LOGINแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิม
นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ [พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!] ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จะยังคงสุภาพ ใจดี และดูแลเธอเป็นอย่างดีเหมือนเดิม แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามถามไถ่เรื่องงาน หรือเอ่ยปากชวนคุยเรื่องเอกสารในบริษัท แววตาสีเข้มคู่นั้นมักจะมีประกายความระแวดระวังไหววูบผ่านขึ้นมาเสมอ เขากำลังจับตาดูเธอ... หรือบางที เขากระมัดระวังตัวมากขึ้นโดยที่เธอแทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเมฆคินทร์จะก้าวเข้ามาในห้อง น้ำค้างสะดุ้งเล็กน้อย รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงแล้วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขาตามสัญชาตญาณ "ยังไม่นอนอีกเหรอน้ำค้าง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงในชุดสูทเนื้อดีที่ถอดเนกไทออกแล้วทำให้ดูผ่อนคลายขึ้น แต่นัยน์ตาคมคายยังคงมีความเหนื่อยล้าเจืออยู่จาง ๆ "น้ำค้างยังไม่ง่วงค่ะก็เลยนั่งรอคุณ" เธอเอ่ยเสียงหวาน ขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปช่วยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนให้เขาอย่างเคยชิน "วันนี้กลับดึกจังเลยค่ะ งานที่บริษัทมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะคุณเหนือ" เมฆคินทร์ก้มมองหญิงสาวในอ้อมกอด แววตาของเขาลึกซึ้งและยากจะคาดเดา ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบผมยาวสลวยของเธอเบา ๆ สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ทำให้น้ำค้างรู้สึกผิดบาปในใจจนแทบหายใจไม่ออก "ไม่มีอะไรมากหรอก งานช่วงนี้แค่ยุ่ง ๆ นิดหน่อย... เธอไม่ต้องคิดมากหรอก" เมฆคินทร์ตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่ก้มมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความครุ่นคิด คำตอบที่เรียบง่ายแต่ไร้ซึ่งรายละเอียดลึกซึ้ง ยิ่งทำให้น้ำค้างตระหนักชัดเจนว่า เมฆคินทร์ไม่มีทางยอมเปิดปากเรื่องสำคัญให้เธอง่าย ๆ แน่นอน หากเธอต้องการข้อมูลตามที่ถูกสั่ง เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหาทางเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขาให้ได้ด้วยตัวเอง “ดึกแล้วนะ ไปนอนได้แล้วนอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพนะรู้ไหม” “คุณเองก็อย่ากลับดึกนักสิคะหนูจะได้ไม่รอนาน” “หึ ยอกย้อนนัก” เมื่อการสนทนาจบลง เมฆคินทร์ก็เอ่ยปากบอกให้เธอไปพักผ่อน ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างจะแยกย้ายกันเดินกลับห้องพักของตัวเองที่อยู่คนละฝั่งตรงข้ามกันอย่างรักษาระยะห่าง ค่ำคืนนั้นผ่านไปด้วยความอึดอัดในใจของน้ำค้าง แม้เธอจะพยายามข่มตาหลับเท่าไหร่ แต่นอนพลิกไปพลิกมานับครั้งไม่ถ้วน ความเครียดและความกดดันจากข้อความของพิมก็เกาะกุมจิตใจจนแทบไม่เป็นอันหลับอันนอน 06:15 น้ำค้างนั่งเหม่อลอยอยู่เงียบ ๆ หน้าโต๊ะอาหาร เธอพยายามฝืนตักนมร้อนขึ้นจิบและกัดขนมปังในจานเข้าไปคำหนึ่ง แต่ความเครียดที่สุมอกทำให้เธอรู้สึกแน่นท้องและกินอะไรไม่ลงเลยสักนิด อาการแสบร้อนกลางอกเริ่มตีตื้นขึ้นมาด้วยความวิตกกังวล จนเธอต้องลุกไปหยิบยาบรรเทาอาการกรดไหลย้อนมากินเพื่อประทังความทรมานทางร่างกาย ในขณะเดียวกัน เมฆคินทร์ก็ก้าวออกมาและออกเดินทางไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ทิ้งให้น้ำค้างอยู่เผชิญหน้ากับความกดดันเพียงลำพัง “ฉันจะทำยังไงกับเขาดีนะ” ในขณะเดียวกันที่ตึกสูงระฟ้าใจกลางเมือง ณ ห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารหนุ่ม บรรยากาศรอบตัวเมฆคินทร์กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและจริงจัง โต๊ะทำงานไม้เนื้อดีสะท้อนแสงไฟนีออน เมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบจดจ้องไปยังเอกสารรายงานสืบประวัติชิ้นหนึ่งในมือ กระดาษแผ่นนั้นระบุข้อมูลประวัติส่วนตัวของน้ำค้างอย่างละเอียด ตั้งแต่ครอบครัว ภูมิลำเนา ไปจนถึงความเชื่อมโยงบางอย่างที่เขาเพิ่งให้คนไปขุดคุ้ยมา ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่เพราะข้อมูลเหล่านั้นน่าสงสัย แต่เป็นเพราะความรู้สึกขัดแย้งในใจที่กำลังตีกันอย่างรุนแรง ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขารับเธอมาบ้าน ให้ที่พักพิง และเผลอมอบความรู้สึกดี ๆ ให้เธอไปโดยไม่รู้ตัว เขารู้ดีว่าพื้นเพของน้ำค้างไม่ได้บังเอิญเข้ามาในชีวิตเขาอย่างไร้เหตุผล แต่เขาก็เลือกที่จะมองข้ามและให้เกียรติเธอมาตลอด เพราะหวังว่าสักวันผู้หญิงคนนี้จะเปิดใจบอกความจริงกับเขาด้วยตัวเอง แต่ความอดทนและสัญชาตญาณของนักธุรกิจผู้ผ่านโลกมาโชกโชนเริ่มบอกว่า... เวลาแห่งความใจดีมีเมตตากำลังจะหมดลง เมฆคินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนายื่นไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา นิ้วเรียวกดเบอร์โทรศัพท์หมายเลขคุ้นเคย ซึ่งเป็นคนสนิทที่เขาจ้างให้คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวเบื้องหลังของครอบครัวน้ำค้าง ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงสัญญาณดังขึ้นในสาย หัวใจของเมฆคินทร์เต้นช้าลง ทว่าหนักหน่วง เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเขากดโทรออกตอนนี้... ความลับทุกอย่างจะถูกเปิดเผย และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับน้ำค้างจะไม่มีวันหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก ความไว้ใจที่เขาสร้างมาตลอดหนึ่งปีอาจจะพังทลายลงในพริบตาเดียว ภาพรอยยิ้มหวาน ๆ แววตาออดอ้อน และอ้อมกอดอุ่น ๆ ของน้ำค้างเมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับเบรกมือที่ดึงรั้งสติของเขาเอาไว้ เมฆคินทร์หลับตาลงช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสับสนในอก ไม่... ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขายังไม่อยากหักดิบความสัมพันธ์นี้ด้วยมือตัวเอง เมฆคินทร์ยังอยากเชื่อว่าน้ำค้างอาจมีเหตุผลอื่น หรือบางที... เขากำลังรอให้เธอกล้าพอที่จะสารภาพมันออกมาด้วยความรู้สึกจริงใจ นิ้วแกร่งที่ค้างอยู่บนหน้าจอตัดสินใจกดปุ่มวางสายทันที ก่อนที่ปลายสายจะทันได้กดรับเมฆคินทร์โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างคนอ่อนแรง ดวงตาคมคายทอดมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนเงาตัวเอง เขาเลือกที่จะเก็บงำความระแวงนี้ไว้ในใจ และเลือกที่จะให้โอกาสความไว้ใจที่มีต่อน้ำค้างต่อไปอีกครั้ง โดยไม่แสดงท่าทีระแวงหรือเปิดเผยพิรุธใด ๆ ออกมาให้เธอรู้ตัว เพื่อรักษาบรรยากาศความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ไว้ให้ได้นานที่สุด ทว่า... ในขณะที่เมฆคินทร์เลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่งเพื่อรักษาความรัก น้ำค้างกลับกำลังเดินหน้าเข้าสู่เส้นทางแห่งการหักหลังที่เธอเองก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง @เพ้นท์เฮ้าส์ ณ เพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองเมื่อเข็มนาฬิกาขยับล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น น้ำค้างยืนมองเงาตัวเองในกระจกเงาห้องนอน แววตาที่เคยฉายแววหวาดกลัวและลังเล บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว ถ้าความรักนี้ต้องแลกด้วยความลับ และความไว้ใจที่เขาให้มันเป็นของปลอม... เธอก็พร้อมจะเป็นคนทำลายมันด้วยมือตัวเอง น้ำค้างก้มลงมองกระเป๋าเครื่องสำอางใบเล็กบนโต๊ะเครื่องแป้ง ด้านในนั้นมีขวดแก้วขนาดเล็กบรรจุของเหลวใสไร้สีซึ่งพิมส่งพัสดุมาขู่บังคับเธอเมื่อวานนี้ น้ำค้างสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า มือเรียวหยิบขวดแก้วนั้นขึ้นมาซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมอาบน้ำ คืนนี้... ทุกอย่างจะต้องเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่มีทางถอยหลังอีกต่อไปแล้วแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดบนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลงแกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย“อึ่ก”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาด
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิมนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ[พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!]ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จ
บทที่3ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทรกลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่)วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหมธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเองวาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่างเมฆคินทร์: มีอะไรวาโย: จะเข้าไปหาเมฆคินทร์: นัดก่อนวาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธานธีร์: มึงก็อย่ากวนมันเมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ”“วางไว้ก่อน”“ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า”“เขาส่งข้อความมาแล้ว”ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ”“ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา”“ครับ”เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเ
บทที่2หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถามหนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่มเมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันเขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่นน้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้งหนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก“กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอคุณอยู่”เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่
บทที่1คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต@โรงพยาบาลเสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็นเมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำคืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมงชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบินเมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ“คุณเหนือคะ”เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ”“ครับ ขอบคุณครับ”“คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ”เมฆคินทร์เลิ
บทนำเวลาเกือบห้าทุ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ยังมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเมฆคินทร์ ภูวดล นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนดูเอกสารบนแท็บเล็ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคืนนี้เขามีนัดพบกับตัวแทนกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ซึ่งสนใจเข้าร่วมลงทุนในโครงการขยายเส้นทางบินของสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ ธุรกิจการบินที่ครอบครัวของเขาก่อตั้งขึ้น และปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารของเขาการเจรจาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี“ผมจะให้ทีมกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับแก้ไขไปให้ภายในวันศุกร์นะครับ”เมฆคินทร์กล่าวกับชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น“ยินดีครับคุณเมฆคินทร์ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ว ๆ นี้”“เช่นกันครับ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จับมือกับคู่เจรจาก่อนเดินออกมาส่งถึงหน้าห้องรับรอง โดยมีธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวคอยถือแฟ้มเอกสารตามหลัง“คุณเหนือจะกลับเลยไหมครับ”“อืม พรุ่งนี้มีประชุมเช้า”“ผมให้คนเอารถมารอแล้วครับ”เมฆคินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินไปถึงลิฟต์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก







