LOGINแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิด
บนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่น ในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลง แกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย “อึ่ก” หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาดสายตากลับมาเจอภาพหญิงสาวตรงหน้าฝีเท้าของเขาก็ชะงักกึกทันที ร่างสูงในชุดสูทปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอรชรที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา กลิ่นหอมหวานละมุนละไมจากตัวเธอลอยแตะจมูกทันทีที่เข้าใกล้ กลิ่นนี้ช่างเย้ายวนและดึงดูดใจเสียจนความเหนื่อยล้าทั้งวันมลายหายไปสิ้น "น้ำค้างดึกดื่นแล้วทำไมยังไม่นอน มานั่งทำอะไรตรงนี้หืม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างระคนแปลกใจ น้ำค้างส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาฉ่ำน้ำมองตรงไปยังชายหนุ่ม เธอวางแก้วในมือลงแล้วลุกขึ้นยืนช้า ๆ ก้าวเข้าไปหาเขาด้วยจังหวะจะโคนอันเชื่องช้า ทว่าสะกดสายตา "น้ำค้างนั่งรอคุณเหนือกลับมาไงคะ" เสียงหวานนุ่มเอ่ยกระซิบเบา ๆ ขณะเดินเข้าไปประชิดตัว เมฆคินทร์ยังไม่ทันได้ขยับถอยหนี วงแขนเรียวเนียนก็ยกขึ้นคล้องคอเขาไว้ทันที ความนุ่มหยุ่นของเรือนร่างแนบชิดเข้ากับแผงอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าบางเบา "คุณเหนือเหนื่อยไหมคะ" น้ำค้างแกล้งเอียงคอมองเขา ดวงตาฉายแววออดอ้อนอย่างสุดซึ้ง เธอยิ่งขยับตัวเข้าหาแนบแน่นขึ้น ปล่อยให้ความหอมหวานที่เธอตั้งใจประพรมไว้ทั่วบริเวณเนินอกและลำตัวแนบสนิทไปกับเสื้อเชิ้ตของเขาโดยตรง เพื่อให้กลิ่นกายและสัมผัสนี้ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างไร้รอยต่อ เมฆคินทร์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อร่างบางของเธอแนบชิดเข้ามาเต็มที่ กลิ่นกายอ่อนหวานผสมกับความหอมของเนื้อผ้าซาตินพุ่งเข้าปะทะจมูก ทำให้สติที่เคยสุขุมของเขาเริ่มสั่นคลอนอย่างหนัก ฝ่ามือหนาขนาดใหญ่เผลอยกขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของน้ำค้างไว้โดยอัตโนมัติ นิ้วมือแข็งกระด้างกดลงบนเอวบางจนผ้าซาตินยับยู่ยี่ รู้สึกได้ถึงความอุ่นของผิวเนื้อด้านในที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนผ้าบาง “น้ำค้าง… เธอเป็นอะไร ฮืมม” เสียงของเขาพร่าแหบลง ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นลงบนลำคอขาวระหงของเธอ ริมฝีปากบางของน้ำค้างยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ซอกคอหนาของเขาอย่างตั้งใจ ลิ้นปลายอ่อนชุ่มชื้นเลียเบา ๆ ที่เส้นเลือดที่เต้นระรัว ทำให้ร่างกายของเมฆคินทร์ร้อนรุ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาสูดกลิ่นของเธอเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะก้มศีรษะลง กดริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนไหล่เรียวบาง เลียดูดซับผิวเนียนที่ถูกผ้าซาตินเลื่อนลงมาจนเผยให้เห็นต้นคอและไหล่ขาวผุดผ่อง ก่อนจะใช้ฟันขบเบา ๆ ไล้เลียตามรอยนั้นราวกับอยากลิ้มรสทุกตารางนิ้ว มือใหญ่ของเขาเลื่อนจากเอวขึ้นไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่ม ฝ่ามือร้อนแผ่กว้างลูบไล้จากก้นกบขึ้นไปจนถึงสะบัก นิ้วมือกดและคลึงเนื้อนุ่ม ๆ ใต้ผ้าซาตินที่บางจนแทบรู้สึกได้ถึงความอุ่นของผิว เขาดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นจนทรวงอกเต่งตึงของเธอถูกกดแนบกับหน้าอกกว้างของเขา รู้สึกได้ถึงปุ่มประทุมถันที่แข็งขึ้นจากความร้อนและแรงเสียดสี “อ่ะ..อื้ออคุณเหนือใจเย็นสิคะ” น้ำค้างแกล้งทำเสียงครางเบา ๆ ในลำคอขณะถูกเขาขบเม้มต้นคอระหง มือบางของเธอยกขึ้นเกาะที่ไหล่กว้างของเขา เล็บสั้น ๆ กดลงบนเนื้อหนังแข็งของเขาเบา ๆ เธอขยับเอวช้า ๆ ให้สะโพกกลม ๆ ถูไปตามต้นขาแข็งของชายหนุ่มอย่างตั้งใจ ผ้าซาตินที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากเหงื่อของทั้งคู่เลื่อนขึ้นลงตามจังหวะการขยับของเธอ เผยให้เห็นช่วงเอวคอดและส่วนล่างของแผ่นหลังที่โค้งสวย เมฆคินทร์หายใจหอบ มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปจากหลัง กำสะโพกกลมเป็นลูกพีชของเธอไว้แน่น นิ้วมือกดลึกจนถึงเนื้อนุ่มย่น เขายกสะโพกของเธอขึ้นเล็กน้อยให้แนบชิดกับส่วนล่างของเขาที่เริ่มแข็งตัวเต็มที่ แรงเสียดสีผ่านผ้าบาง ๆ ทำให้ทั้งคู่รู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งพล่าน ชายหนุ่มแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ก่อนจะลากริมฝีปากไปตามแนวไหปลาร้าของเธอ ขบกัดจนเกิดรอยแดงขณะที่มืออีกข้างยังบีบคลึงสะโพกมนไม่ยั้ง “อื้อ...อ่ะอ๊าาส์” น้ำค้างเผลอหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมา ก่อนจะรีบเม้มริมฝีปากราวกับต้องการกลั้นเสียงนั้นเอาไว้ ทว่าลมหายใจที่ขาดห้วงกลับทรยศความรู้สึกของเธอเสียหมด เมฆคินทร์ยังคงกดริมฝีปากร้อนลงบนไหปลาร้าของน้ำค้าง ขบและเลียรอยแดงที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ยั้ง ขณะที่มือใหญ่ยังกำสะโพกกลมเป็นลูกพีชของเธอไว้แน่น นิ้วมือนวดคลึงเนื้อนุ่ม ๆ อย่างช้า ๆ “อืมม… คุณเหนือ นะ..หนูเสียว” น้ำค้างครางแผ่วอีกครั้ง เสียงสั่นเครือ ก่อนจะแกล้งถอยหลังออกมาเล็กน้อยให้ผ้าซาตินบาง ๆ ของเธอเลื่อนลงมาต่ำกว่าเดิม เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มและร่องอกที่ลึกขึ้น เธอเอียงคอ มองเขาด้วยแววตาออดอ้อนริมฝีปากบางยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ใจเย็นสิคะ…ทำไมถึงรีบขนาดนี้คะ” เธอพูดเสียงหวาน ๆ แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาดึงปกเสื้อเชิ้ตของเขาให้เปิดออกมากขึ้น นิ้วเรียวบางของเธอลูบไล้จากอกกว้างของเขาลงไปตามกล้ามเนื้อท้องแข็ง ๆ ช้า ๆ อย่างตั้งใจ น้ำค้างขยับตัวเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง ครั้งนี้เธอจงใจให้ทรวงอกอวบของตัวเองถูกกดและถูไปมาบนหน้าอกกว้างของเมฆคินทร์ ผ้าซาตินบาง ๆ กับยอดอกที่แข็งตั้งของเธอเสียดสีกับเนื้อหนังของเขาอย่างช้า ๆ เธอขยับเอวเป็นจังหวะเบา ๆ ให้สะโพกกลม ๆ ถูไปตามต้นขาแข็งของเขา ขณะเดียวกันก็เอนตัวเข้ามาใกล้ ปลายลิ้นชุ่มชื้นเลียเบา ๆ ที่ซอกหูของเมฆคินทร์ “อืม…ตัวคุณเหนือร้อนจังเลยนะคะ” เธอกระซิบเสียงหวานใกล้หูเขา ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นลงบนใบหู ก่อนจะใช้ฟันขบเบา ๆ ที่ติ่งหูของเขา แล้วเลียตามรอยนั้นช้า ๆ เมฆคินทร์หายใจหอบหนักขึ้น มือที่กำสะโพกของเธอก็ดึงให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิมโดยอัตโนมัติ หมับ!! ทว่าน้ำค้างกลับแกล้งถอยออกมาอีกครั้งเล็กน้อย ยิ้มมุมปากอย่างยั่วยวน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือลงไปลูบไล้ตามหน้าท้องแข็งของเขา นิ้วมือของเธอเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ จนเกือบถึงส่วนที่แข็งตัวเต็มที่ของเขา แล้วก็หยุดอยู่แค่นั้น “หึหึ หนูยังไม่ให้หรอก” เธอพูดเสียงหวาน ดวงตาฉายแววออดอ้อน ขณะที่ยังคงขยับทรวงอกถูไปมากับหน้าอกของเขาช้า ๆ “หนูอยากให้คุณเหนือทนอีกนิด” จุ๊บ! เธอก้มลงไปเลียและดูดที่ลำคอหนาของเขาเบา ๆ เสียงครางแผ่วของตัวเองหลุดออกมาเป็นระยะ “อืมม… อ่า..อ๊าส์” ขณะที่ร่างกายบางของเธอยังคงแนบชิดและยั่วยวนเขาต่อไปอย่างไม่หยุด ชายหนุ่มก้มหน้าลงใกล้ใบหน้าของเธอ เสียงแหบพร่าเอ่ยถามออกมา “ไปเรียนรู้วิธีแบบนี้มาจากไหนหืม” น้ำค้างชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างออดอ้อน ดวงตาฉายแววหวานระรื่น เธอเอนตัวเข้ามาใกล้เขายิ่งขึ้น กระซิบเสียงเบาใกล้ริมฝีปากของเขา “หนูเรียนรู้เพื่อลองทำกับคุณคนเดียวไงคะ” แล้วเธอก็เม้มยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากบางของตัวเองไปแตะที่มุมปากของเมฆคินทร์เบา ๆ อย่างตั้งใจ “ถ้าเธออยากลองนัก ฉันก็จะสนองให้เธอเองน้ำค้าง”แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดบนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลงแกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย“อึ่ก”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาด
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิมนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ[พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!]ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จ
บทที่3ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทรกลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่)วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหมธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเองวาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่างเมฆคินทร์: มีอะไรวาโย: จะเข้าไปหาเมฆคินทร์: นัดก่อนวาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธานธีร์: มึงก็อย่ากวนมันเมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ”“วางไว้ก่อน”“ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า”“เขาส่งข้อความมาแล้ว”ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ”“ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา”“ครับ”เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเ
บทที่2หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถามหนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่มเมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันเขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่นน้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้งหนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก“กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอคุณอยู่”เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่
บทที่1คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต@โรงพยาบาลเสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็นเมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำคืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมงชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบินเมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ“คุณเหนือคะ”เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ”“ครับ ขอบคุณครับ”“คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ”เมฆคินทร์เลิ
บทนำเวลาเกือบห้าทุ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ยังมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเมฆคินทร์ ภูวดล นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนดูเอกสารบนแท็บเล็ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคืนนี้เขามีนัดพบกับตัวแทนกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ซึ่งสนใจเข้าร่วมลงทุนในโครงการขยายเส้นทางบินของสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ ธุรกิจการบินที่ครอบครัวของเขาก่อตั้งขึ้น และปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารของเขาการเจรจาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี“ผมจะให้ทีมกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับแก้ไขไปให้ภายในวันศุกร์นะครับ”เมฆคินทร์กล่าวกับชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น“ยินดีครับคุณเมฆคินทร์ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ว ๆ นี้”“เช่นกันครับ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จับมือกับคู่เจรจาก่อนเดินออกมาส่งถึงหน้าห้องรับรอง โดยมีธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวคอยถือแฟ้มเอกสารตามหลัง“คุณเหนือจะกลับเลยไหมครับ”“อืม พรุ่งนี้มีประชุมเช้า”“ผมให้คนเอารถมารอแล้วครับ”เมฆคินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินไปถึงลิฟต์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก