนาดนั้น คนในครอบครัวเหรอคะ เอ๊ะแต่ที่ไหนรู้มาจากปากกอแก้ว นายเวย์คนนี้ไม่มีทั้งพ่อและแม่ไม่ใช่เหรอคะ กอแก้วยังบอกอีกว่าไม่เคยพบเจอญาติพี่น้องของเวย์เลยสักคน"

"ความจริงเวย์เป็นลูกคนรวยมีฐานะไม่ธรรมดา พ่อแม่ของเวย์ได้งานที่อเมริกาจึงไปย้ายไปทำงานที่โน่นแล้วส่งเงินมาให้น้าของเวย์ เวย์จึงเติบโตมากับน้าสองคน"

"แล้วพ่อกับแม่ของไอ้เวรตะไลนั่นทำอาชีพอะไรคะ"

"ทั้งสองมีธุรกิจร้านอาหาร และนำเข้าวัตถุดิบ และสินค้าจากไทยไปขายให้คนที่โน่น ตอนนี้ก็เป็นเศรษฐีไทยในอเมริกาไปแล้วล่ะครับ แต่คนที่มาประกันตัวเวย์จริง ๆ กลับไม่ใช่พ่อแม่หรือน้า แต่คือ เจ้าของผับแห่งหนึ่งที่ภูเก็ตครับ เหมือนว่าจะเป็นหัวหน้าเก่าของเวย์ที่อาจจะมีความสัมพันธ์เกินเจ้านายกับลูกน้อง แถมยังเป็นลูกสาวคนใหญ่คนโตในพื้นที่นั้นด้วย"

"งั้นคุณพิไปสืบให้ไนท์หน่อยได้ไหมคะว่าเจ้าของผับสาวกับนายเวคิน ความจริงแล้วมีความหลังยังไงกัน ผู้หญิงคนนั้นถึงได้เปย์เงินจำนวนมากให้ผู้ชายเลว ๆ แบบนี้ รวมทั้งขอพิกัดที่พักของเวย์ ทุกกลุ่มทุกแก็งที่เวย์สนิท ยังไงไนท์จะให้ทีมนักสืบของคุณอาที่สนิทช่วยตรวจสอบรายละเอียดลึก ๆ อีกที ยังไงรบกวนคุณพิด้วยนะคะ"

"รับทราบครับ งั้นผมขอตัวก่อน" พิมุกต์ยิ้มแล้วเดินจากไป

ราตรีกลับมาในห้องทำงานอีกครั้งกลับไม่พบว่าเหนือฟ้านั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง แต่เธอได้กลิ่นหอมโชยมาจากห้องครัวจึงรีบสับเท้าไปดูน้องสาว

"ทำอะไรให้พี่กินจ๊ะ" ถึงแม้เหนือฟ้าจะยังเดินเหินไม่สะดวก แต่เธอก็อาศัยวีลแชร์ที่พี่ลงทุนถอยมาให้ แล้วใช้เข็นพาตัวเองมาถึงหน้าเตาเพื่อทำกับข้าวให้พี่สาวกิน

"เหนือทำข้าวผัดหมูแดงค่ะ เหนือจำได้ว่าพี่ไนท์ชอบข้าวหมูแดง เหนือก็เลยพลิกแพลงสูตรนิดหน่อย" ความจริงเหนือฟ้าแอบเข็นรถวีลแชร์ออกไปแอบฟังพี่คุยกับทนาย เธอจึงอยากตอบแทนอะไรให้พี่สาวบ้าง

"โห คนเก่งขอบคุณนะคะ กลิ่นหอมมากเลย เดี๋ยวพี่จะกินให้หมดเลย" ราตรีกอดน้องสาวแล้วหอมแก้มซ้ำ ๆ ด้วยความเอ็นดู เธอรักน้องมาก รักจนไม่อาจให้ใครมาทำร้ายน้องได้แม้แต่ปลายก้อย

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จราตรีจึงขอตัวไปประชุมที่โรงเรียนอนุบาล โดยฝากให้กลุ่มบอดี้การ์ดคอยดูแลเหนือฟ้าอีกที

"เหนือจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะกลับสักหนึ่งทุ่มนะ เหนืออยากกินข้าวโพดปั่นไหมพี่จะได้ซื้อมาฝาก"

"กินค่ะ แต่เหนือขอซูชิร้านนั้นด้วยได้ไหมคะ"

"กินซูชิร้านนั้นอีกแล้วเหรอ ไม่เปลี่ยนไปกินร้านอื่นบ้างอ่ะ"

"พอดีมันเป็นร้านโปรดพี่คีค่ะ อ้อ อย่าลืมให้เขาปั๊มแต้มสะสมมาให้เหนือด้วยนะคะ ใบเก่ามันหมดแล้ว พี่ไนท์ก็ซื้อมาสักยี่สิบชิ้นกินคนละสิบชิ้นก็อิ่มแล้ว"

"อ้อ...งั้นเดี๋ยวพี่จัดสามสิบชิ้นเลย กินให้พุงกางกันข้างนึงเลยเนอะ" ราตรียิ้มเจื่อนไม่คิดว่าซูชิร้านนั้นจะเป็นร้านในความทรงจำของเหนือฟ้ากับภาคี "พี่ไปนะ" สาวผมซอยสั้นคว้ากระเป๋าคล้องไหล่เดินไปหอมแก้มก้อนของน้องสาว

"คุณไนท์จะให้ผมตามไปด้วยไหมครับวันนี้" บอดี้การ์ดคนสนิทที่ตามติดเธอเป็นประจำเดินตามราตรีไปที่รถสปอร์ต

"ไม่ค่ะ ไนท์เอาตัวรอดเก่งกว่าผู้ชายอีก ยังไงไนท์ฝากดูแลยัยเหนือด้วยนะคะ" ผู้อำนวยการโรงเรียนมือใหม่ฉีกยิ้ม ก้าวขาขึ้นรถแล้วขับทะยานออกไปเหมือนวัยรุ่นใจร้อน หลังจากราตรีขับออกมาไกลเกือบห้าโลจึงเลือกที่จะจอดรถดูน้องผ่านจอแท็บเล็ตด้วยความเป็นห่วง

ทุก ๆ วันที่เธอออกไปทำงานข้างนอก ราตรีก็ยังสามารถเห็นน้องทำกิจกรรมต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจนผ่านกล้องที่ซ่อนไว้ตามมุมห้อง ที่สำคัญเธอยังถ่ายรูปและบันทึกวิดีโอต่าง ๆ ตอนที่เหนือฟ้าเข้าโรงพยาบาลวันแรกไว้ด้วย

รวมทั้งตลอดระยะเวลาที่ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน เผื่อว่าวันหนึ่งต้องใช้หลักฐานสำคัญนี้กับภาคีในอนาคต ภาคีจะได้รับรู้ว่าความจริงว่าน้องสาวของเธอไม่ได้ตั้งใจจะตัดสัมพันธ์ แต่ทำเพื่อให้เขาได้ก้าวหน้าในอาชีพการงานของตนเอง ดังนั้นเธอจะไม่ยอมให้พวกเขาต้องผิดใจกันเพราะเดนนรกคนหนึ่งที่ยังลอยนวล