Home / โรแมนติก / เหนือเวหาปรารถนารัก / บทที่2 ตลอดหนึ่งปีที่เขาไม่เคยถาม

Share

บทที่2 ตลอดหนึ่งปีที่เขาไม่เคยถาม

Author: Mayji Mirin
last update publish date: 2026-11-13 21:51:11

บทที่2

หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถาม

หนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่ม

เมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวัน

เขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้า

แต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย

“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”

เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่น

น้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้ง

หนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก

“กินข้าวหรือยัง”

“ยังค่ะ รอคุณอยู่”

เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ

“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”

“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”

“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”

“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่บนโซฟาค่ะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

“แล้วถ้าผมไม่กลับล่ะ”

น้ำค้างยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“หนูก็จะโทรตามค่ะ”

เมฆคินทร์ส่ายหน้าเล็กน้อย เขาไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด เพียงเดินผ่านเธอไปยังห้องครัว

“มีอะไรกิน”

“วันนี้หนูทำแกงจืดเต้าหู้หมูสับกับปลาทอดค่ะ”

“อืม”

“แล้วก็ชงชารอไว้ให้ด้วย”

เขาหันมองถ้วยชาใสบนโต๊ะอาหาร ดอกไม้แห้งลอยอยู่ในน้ำสีอำพัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยแตะจมูก

“ชาดอกอะไร”

“ก็สูตรเดิมนั่นแหละค่ะ”

“อือฉันไม่ชอบมันเลยอ่ะ มันฝาดปาก”

“มันดีต่อสุขภาพนะคะคุณก็ลองดื่มดูก่อนสิคะ”

เมฆคินทร์ยกถ้วยขึ้นจิบ รสชาติฝาดติดปลายลิ้นอย่างที่คุ้นเคย เขาวางมันลงโดยไม่ได้แสดงความเห็น

น้ำค้างมองการกระทำนั้นแล้วอมยิ้มหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยปฏิเสธชาที่เธอชง แม้บางครั้งจะบ่นว่ารสชาติไม่เหมือนชาที่คนทั่วไปดื่มกันก็ตาม

“ยิ้มอะไร”

“เปล่าค่ะ”

“เวลาบอกว่าเปล่า เธอมักจะมีอะไรทุกที”

“คุณเหนือรู้ทันหนูตลอดเลย”

“ถ้ารู้ทันแล้วก็อย่าพยายามปิดบัง”

น้ำค้างหัวเราะเบา ๆ ก่อนเลื่อนจานอาหารมาตรงหน้าเขา

เมฆคินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถอย่างหนึ่งที่เขายอมรับได้ นั่นคือการทำให้บ้านที่เคยเงียบสงัดมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างน่าประหลาด

และบางครั้งเขาก็เผลอคุ้นเคยกับการมีเธออยู่ตรงนี้มากเกินไป

หลังรับประทานอาหารเสร็จ เมฆคินทร์เดินเข้าไปในห้องทำงาน ขณะที่น้ำค้างเก็บจานอยู่ด้านนอกโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้น เป็นสายจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัว

“ครับ”

“คุณเหนือครับ เอกสารที่ให้ผมตรวจสอบเมื่อปีที่แล้ว ผมรวบรวมข้อมูลที่เหลือมาให้แล้วนะครับ”

เมฆคินทร์เปิดไฟล์ที่ถูกส่งเข้ามา

“มีอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า”

“ไม่มากครับ นอกจากชื่อกับข้อมูลที่เคยตรวจสอบได้ตั้งแต่แรก ประวัติการศึกษาและที่อยู่เดิมของคุณรติชาบางส่วนไม่ตรงกัน ส่วนข้อมูลครอบครัวก็ตรวจสอบยืนยันไม่ได้ครับ”

เขาเลื่อนสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอรติชา วรนันท์ ชื่อที่เขารู้จักมาหนึ่งปีเต็ม

“แล้วผู้หญิงที่เธออ้างว่าเป็นญาติล่ะ”

“ยังยืนยันความสัมพันธ์ไม่ได้ครับ ข้อมูลบางส่วนไม่มีหลักฐานรองรับ”

เมฆคินทร์เอนหลังพิงเก้าอี้

“แปลว่าเรารู้แค่ชื่อเธอ”

“ครับ”

“เข้าใจแล้ว”

ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนถามอย่างระมัดระวัง

“คุณเหนือยังต้องการให้ผมตรวจสอบต่อไหมครับ”

ชายหนุ่มมองไฟล์บนหน้าจออยู่ครู่หนึ่งหนึ่งปีแล้วที่เขาพยายามหาคำตอบเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ แต่กลับได้ข้อมูลเพียงเศษเสี้ยว ทั้งที่คนของเขามีความสามารถมากพอจะตรวจสอบประวัติบุคคลทั่วไปได้ไม่ยาก

ความว่างเปล่าของข้อมูลกลับเป็นสิ่งที่น่าสงสัยยิ่งกว่าประวัติที่ผิดปกติเสียอีก

“พักไว้ก่อน”

“ครับ”

“ถ้ามีอะไรใหม่ค่อยรายงาน”

เขาตัดสาย ก่อนปิดหน้าจอ

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นบริเวณหน้าห้องทำงาน

“คุณเหนือคะ”

น้ำค้างยืนอยู่ตรงประตู มือหนึ่งจับกรอบประตู อีกมือวางอยู่บริเวณหน้าท้อง

“ว่าไง”

“หนูขอเข้าไปได้ไหมคะ”

“เข้ามาสิ”

เธอเดินเข้ามาช้า ๆ สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก เมฆคินทร์สังเกตเห็นท่าทางนั้นจึงวางโทรศัพท์ลง

“เป็นอะไรไป หน้าเธอดูซีดๆนะ”

“หนูปวดท้องค่ะ”

“ปวดตรงไหน”

น้ำค้างชี้ไปยังบริเวณท้องน้อย ก่อนทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย

“ประจำเดือนมาแล้วค่ะ วันนี้ปวดมากกว่าทุกเดือนเลย”

เมฆคินทร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้

“กินยาแล้วหรือยัง”

“กินแล้วค่ะ แต่ยังไม่ค่อยดีขึ้น”

“มีถุงน้ำร้อนไหม”

“มีค่ะ แต่หนูไม่อยากนอนคนเดียว”

คำตอบนั้นทำให้เขาหยุดมือที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์

“ทำไม”

น้ำค้างก้มหน้าลงเล็กน้อย

“หนูปวดท้อง แล้วก็รู้สึกไม่ค่อยดีด้วยค่ะ”

“ถ้าไม่ไหว ผมจะให้คนขับรถพาไปโรงพยาบาล”

“ไม่ต้องไปโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ”

เธอขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาออดอ้อน

“คุณเหนืออยู่เป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหมคะ”

เมฆคินทร์มองใบหน้าหวานอยู่ครู่หนึ่ง

“ผมมีงานต้องทำ”

“ขอแค่ครึ่งชั่วโมงก็ได้ค่ะอยู่กับหนูนะคะคุณเหนือ”

“น้ำค้าง”

“นะคะ”

เสียงอ้อนเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้งชายหนุ่มถอนหายใจ เขาเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาผู้ช่วยเพื่อเลื่อนการตรวจเอกสารบางส่วนออกไป

“ไปนอนที่ห้องก่อน”

ใบหน้าของหญิงสาวสว่างขึ้นทันที

“จริงนะคะ”

“ถ้าผมพูดเล่น เธอคงไม่ยอมปล่อยผมไปทำงานง่าย ๆ”

น้ำค้างหัวเราะคิก ก่อนเดินนำออกจากห้องทำงานอย่างว่าง่าย ภายในห้องนอนใหญ่ แสงไฟหัวเตียงถูกเปิดไว้เพียงดวงเดียว

น้ำค้างนอนตะแคงอยู่บนเตียง มีถุงน้ำร้อนวางอยู่บริเวณหน้าท้อง ส่วนเมฆคินทร์นั่งอ่านเอกสารอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

เขาไม่ได้แตะงานบนโต๊ะทำงานอีกเลยนับตั้งแต่เข้ามาในห้อง

“คุณเหนือคะ”

“หืม”

“หนูขอน้ำหน่อยค่ะ”

เขาวางเอกสาร ลุกไปหยิบน้ำจากโต๊ะข้างห้องแล้วส่งให้

“เธอนี่ก็จริงๆ อ่ะค่อย ๆ ดื่ม”

“ขอบคุณค่ะ”

“คุณไม่เบื่อเหรอคะ”

น้ำค้างรับแก้วน้ำไปจิบ ก่อนวางลงบนโต๊ะข้างเตียง สายตาเหลือบมองชายหนุ่มที่ยังนั่งอยู่ไม่ไกลนัก เขามีเอกสารวางอยู่บนตัก แต่กลับยอมใช้เวลาช่วงค่ำมานั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอ

“เรื่องอะไร”

“ที่ต้องมานั่งเฝ้าหนูแบบนี้ค่ะ”

เมฆคินทร์เลื่อนสายตาจากหน้ากระดาษมามองเธอ

“ถ้าผมเบื่อ คงกลับไปแล้ว”

“แปลว่าคุณไม่เบื่อเหรอคะ”

“ผมยังไม่ได้พูดแบบนั้น”

น้ำค้างหลุดยิ้มกับคำตอบตรงไปตรงมา ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวถึงอก

“หนูนึกว่าคุณจะรำคาญเสียอีก ต้องมานั่งเสียเวลาเพราะหนูแท้ ๆ”

“ผมเป็นคนตัดสินใจอยู่เอง ไม่ได้มีใครบังคับ”

คำตอบเรียบ ๆ ทำให้หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมา แม้เจ้าตัวจะไม่ได้พูดจาอ่อนหวานเลยสักนิด

“ขอบคุณนะคะที่อยู่เป็นเพื่อนหนู”

“นอนพักเถอะ”

“ค่ะ”

น้ำค้างยอมหลับตาลง แต่ก่อนจะปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม เธอก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงเบาลง

“คุณเหนือคะ…”

“หืม?”

“ขอจับมือได้ไหมคะ”

ปลายปากกาที่กำลังขีดข้อความบนเอกสารหยุดชะงัก เมฆคินทร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวซึ่งกำลังยื่นมือออกมาจากใต้ผ้าห่ม

“ทำไมต้องจับมือ”

“หนูปวดท้องค่ะ”

“จับมือแล้วหาย?”

“ไม่หายค่ะ แต่รู้สึกดีขึ้น”

เมฆคินทร์มองมือเล็ก ๆ ที่ยื่นค้างอยู่ ก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วเลื่อนมือไปวางให้เธอจับ

“พอใจหรือยัง”

น้ำค้างยิ้มกว้างขึ้นทันที ก่อนจะสอดนิ้วประสานกับมือเขาอย่างระมัดระวัง

“พอใจแล้วค่ะ”

ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ คล้ายระอา แต่ก็ไม่ได้ดึงมือกลับ เพียงหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมาอ่านต่อ ปล่อยให้หญิงสาวกุมมือเขาไว้

“เธอรู้ไหมว่าตัวเองอ้อนเก่งขึ้นมาก”

น้ำค้างหัวเราะเบา ๆ

“อยู่กับคุณมาตั้งนาน ถ้าไม่อ้อนบ้างก็เสียดายแย่สิคะ”

“ใครบอกว่าผมชอบให้เธออ้อน”

“คุณไม่ได้บอกว่าชอบ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบนี่คะ”

เมฆคินทร์ยิ้มมุมปาก

“เถียงเก่งด้วย”

“เฉพาะกับคุณค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้เขามองเธอนานกว่าปกติน้ำค้างไม่ได้หลบตา กลับเป็นฝ่ายยิ้มให้เขาก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ มือยังจับมือเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ไม่นานนัก ลมหายใจของเธอก็เริ่มสม่ำเสมอ

เมฆคินทร์มองคนที่หลับไปแล้ว ก่อนค่อย ๆ ขยับมือออก แต่ยังไม่ทันดึงพ้น น้ำค้างก็ขมวดคิ้วและจับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาจึงยอมอยู่อย่างนั้นเอกสารบนตักถูกวางลง

ชายหนุ่มมองใบหน้าสงบของหญิงสาว ก่อนหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงไหล่

หนึ่งปีที่ผ่านมามีหลายอย่างเปลี่ยนไป

เขาเคยคิดว่าการให้ผู้หญิงคนหนึ่งพักอยู่ด้วยเป็นเพียงการช่วยเหลือชั่วคราว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาจำได้แม้กระทั่งว่าเธอชอบดื่มชาแบบไหน ชอบกินอะไร และมักจะทำหน้าอย่างไรเวลาต้องการเอาใจ

เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งนี้เรียกว่าความผูกพันได้หรือยัง

แต่ที่แน่ ๆ เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญการมีเธออยู่ใกล้เหมือนที่เคยคิด เกือบสี่ทุ่ม น้ำค้างลืมตาขึ้นอีกครั้ง

แสงไฟหัวเตียงยังส่องสว่างอยู่ ส่วนเมฆคินทร์กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

เธอมองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งผู้ชายคนนี้มีโลกของตัวเองที่กว้างใหญ่ มีธุรกิจที่ต้องดูแล มีคนมากมายรอคำสั่งจากเขา แต่กลับยอมเสียเวลาหลายชั่วโมงเพื่อนั่งอยู่ข้างเตียงน้ำค้างขยับตัวเล็กน้อย

“ตื่นแล้วเหรอ”

“ค่ะ”

“ยังปวดอยู่ไหม”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ”

“ถ้าปวดมากขึ้นบอกผม อย่าฝืน”

“ค่ะ”

เมฆคินทร์ปิดแฟ้มเอกสาร ก่อนลุกขึ้น

“งั้นผมกลับไปทำงานต่อ”

น้ำค้างรีบเอื้อมมือไปจับชายแขนเสื้อเขา

“คุณเหนือคะ”

“อะไรอีก”

“คืนนี้นอนด้วยกันได้ไหมคะ”

ชายหนุ่มหยุดนิ่งสายตาคมเลื่อนลงมองมือเล็กที่จับแขนเสื้อเขาอยู่ ก่อนกลับไปมองใบหน้าของเธอ

“เธอหายปวดแล้วไม่ใช่หรือไง”

“ก็…หนูยังไม่อยากอยู่คนเดียวค่ะ”

เมฆคินทร์ไม่ได้ตอบทันทีน้ำค้างรีบอธิบายต่อ

“หนูไม่ได้จะกวนคุณนะคะ แค่อยากให้คุณอยู่ใกล้ ๆ”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“ขยับไปอีกฝั่ง”

หญิงสาวเบิกตาเล็กน้อย

“คุณจะนอนด้วยจริง ๆ เหรอคะ”

“หรือจะให้ผมกลับไปนั่งทำงาน”

“ไม่ค่ะ!”

น้ำค้างรีบขยับตัวเปิดพื้นที่ให้ทันทีเมฆคินทร์หัวเราะในลำคอ ก่อนเดินไปปิดไฟบางส่วนแล้วกลับมานอนอีกฝั่งของเตียง

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ยังมีพื้นที่ว่างพอสมควร แต่ไม่นานนักหญิงสาวก็ขยับเข้ามาใกล้

“น้ำค้าง”

“คะ?”

“เธอนอนได้แล้วมัวขยับไปมาแบบนี้ฉันก็นอนไม่หลับน่ะสิ”

“ค่ะ”

เธอหลับตาลงอย่างว่าง่าย ทว่ารอยยิ้มเล็ก ๆ กลับยังค้างอยู่บนใบหน้าเมฆคินทร์หันไปมอง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคนที่ต้องการให้ใครสักคนอยู่เป็นเพื่อนในคืนนี้เป็นน้ำค้างจริง ๆ หรือเป็นเขาเองที่เคยชินกับการมีเธออยู่ข้าง ๆ ไปแล้ว

หลังจากแน่ใจว่าชายหนุ่มหลับสนิท น้ำค้างจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เธอไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้อีก เพียงมองแผ่นหลังของคนที่นอนหันออกไปอีกด้านอยู่เงียบ ๆ

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสว่างขึ้น มีข้อความใหม่เข้ามาจากพิมพ์ชนก

พิม: อีกนานแค่ไหนถึงจะได้เรื่อง

น้ำค้างมองข้อความนั้น ก่อนคว่ำโทรศัพท์ลง

เธอเหลือบมองคนข้างกายอีกครั้ง หนึ่งปีที่ผ่านมา เมฆคินทร์ไม่เคยถามถึงอดีตของเธออย่างจริงจังอีกเลย เขาให้ที่พัก ให้ความช่วยเหลือ และค่อย ๆ ยอมให้เธอเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวมากขึ้น

แต่เธอกลับยังไม่เคยได้สิ่งที่คนทางบ้านต้องการโดยเฉพาะเรื่องของ ธนากร ภูวดลน้ำค้างหลุบตาลง

“หนูขอโทษนะคะ…”

เสียงกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยินเธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ากำลังขอโทษใคร

คนที่นอนอยู่ข้างกาย หรือความรู้สึกของตัวเองที่เริ่มไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจ

เช้าวันถัดมาเมฆคินทร์ลงมาที่ห้องรับประทานอาหารตามปกติ แต่กลับพบว่าน้ำค้างยังไม่ลงมา

เขาเหลือบมองนาฬิกา ก่อนถามแม่บ้านที่กำลังจัดโต๊ะ

“น้ำค้างยังไม่ตื่นหรือครับ”

“คุณน้ำค้างออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ บอกว่าจะไปซื้อของนิดหน่อย”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“ออกไปคนเดียว?”

“ค่ะ เห็นบอกว่าจะกลับก่อนเก้าโมง”

เมฆคินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะโทรหาเธอ แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความกลับดังขึ้นเสียก่อน

น้ำค้าง: หนูออกมาซื้อดอกไม้ค่ะ เดี๋ยวกลับนะคะ

เขามองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบ

เมฆคินทร์: คราวหน้าบอกก่อนออกจากบ้าน

ไม่ถึงนาที หญิงสาวก็ตอบกลับมา

น้ำค้าง: ขอโทษค่ะคุณเหนือ หนูจะไม่ลืมแล้ว ❤️

เมฆคินทร์มองหัวใจสีแดงบนหน้าจอ ก่อนส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

ทว่าในขณะเดียวกัน โทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่งภายในรถยนต์ที่กำลังแล่นออกจากโครงการกลับมีสายเรียกเข้าจากหมายเลขที่น้ำค้างบันทึกชื่อไว้ว่า แม่ลิน

เธอมองหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนกดรับ

“ค่ะ แม่”

ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”

น้ำค้างมองถุงดอกไม้แห้งบนเบาะข้างตัว

“เหมือนเดิมค่ะ เขายังไม่พูดเรื่องพ่อ”

“แล้วลูกได้ถามหรือยัง”

“ยังค่ะ”

“น้ำค้าง แม่ไม่ได้ให้ลูกเข้าไปอยู่ที่นั่นเพื่อทำตัวเป็นคนรับใช้เขานะ”

หญิงสาวเงียบ

“อย่าลืมว่าลูกเข้าไปอยู่ที่บ้านนั้นเพราะอะไร”

น้ำค้างกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย

“หนูไม่ลืมค่ะ”

“ดี งั้นคราวหน้าหาทางเข้าไปในห้องทำงานของเขาให้ได้ แม่อยากรู้ว่าเอกสารเก่า ๆ ของธนากรยังเก็บอยู่ที่นั่นหรือเปล่า”

สายถูกตัดไปน้ำค้างลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ

ถุงดอกไม้แห้งบนเบาะมีดอกกุหลาบสีแดงเข้มปะปนอยู่กับดอกไม้ชนิดอื่น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมาเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก

เธอหลับตาลงชั่วครู่คืนนี้เธอคงต้องชงชาดอกไม้ให้เมฆคินทร์อีกครั้งแต่คราวนี้…เธออาจต้องหาคำตอบบางอย่างให้ได้ด้วย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่5 คืนที่ต้องเดิมพัน

    แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดบนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลงแกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย“อึ่ก”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาด

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่4 ระยะห่างของความไว้ใจ

    แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิมนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ[พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!]ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จ

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่3 ผู้หญิงในบ้านของเฒมคินทร์

    บทที่3ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทรกลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่)วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหมธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเองวาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่างเมฆคินทร์: มีอะไรวาโย: จะเข้าไปหาเมฆคินทร์: นัดก่อนวาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธานธีร์: มึงก็อย่ากวนมันเมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ”“วางไว้ก่อน”“ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า”“เขาส่งข้อความมาแล้ว”ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ”“ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา”“ครับ”เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเ

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่2 ตลอดหนึ่งปีที่เขาไม่เคยถาม

    บทที่2หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถามหนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่มเมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันเขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่นน้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้งหนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก“กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอคุณอยู่”เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่1 คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต

    บทที่1คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต@โรงพยาบาลเสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็นเมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำคืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมงชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบินเมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ“คุณเหนือคะ”เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ”“ครับ ขอบคุณครับ”“คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ”เมฆคินทร์เลิ

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทนำ

    บทนำเวลาเกือบห้าทุ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ยังมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเมฆคินทร์ ภูวดล นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนดูเอกสารบนแท็บเล็ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคืนนี้เขามีนัดพบกับตัวแทนกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ซึ่งสนใจเข้าร่วมลงทุนในโครงการขยายเส้นทางบินของสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ ธุรกิจการบินที่ครอบครัวของเขาก่อตั้งขึ้น และปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารของเขาการเจรจาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี“ผมจะให้ทีมกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับแก้ไขไปให้ภายในวันศุกร์นะครับ”เมฆคินทร์กล่าวกับชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น“ยินดีครับคุณเมฆคินทร์ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ว ๆ นี้”“เช่นกันครับ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จับมือกับคู่เจรจาก่อนเดินออกมาส่งถึงหน้าห้องรับรอง โดยมีธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวคอยถือแฟ้มเอกสารตามหลัง“คุณเหนือจะกลับเลยไหมครับ”“อืม พรุ่งนี้มีประชุมเช้า”“ผมให้คนเอารถมารอแล้วครับ”เมฆคินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินไปถึงลิฟต์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status