Home / โรแมนติก / เหนือเวหาปรารถนารัก / บทที่1 คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต

Share

บทที่1 คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต

Author: Mayji Mirin
last update publish date: 2026-11-13 21:47:24

บทที่1

คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต

@โรงพยาบาล

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็น

เมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำ

คืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมง

ชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้

08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร

10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน

13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบิน

เมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ

“คุณเหนือคะ”

เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น

“คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ”

“ครับ ขอบคุณครับ”

“คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ”

เมฆคินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นเดินตามพยาบาลเข้าไปด้านใน

หญิงสาวนั่งอยู่บนเตียงตรวจ ผมยาวที่เคยปล่อยสยายถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ ใบหน้าซีกหนึ่งยังมีรอยแดงจากการถูกตบ เสื้อสูทสีเข้มของเขาคลุมอยู่บนไหล่เล็ก ๆ

เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา น้ำค้างก็รีบขยับตัวนั่งหลังตรง

“คุณ…”

“เป็นยังไงบ้าง”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ”

เมฆคินทร์มองใบหน้าของเธอ รอยแดงบนแก้มยังเห็นชัด แม้จะได้รับการประคบและทำแผลเรียบร้อยแล้วก็ตาม

“หมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่คืนนี้ควรพักผ่อน”

“ค่ะ”

เขาพยักหน้า ก่อนหันไปถามพยาบาลเรื่องเอกสารและค่าใช้จ่าย เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจึงกลับมาหาหญิงสาวอีกครั้ง

“มีคนที่อยากให้ผมติดต่อให้ไหม”

น้ำค้างก้มมองมือตัวเอง

“ไม่มีค่ะ”

“เพื่อน?”

เธอส่ายหน้า

“ญาติ?”

ครั้งนี้หญิงสาวเงียบไปนานกว่าปกติ ก่อนตอบเสียงเบา

“ไม่มีใครที่หนูอยากรบกวนค่ะ”

เมฆคินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เชื่อคำตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้มีเหตุผลจะบังคับให้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายเล่าเรื่องส่วนตัวออกมา

“แล้วที่พักล่ะ”

“หนู…”

น้ำค้างเม้มริมฝีปาก ดวงตาเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง

“หนูไม่มีที่ไปค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปเขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เกือบเที่ยงคืนแล้ว การปล่อยให้หญิงสาวเดินทางไปตามลำพังในสภาพเช่นนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่เหมาะสม แต่การพาเธอกลับไปที่บ้านก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เมฆคินทร์ไม่ใช่คนที่เปิดประตูบ้านให้คนแปลกหน้าได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนเลยแม้แต่น้อย

“ผมให้คนจัดหาที่พักชั่วคราวให้ได้”

“ไม่ค่ะ!”

น้ำค้างเผลอปฏิเสธเสียงดัง ก่อนรีบลดเสียงลงเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“แล้วเธอหมายความว่าอะไร”

หญิงสาวกำชายเสื้อสูทแน่นเธอรู้ว่าตัวเองกำลังขอสิ่งที่มากเกินไปจากผู้ชายที่เพิ่งพบกันไม่กี่ชั่วโมง แต่หากปล่อยให้เขาส่งไปพักที่อื่น โอกาสที่จะได้เข้าใกล้ก็อาจหลุดมือไป

“หนูขอไปอยู่กับคุณได้ไหมคะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องตรวจอีกครั้งเมฆคินทร์ไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจ เพียงมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา

“เธอรู้จักผมไม่ถึงวันก็อยากจะขอมาอยู่บ้านผู้ชายแปลกหน้า ไม่กลัวเลยเหรอ”

“หนูรู้ค่ะ”

“แล้วคิดว่าการขอไปอยู่กับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงเป็นเรื่องปกติงั้นเหรอ”

น้ำค้างก้มหน้า

“หนูไม่มีทางเลือกจริง ๆ ค่ะ”

“ผมไม่ได้เป็นสถานสงเคราะห์”

“หนูทราบค่ะ”

“แล้วทำไมต้องเป็นผม”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาสั่นไหว แต่ไม่ได้หลบหนี

“เพราะคุณเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาช่วยหนูในคืนนี้”

เมฆคินทร์มองเธอเงียบ ๆคำตอบฟังดูเรียบง่าย ทว่าคนอย่างเขาไม่เคยตัดสินใจเรื่องสำคัญจากคำพูดเพียงประโยคเดียว

“ถ้าผมปฏิเสธล่ะ”

น้ำค้างนิ่งไป ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง

“หนูก็คงต้องหาที่ไปเองค่ะ”

เธอพยายามยิ้ม ทั้งที่ดวงตายังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยคุณก็ช่วยหนูมามากแล้ว”

หญิงสาวค่อย ๆ ปลดเสื้อสูทออกจากไหล่ ตั้งใจจะคืนให้เขา แต่กลับถูกมือใหญ่ยกขึ้นห้าม

“ใส่ไว้ก่อน”

“แต่…”

“ผมยังไม่ได้บอกว่าจะให้เธอไปไหน”

น้ำค้างชะงักเมฆคินทร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน

“ธนกฤต พรุ่งนี้ช่วยตรวจสอบข้อมูลผู้หญิงคนหนึ่งให้ผมหน่อย”

เขาหยุดฟังปลายสายครู่หนึ่ง

“ใช่ ส่งชื่อกับข้อมูลที่หาได้มาให้ผม”

เมื่อวางสาย ชายหนุ่มหันกลับมาหาคนบนเตียง

“ผมจะให้เธอพักที่บ้านชั่วคราว แต่มีเงื่อนไข”

น้ำค้างรีบพยักหน้า

“ค่ะ”

“หนึ่ง ห้ามพาคนแปลกหน้าเข้าบ้าน สอง ถ้าจะออกไปไหนต้องบอกผมก่อน สาม ถ้ามีใครติดต่อมาหรือมาหาเธอ ต้องแจ้งให้ผมรู้”

“ค่ะ”

“และข้อสุดท้าย…”

เขาสบตาเธอตรง ๆ

“อย่าโกหกผม”

น้ำค้างนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนพยักหน้ารับ

“หนูจะไม่โกหกคุณค่ะ”

เมฆคินทร์มองดวงตาคู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเบือนสายตาออก

เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยอมให้คนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ทั้งที่ปกติแม้แต่คนรู้จักยังต้องได้รับอนุญาตก่อนเข้าไปในบ้าน

บางทีอาจเพราะเธอดูไม่มีทางไปจริง ๆหรือไม่ก็เพราะเขาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังหนีอะไรอยู่กันแน่

รถยนต์คันหรูเคลื่อนผ่านประตูรักษาความปลอดภัยของโครงการบ้านพักส่วนตัว ก่อนแล่นเข้าสู่ถนนที่ทอดยาวไปยังตัวอาคารสูงตระหง่าน

น้ำค้างมองทิวทัศน์ด้านนอกผ่านกระจก เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เข้ามาอยู่ในสถานที่แบบนี้เร็วขนาดนี้

บ้านของเมฆคินทร์ตั้งอยู่ในโครงการส่วนตัวที่มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวด พื้นที่โดยรอบเงียบสงบ มีเจ้าหน้าที่ประจำตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ถึงแล้วครับคุณเหนือ”

คนขับรถเปิดประตูให้เมฆคินทร์ก้าวลงจากรถ ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังนั่งนิ่งอยู่ด้านใน

“ลงมาได้แล้ว”

“ค่ะ”

น้ำค้างก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง เธอพยายามไม่แสดงความตื่นตาตื่นใจมากเกินไป แม้ภายในจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ตัวอาคารตกแต่งด้วยกระจกและหินอ่อน โถงรับรองกว้างขวางจนดูไม่ต่างจากโรงแรมหรู เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีสิ่งของส่วนตัววางระเกะระกะ

บ้านหลังนี้สะท้อนตัวตนของเจ้าของได้อย่างชัดเจนทุกอย่างเรียบหรู เป็นระบบ และมีระยะห่าง

“ห้องพักอยู่ทางนี้”

เมฆคินทร์เดินนำไปยังห้องรับรองด้านใน เปิดประตูให้เธอเห็นห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีห้องน้ำในตัว

“คืนนี้พักห้องนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยจัดการเรื่องอื่น”

น้ำค้างมองห้องตรงหน้า ก่อนหันกลับมายิ้มให้เขา

“ขอบคุณนะคะคุณเหนือ”

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย

“รู้ชื่อผมแล้ว?”

“ได้ยินคนเรียกคุณเมื่อกี้ค่ะ”

“อืม”

เขาวางถุงยาที่ได้รับจากโรงพยาบาลไว้บนโต๊ะ

“ยาอยู่ในนี้ กินตามที่หมอสั่ง ถ้ามีอาการผิดปกติก็โทรหาผม”

“ค่ะ”

“หิวหรือเปล่า”

น้ำค้างส่ายหน้า

“ไม่ค่ะ”

“งั้นพักผ่อน”

เขากำลังจะเดินออกไป แต่เสียงเล็ก ๆ กลับรั้งเอาไว้

“คุณเหนือคะ”

เมฆคินทร์หันกลับมา

“ขอบคุณที่ไม่ทิ้งหนูไว้คนเดียวค่ะ”

เขามองใบหน้าที่พยายามยิ้มของเธอ ก่อนตอบสั้น ๆ

“นอนเถอะ”

ประตูห้องปิดลงอย่างเงียบเชียบน้ำค้างยืนอยู่กลางห้องพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปวางกระเป๋าถือบนโต๊ะเครื่องแป้ง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบพร้อมข้อความที่เข้ามาหลายรายการ

แม่ลิน: ถึงไหนแล้ว

พิม: อย่าทำอะไรนอกเหนือจากที่คุยกันไว้

แม่ลิน: เขาพาไปอยู่ด้วยหรือยัง

น้ำค้างอ่านทุกข้อความจนจบ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ

น้ำค้าง: หนูเข้ามาอยู่ที่บ้านเขาแล้วค่ะ

ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น

แม่ลิน: ดี ทำตัวให้เขาไว้ใจ อย่าให้เสียโอกาส

หญิงสาวมองข้อความนั้นนิ่ง ๆปลายนิ้วเลื่อนไปแตะหน้าจอ ก่อนดับมันลง

เธอเดินไปยืนหน้ากระจก มองรอยแดงบนแก้มตัวเองที่ยังไม่จางหาย ภาพเหตุการณ์ในคืนนี้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ทั้งเสียงหัวเราะของผู้ชายพวกนั้นและความรู้สึกหวาดกลัวที่ยังติดอยู่ในอก

แต่เหนือสิ่งอื่นใด ภาพของผู้ชายที่ยื่นเสื้อสูทให้เธอกลับชัดเจนที่สุด เมฆคินทร์ ภูวดล ผู้ชายที่เธอถูกสอนให้เกลียดมาตลอด คืนนี้เขากลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ

น้ำค้างหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้เปิดอ่านข้อความของแม่ แต่เลื่อนเข้าไปดูข้อมูลของชายหนุ่มที่เพิ่งค้นหาไว้ก่อนหน้านี้

ประธานกรรมการบริหารสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ อายุสามสิบหกปี ทายาทตระกูลภูวดล

หญิงสาวอ่านรายละเอียดเหล่านั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนปิดหน้าจอคืนนี้เธอได้เข้ามาอยู่ในบ้านของเขาแล้ว

แต่การทำให้ผู้ชายอย่างเมฆคินทร์เปิดใจ คงไม่ง่ายอย่างที่คิด

อีกด้านหนึ่งของบ้าน เมฆคินทร์ยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงภายในห้องทำงาน เขาปลดนาฬิกาข้อมือวางลงบนโต๊ะ ก่อนเปิดดูข้อความที่ผู้ช่วยส่งมาเพิ่มเติม

ธนกฤตแจ้งว่าได้ประสานงานกับตำรวจแล้ว และจะตรวจสอบประวัติของหญิงสาวให้ในวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มอ่านข้อมูลเบื้องต้นที่เขามีอยู่

รติชา วรนันท์ อายุยี่สิบสองปีข้อมูลอื่นยังไม่ครบถ้วน

เขาเลื่อนหน้าจอลง ก่อนหยุดอยู่ตรงรูปถ่ายของหญิงสาวจากฐานข้อมูลที่ผู้ช่วยส่งมาให้

ใบหน้าในภาพแตกต่างจากคนที่นั่งร้องไห้อยู่ในโรงพยาบาลเล็กน้อย แต่เป็นคนเดียวกัน

เมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงเขาไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องของใคร แต่การที่ผู้หญิงคนหนึ่งถูกชายฉกรรจ์เกือบสิบคนรุมทำร้ายในสถานที่ซึ่งมีระบบรักษาความปลอดภัย ไม่ใช่เรื่องที่ควรมองข้าม

ยิ่งเมื่อเธอไม่มีคนให้ติดต่อ ไม่มีที่พัก และเลือกขอความช่วยเหลือจากเขาเพียงคนเดียว ทุกอย่างดูบังเอิญมากเกินไป

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งข้อความหาผู้ช่วย

เมฆคินทร์: พรุ่งนี้ตรวจสอบให้ละเอียดว่าเธอเข้าไปอยู่ในสถานที่นั้นได้อย่างไร และมากับใคร

เขาวางโทรศัพท์ลง ก่อนเดินออกจากห้องทำงานคืนนี้เขาคงต้องยอมให้คนแปลกหน้าพักอยู่ใต้หลังคาเดียวกันไปก่อน

ส่วนจะปล่อยให้เธออยู่ในชีวิตนานแค่ไหน…คงต้องรอดูกันต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่5 คืนที่ต้องเดิมพัน

    แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดบนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลงแกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย“อึ่ก”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาด

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่4 ระยะห่างของความไว้ใจ

    แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิมนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ[พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!]ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จ

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่3 ผู้หญิงในบ้านของเฒมคินทร์

    บทที่3ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทรกลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่)วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหมธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเองวาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่างเมฆคินทร์: มีอะไรวาโย: จะเข้าไปหาเมฆคินทร์: นัดก่อนวาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธานธีร์: มึงก็อย่ากวนมันเมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ”“วางไว้ก่อน”“ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า”“เขาส่งข้อความมาแล้ว”ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ”“ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา”“ครับ”เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเ

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่2 ตลอดหนึ่งปีที่เขาไม่เคยถาม

    บทที่2หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถามหนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่มเมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันเขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่นน้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้งหนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก“กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอคุณอยู่”เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทที่1 คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต

    บทที่1คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต@โรงพยาบาลเสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็นเมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำคืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมงชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบินเมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ“คุณเหนือคะ”เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ”“ครับ ขอบคุณครับ”“คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ”เมฆคินทร์เลิ

  • เหนือเวหาปรารถนารัก   บทนำ

    บทนำเวลาเกือบห้าทุ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ยังมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเมฆคินทร์ ภูวดล นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนดูเอกสารบนแท็บเล็ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคืนนี้เขามีนัดพบกับตัวแทนกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ซึ่งสนใจเข้าร่วมลงทุนในโครงการขยายเส้นทางบินของสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ ธุรกิจการบินที่ครอบครัวของเขาก่อตั้งขึ้น และปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารของเขาการเจรจาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี“ผมจะให้ทีมกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับแก้ไขไปให้ภายในวันศุกร์นะครับ”เมฆคินทร์กล่าวกับชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น“ยินดีครับคุณเมฆคินทร์ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ว ๆ นี้”“เช่นกันครับ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จับมือกับคู่เจรจาก่อนเดินออกมาส่งถึงหน้าห้องรับรอง โดยมีธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวคอยถือแฟ้มเอกสารตามหลัง“คุณเหนือจะกลับเลยไหมครับ”“อืม พรุ่งนี้มีประชุมเช้า”“ผมให้คนเอารถมารอแล้วครับ”เมฆคินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินไปถึงลิฟต์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status