บทที่ 7 ช่วยทำการบ้าน

เหนือฟ้านั่งบิดขี้เกียจอยู่ใต้โคมไฟสีส้มสลัว ดวงตากลมเริ่มพร่าเลือนจนภาคีที่กำลังจัดวางกับข้าวถึงต้องชะเง้อคอมองดูด้วยความกังวล

"เสร็จแล้วครับ มากินได้เลย" หนุ่มมาดเซอร์ในชุดผ้ากันเปื้อนมัดจุกรวบเก็บผมไว้ครึ่งหัวเดินมาตามนิสิตแสนขยันในห้อง

สาวอวบกลั้นยิ้มเพราะเธอโคตรโชคดีที่ได้เห็นหนุ่มฮ็อตขวัญใจสาวค่อนประเทศในสภาพพ่อบ้านกล้ามโต

"รับทราบค่ะ" เหนือฟ้าเดินตรงไปที่โต๊ะกินข้าว มองข้าวซอยไก่ชามใหญ่และน้ำข้าวโพดปั่นนมสดฮอกไกโดกลิ่นหอมสองชุด

ภาคีนั่งลงฝั่งตรงข้าม แล้วรินน้ำเปล่าเพิ่มให้เธออีกหนึ่งแก้ว ทำไมเขาช่างดีกับเธอมากมายขนาดนี้ ทั้งที่เธอทำตัวเย็นชากับเขาสารพัด แต่เขาก็ไม่โกรธเลยสักครั้ง

"พี่คีทำอาหารน่ากินจัง" เหนือฟ้าบอกแล้วตักข้าวซอยไก่ร้อน ๆ คำแรกใส่ปาก ดวงตากลมถลึงมองเมนูดังกล่าวในชามตัวเอง แล้วเริ่มจ้วงกินคำใหญ่อย่างลืมตัว จนพ่อครัวหัวเราะร่วน

"อร่อยใช่ไหม กินเยอะ ๆ นะเดี๋ยวจะผอมไป" เขาแซว

"อร่อยมากค่ะ ไก่ก็เปื่อยมาก น้ำซุปก็จัดจ้าน กดไลก์ให้เลย" เหนือฟ้าฉีกยิ้มเคี้ยวแก้มตุ่ย ภาคีรู้สึกภูมิใจที่ทำให้สาวที่เขาลงทุนจีบมาเป็นแม่ของลูกเอ่ยปากชมได้

ทั้งสองกินไปคุยไปกระหนุงกระหนิงจนกระทั่งข้าวซอยไก่หมดเกลี้ยง เหนือฟ้าจัดการทำความสะอาดด้วยการซดน้ำซุปจนไม่มีเหลือสักหยด

"ดีจัง เลี้ยงง่ายแบบนี้พี่ชอบ" ภาคีลุกแล้วหยิบทิชชูมาซับปากที่เปื้อนคราบน้ำซุป เหนือฟ้านั่งตัวเกร็ง

"เอ่อ ขอบคุณค่ะ งั้นเหนือไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมาทำรายงานต่อดีกว่า"

"เดี๋ยว" เขาคว้าข้อมือเธอ แล้วรีบปล่อยทันทีเพราะกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว "คือ พี่จะบอกว่านั่งพักสักสิบถึงสิบห้านาทีรอให้อาหารย่อยแล้วค่อยอาบน้ำดีกว่า อาบน้ำหลังกินเสร็จจะทำให้จุกได้นะ"

"อ้อ งั้นเหรอคะ แล้วทำอะไรดี" เหนือฟ้าพึมพำมองหากิจกรรมทำเพื่อรอเวลาให้อาหารย่อย

"ดูทีวีดีกว่า" เขาบอกแล้วเดินไปเปิดทีวี หยิบรีโมตส่งให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ แต่เหนือขอช่วยล้างจานก่อนได้ไหมคะ เหนือไม่อยากเป็นภาระพี่คีค่ะ" เหนือฟ้าหยิบถ้วยชามไปที่ซิงค์แล้วตั้งใจล้างจนสะอาดเอี่ยม ภาคีจึงอาสาเข้าไปดูรายงานที่เธอพิมพ์ไว้ในคอมพิวเตอร์ และช่วยเพิ่มเติม แก้ไขบางส่วนให้

ภาคีเพลิดเพลินกับการออกไอเดียรายงานของเหนือฟ้า พอเขาเงยหน้าขึ้นจากจอนาฬิกาบนฝาผนังก็บอกเวลาหนึ่งทุ่ม

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันนับเก้า แม่ของเหนือฟ้าโทรเข้ามาพอดี

"ภาคีลูก แม่เอากระเป๋าเสื้อผ้าเหนือฟ้ามาให้จ้ะ หนูลงมาเอาให้น้องหน่อย" ภาคีรีบร้อนลงไปรับสัมภาระของเหนือฟ้า

นับเก้าในชุดเดรสสีม่วงประดับคริสตัลก้าวขาลงจากรถแวนหรู ส่งกระเป๋าเสื้อผ้าให้กับชายตัวสูงที่เดินยกมือสวัสดีมาแต่ไกล นับเก้าครูสาวรุ่นใหญ่ ภรรยาผู้อำนวยการโรงเรียนคนดังรับไหว้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณมากนะครับ ผมคงไม่ได้รบกวนมากเกินไปใช่ไหม" ภาคีรับกระเป๋าของเหนือฟ้ามาจากแม่ของเธอ

"ไม่รบกวนหรอกจ้า อีกสองเดือนก็จะไปญี่ปุ่นแล้วไม่ใช่เหรอ มีเวลาสั้น ๆ ได้อยู่กับน้องก็ใช้มันให้เต็มที่นะลูก"

"ยังไง คุณแม่อย่าเพิ่งบอกเรื่องที่ผมจะไปเรียนปริญญาโทต่อที่ญี่ปุ่นกับเหนือฟ้าได้ไหมครับ ผมอยากบอกน้องเอง"

"ได้เลยจ้ะ แม่จะรูดซิปปากให้สนิทเลย ยังไงขอบคุณคีมากนะที่ดูแลเหนือฟ้าให้แม่ ปกติแล้วกลับไปบ้านเด็กคนนี้ก็หมกตัวอยู่ในห้องกับแมวตลอด ไม่ค่อยออกไปพบปะใครหรอก น้องเป็นคนไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง แม่ก็เลยอยากให้เขาลองมาใช้ชีวิตกับคนอื่นบ้าง อาจจะทำให้เขามั่นใจในตัวเองมากขึ้น"

"ผมจะทำให้น้องเป็นคนมั่นใจในตัวเองให้ได้เลยครับ"

ภาคียืนรอส่งให้รถแวนสีดำขับออกไปจากคอนโดจนลับตา เขาจึงกลับขึ้นมาบนห้อง "อ้อ เหนือแม่ของเหนือ..."

ชายหนุ่มรีบเม้มปากสนิท เพราะเหนือฟ้านอนหลับคารีโมตทีวีไปเรียบร้อย เขาจึงไม่อยากรบกวนเธอในเวลาพักผ่อน

เจ้าของห้องหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ แต่นั่งปุป ศีรษะของเหนือฟ้าก็ไหลลงมาทับบนตักเขาทันที "อยากกินลูกชิ้นปิ้ง กับเห็ดหอมย่างอ่ะแม่"

"ขนาดละเมอยังเป็นของกินอีกเหรอ" หนุ่มมาดเซอร์ก้มลงแล้วใช้ปลายนิ้วเขี่ยเส้นผมของเหนือฟ้าออกให้พ้นจากหน้า เพื่อที่เขาจะได้เก็บรายละเอียดของใบหน้าจิ้มลิ้มนี้ให้มากที่สุด ก่อนที่จะจากกันไปอีกหลายปี

ด้วยความที่เกรงใจสาวน้อยขี้เซา เขาจึงได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อทนดูทีวีอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าปลุกให้คนง่วงนอนตื่นขึ้น จนเวลาล่วงเลยไปถึงสองทุ่ม เหนือฟ้าจึงเปิดเปลือกตาออกแล้วรู้สึกว่าตัวเองนั้นนอนหนุนบางสิ่งอยู่ หญิงสาวขยับใบหน้าแล้วเงยขึ้นมองภาคีที่กำลังก้มมองเธออยู่ก่อนแล้ว

"ตื่นแล้วเหรอ ไปอาบน้ำได้แล้วครับ" เขาเอานิ้วจิ้มแก้มเธอ เหนือฟ้าดีดตัวออกอย่างไว

"เหนือไปหนุนตักพี่คีตั้งแต่ตอนไหนคะ"

"ก็เมื่อชั่วโมงก่อน พอพี่นั่งลงปุปหัวเหนือก็ร่วงลงมาบนตักพี่เลย ดูสิขาพี่เป็นเหน็บชาเลย" ภาคีลุกเดินกระเผลก ๆ "นี่กระเป๋าเสื้อผ้าเหนือนะ แม่นับเขามาส่งให้เมื่อตอนหัวค่ำ เดี๋ยวพี่ไปทำงานของพี่ก่อน เหนืออาบน้ำก่อนเลย เดี๋ยวพี่ค่อยอาบทีหลัง"

"พี่คี" เหนือฟ้าวิ่งไปจับมือของภาคีให้หยุดเดิน

"มีอะไรเหรอ" เลิกคิ้วสูงข้างหนึ่ง

"เหนือนวดขาให้นะคะ" เหนือฟ้ากะพริบตาช้า ๆ ราวกับวิงวอน

"ตามใจเหนือ" เขายิ้มแล้วเดินกลับไปนั่งลงที่เดิมให้แฟนสาวบริการนวดอย่างเต็มที่จนกระทั่งอาการเหน็บชาที่เป็นอยู่ทุเลาขึ้น "เอาล่ะ พอเถอะ พี่ดีขึ้นแล้วครับ"

"งั้นเหนือไปอาบน้ำก่อนนะคะ" เหนือฟ้าคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวอาบน้ำเพียงสิบห้านาทีจึงกลับออกมาตามภาคีไปอาบบ้าง แต่กลับพบว่าเขากำลังนั่งอ่านเอกสารจำนวนมากพร้อมกับโทรศัพท์คุยกับใครบางคนเป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว แถมยังกางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไว้บนเตียงนอนด้วย

เหนือฟ้าเดินกลับมานั่งทำงานพอเปิดดูไฟล์เอกสาร หญิงสาวก็ยิ้มจนปากแทบฉีกถึงรูหู เพราะภาคีจัดการทำให้จนเกือบเสร็จหมดแล้ว เธอจึงเหลือเพียงการทำสรุปรายงานสั้น ๆ เท่านั้น

นิสิตสาวปั่นงานจนเสร็จเกือบสามทุ่มครึ่ง "เฮ้อเสร็จสักที"

หลังจากปิดคอมพิวเตอร์เหนือฟ้าจึงหยิบโทรศัพท์มาเช็กอีเมล์ และแชตของเพื่อนที่มหาลัย ระหว่างนั้นภาพของกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ของภาคีก็โผล่พรวดขึ้นมาในความคิด

"หรือว่าเขากำลังจะไปไหน"

ปลายนิ้วเรียวเล็กที่กำลังพิมพ์แชตส่งให้เพื่อนชะงักงัน ดวงหน้าเล็กขาวเหม่อลอยออกไปนอนหน้าต่าง ภาคีที่เดินเข้ามาพร้อมกับผ้าเช็ดผมจึงหยุดมองเหนือฟ้าอย่างสงสัย

"ใจลอยไปหาใคร คิดถึงผู้ชายคนอื่นอยู่เหรอ"

เขาถามพลางใช้ผ้าขยี้เส้นผมที่เปียกหมาดของตน ทรงผมของเขาตอนที่เปียกและยุ่งเหยิงทำให้ดูกว่าตอนผมแห้งเสียอีก

"เปล่าค่ะ ก็แค่เหนื่อย ๆ อ้อแล้วให้เหนือนอนไหนคะ"

"นอนบนเตียงพี่ที่ห้องฝั่งโน้น ตามพี่มาสิ" เขาเดินนำเธอไปที่ห้องเดิมที่เธอเห็นกระเป๋าเดินทาง แต่ตอนนี้กระเป๋านั่นถูกเก็บพิงไว้ข้างตู้เสื้อผ้าตามเดิมเรียบร้อย

"พี่คีมีแพลนจะไปไหนหรือเปล่าคะ" เหนือฟ้าตัดสินใจโพล่งถามออกไปตรง ๆ ภาคีที่กำลังเดินออกจากห้องนอนหมุนกายกลับมา คิ้วสีเข้มหนาขมวดเป็นปมเหมือนไม่อยากตอบคำถามเธอเท่าไหร่นัก

"อืม พี่มีแพลนเดินทางเร็ว ๆ นี้ ยังไงเราคุยกันวันหลังดีกว่า ฝันดีครับ" ภาคีรีบร้อนตัดบท เพราะเขายังทำใจไม่ได้ ทั้งที่ตนเองซื้อกินมาตลอด แต่บทจะถูกใจใครสักคน กลับหลงจนโงหัวไม่ขึ้น โดยเฉพาะการตกหลุมรักสาวพลัสไซซ์คนนี้ และการตกหลุมรักผิดเวลาก็ทำให้เขาเลือกไม่ได้ว่าควรจะเลือกอนาคต หรือควรจะเลือกเธอดี