LOGINบทที่1
คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต @โรงพยาบาล เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็น เมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำ คืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมง ชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้ 08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร 10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน 13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบิน เมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ “คุณเหนือคะ” เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น “คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ” “ครับ ขอบคุณครับ” “คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ” เมฆคินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นเดินตามพยาบาลเข้าไปด้านใน หญิงสาวนั่งอยู่บนเตียงตรวจ ผมยาวที่เคยปล่อยสยายถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ ใบหน้าซีกหนึ่งยังมีรอยแดงจากการถูกตบ เสื้อสูทสีเข้มของเขาคลุมอยู่บนไหล่เล็ก ๆ เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา น้ำค้างก็รีบขยับตัวนั่งหลังตรง “คุณ…” “เป็นยังไงบ้าง” “ดีขึ้นแล้วค่ะ” เมฆคินทร์มองใบหน้าของเธอ รอยแดงบนแก้มยังเห็นชัด แม้จะได้รับการประคบและทำแผลเรียบร้อยแล้วก็ตาม “หมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่คืนนี้ควรพักผ่อน” “ค่ะ” เขาพยักหน้า ก่อนหันไปถามพยาบาลเรื่องเอกสารและค่าใช้จ่าย เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจึงกลับมาหาหญิงสาวอีกครั้ง “มีคนที่อยากให้ผมติดต่อให้ไหม” น้ำค้างก้มมองมือตัวเอง “ไม่มีค่ะ” “เพื่อน?” เธอส่ายหน้า “ญาติ?” ครั้งนี้หญิงสาวเงียบไปนานกว่าปกติ ก่อนตอบเสียงเบา “ไม่มีใครที่หนูอยากรบกวนค่ะ” เมฆคินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เชื่อคำตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้มีเหตุผลจะบังคับให้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายเล่าเรื่องส่วนตัวออกมา “แล้วที่พักล่ะ” “หนู…” น้ำค้างเม้มริมฝีปาก ดวงตาเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง “หนูไม่มีที่ไปค่ะ” คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปเขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เกือบเที่ยงคืนแล้ว การปล่อยให้หญิงสาวเดินทางไปตามลำพังในสภาพเช่นนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่เหมาะสม แต่การพาเธอกลับไปที่บ้านก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เมฆคินทร์ไม่ใช่คนที่เปิดประตูบ้านให้คนแปลกหน้าได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนเลยแม้แต่น้อย “ผมให้คนจัดหาที่พักชั่วคราวให้ได้” “ไม่ค่ะ!” น้ำค้างเผลอปฏิเสธเสียงดัง ก่อนรีบลดเสียงลงเมื่อเห็นสีหน้าของเขา “ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น” “แล้วเธอหมายความว่าอะไร” หญิงสาวกำชายเสื้อสูทแน่นเธอรู้ว่าตัวเองกำลังขอสิ่งที่มากเกินไปจากผู้ชายที่เพิ่งพบกันไม่กี่ชั่วโมง แต่หากปล่อยให้เขาส่งไปพักที่อื่น โอกาสที่จะได้เข้าใกล้ก็อาจหลุดมือไป “หนูขอไปอยู่กับคุณได้ไหมคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องตรวจอีกครั้งเมฆคินทร์ไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจ เพียงมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา “เธอรู้จักผมไม่ถึงวันก็อยากจะขอมาอยู่บ้านผู้ชายแปลกหน้า ไม่กลัวเลยเหรอ” “หนูรู้ค่ะ” “แล้วคิดว่าการขอไปอยู่กับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงเป็นเรื่องปกติงั้นเหรอ” น้ำค้างก้มหน้า “หนูไม่มีทางเลือกจริง ๆ ค่ะ” “ผมไม่ได้เป็นสถานสงเคราะห์” “หนูทราบค่ะ” “แล้วทำไมต้องเป็นผม” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาสั่นไหว แต่ไม่ได้หลบหนี “เพราะคุณเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาช่วยหนูในคืนนี้” เมฆคินทร์มองเธอเงียบ ๆคำตอบฟังดูเรียบง่าย ทว่าคนอย่างเขาไม่เคยตัดสินใจเรื่องสำคัญจากคำพูดเพียงประโยคเดียว “ถ้าผมปฏิเสธล่ะ” น้ำค้างนิ่งไป ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง “หนูก็คงต้องหาที่ไปเองค่ะ” เธอพยายามยิ้ม ทั้งที่ดวงตายังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยคุณก็ช่วยหนูมามากแล้ว” หญิงสาวค่อย ๆ ปลดเสื้อสูทออกจากไหล่ ตั้งใจจะคืนให้เขา แต่กลับถูกมือใหญ่ยกขึ้นห้าม “ใส่ไว้ก่อน” “แต่…” “ผมยังไม่ได้บอกว่าจะให้เธอไปไหน” น้ำค้างชะงักเมฆคินทร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน “ธนกฤต พรุ่งนี้ช่วยตรวจสอบข้อมูลผู้หญิงคนหนึ่งให้ผมหน่อย” เขาหยุดฟังปลายสายครู่หนึ่ง “ใช่ ส่งชื่อกับข้อมูลที่หาได้มาให้ผม” เมื่อวางสาย ชายหนุ่มหันกลับมาหาคนบนเตียง “ผมจะให้เธอพักที่บ้านชั่วคราว แต่มีเงื่อนไข” น้ำค้างรีบพยักหน้า “ค่ะ” “หนึ่ง ห้ามพาคนแปลกหน้าเข้าบ้าน สอง ถ้าจะออกไปไหนต้องบอกผมก่อน สาม ถ้ามีใครติดต่อมาหรือมาหาเธอ ต้องแจ้งให้ผมรู้” “ค่ะ” “และข้อสุดท้าย…” เขาสบตาเธอตรง ๆ “อย่าโกหกผม” น้ำค้างนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนพยักหน้ารับ “หนูจะไม่โกหกคุณค่ะ” เมฆคินทร์มองดวงตาคู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเบือนสายตาออก เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยอมให้คนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ทั้งที่ปกติแม้แต่คนรู้จักยังต้องได้รับอนุญาตก่อนเข้าไปในบ้าน บางทีอาจเพราะเธอดูไม่มีทางไปจริง ๆหรือไม่ก็เพราะเขาอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังหนีอะไรอยู่กันแน่ รถยนต์คันหรูเคลื่อนผ่านประตูรักษาความปลอดภัยของโครงการบ้านพักส่วนตัว ก่อนแล่นเข้าสู่ถนนที่ทอดยาวไปยังตัวอาคารสูงตระหง่าน น้ำค้างมองทิวทัศน์ด้านนอกผ่านกระจก เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เข้ามาอยู่ในสถานที่แบบนี้เร็วขนาดนี้ บ้านของเมฆคินทร์ตั้งอยู่ในโครงการส่วนตัวที่มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวด พื้นที่โดยรอบเงียบสงบ มีเจ้าหน้าที่ประจำตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง “ถึงแล้วครับคุณเหนือ” คนขับรถเปิดประตูให้เมฆคินทร์ก้าวลงจากรถ ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังนั่งนิ่งอยู่ด้านใน “ลงมาได้แล้ว” “ค่ะ” น้ำค้างก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง เธอพยายามไม่แสดงความตื่นตาตื่นใจมากเกินไป แม้ภายในจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ตัวอาคารตกแต่งด้วยกระจกและหินอ่อน โถงรับรองกว้างขวางจนดูไม่ต่างจากโรงแรมหรู เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีสิ่งของส่วนตัววางระเกะระกะ บ้านหลังนี้สะท้อนตัวตนของเจ้าของได้อย่างชัดเจนทุกอย่างเรียบหรู เป็นระบบ และมีระยะห่าง “ห้องพักอยู่ทางนี้” เมฆคินทร์เดินนำไปยังห้องรับรองด้านใน เปิดประตูให้เธอเห็นห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีห้องน้ำในตัว “คืนนี้พักห้องนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยจัดการเรื่องอื่น” น้ำค้างมองห้องตรงหน้า ก่อนหันกลับมายิ้มให้เขา “ขอบคุณนะคะคุณเหนือ” ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย “รู้ชื่อผมแล้ว?” “ได้ยินคนเรียกคุณเมื่อกี้ค่ะ” “อืม” เขาวางถุงยาที่ได้รับจากโรงพยาบาลไว้บนโต๊ะ “ยาอยู่ในนี้ กินตามที่หมอสั่ง ถ้ามีอาการผิดปกติก็โทรหาผม” “ค่ะ” “หิวหรือเปล่า” น้ำค้างส่ายหน้า “ไม่ค่ะ” “งั้นพักผ่อน” เขากำลังจะเดินออกไป แต่เสียงเล็ก ๆ กลับรั้งเอาไว้ “คุณเหนือคะ” เมฆคินทร์หันกลับมา “ขอบคุณที่ไม่ทิ้งหนูไว้คนเดียวค่ะ” เขามองใบหน้าที่พยายามยิ้มของเธอ ก่อนตอบสั้น ๆ “นอนเถอะ” ประตูห้องปิดลงอย่างเงียบเชียบน้ำค้างยืนอยู่กลางห้องพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปวางกระเป๋าถือบนโต๊ะเครื่องแป้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบพร้อมข้อความที่เข้ามาหลายรายการ แม่ลิน: ถึงไหนแล้ว พิม: อย่าทำอะไรนอกเหนือจากที่คุยกันไว้ แม่ลิน: เขาพาไปอยู่ด้วยหรือยัง น้ำค้างอ่านทุกข้อความจนจบ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ น้ำค้าง: หนูเข้ามาอยู่ที่บ้านเขาแล้วค่ะ ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น แม่ลิน: ดี ทำตัวให้เขาไว้ใจ อย่าให้เสียโอกาส หญิงสาวมองข้อความนั้นนิ่ง ๆปลายนิ้วเลื่อนไปแตะหน้าจอ ก่อนดับมันลง เธอเดินไปยืนหน้ากระจก มองรอยแดงบนแก้มตัวเองที่ยังไม่จางหาย ภาพเหตุการณ์ในคืนนี้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ทั้งเสียงหัวเราะของผู้ชายพวกนั้นและความรู้สึกหวาดกลัวที่ยังติดอยู่ในอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด ภาพของผู้ชายที่ยื่นเสื้อสูทให้เธอกลับชัดเจนที่สุด เมฆคินทร์ ภูวดล ผู้ชายที่เธอถูกสอนให้เกลียดมาตลอด คืนนี้เขากลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ น้ำค้างหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้เปิดอ่านข้อความของแม่ แต่เลื่อนเข้าไปดูข้อมูลของชายหนุ่มที่เพิ่งค้นหาไว้ก่อนหน้านี้ ประธานกรรมการบริหารสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ อายุสามสิบหกปี ทายาทตระกูลภูวดล หญิงสาวอ่านรายละเอียดเหล่านั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนปิดหน้าจอคืนนี้เธอได้เข้ามาอยู่ในบ้านของเขาแล้ว แต่การทำให้ผู้ชายอย่างเมฆคินทร์เปิดใจ คงไม่ง่ายอย่างที่คิด อีกด้านหนึ่งของบ้าน เมฆคินทร์ยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงภายในห้องทำงาน เขาปลดนาฬิกาข้อมือวางลงบนโต๊ะ ก่อนเปิดดูข้อความที่ผู้ช่วยส่งมาเพิ่มเติม ธนกฤตแจ้งว่าได้ประสานงานกับตำรวจแล้ว และจะตรวจสอบประวัติของหญิงสาวให้ในวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มอ่านข้อมูลเบื้องต้นที่เขามีอยู่ รติชา วรนันท์ อายุยี่สิบสองปีข้อมูลอื่นยังไม่ครบถ้วน เขาเลื่อนหน้าจอลง ก่อนหยุดอยู่ตรงรูปถ่ายของหญิงสาวจากฐานข้อมูลที่ผู้ช่วยส่งมาให้ ใบหน้าในภาพแตกต่างจากคนที่นั่งร้องไห้อยู่ในโรงพยาบาลเล็กน้อย แต่เป็นคนเดียวกัน เมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงเขาไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องของใคร แต่การที่ผู้หญิงคนหนึ่งถูกชายฉกรรจ์เกือบสิบคนรุมทำร้ายในสถานที่ซึ่งมีระบบรักษาความปลอดภัย ไม่ใช่เรื่องที่ควรมองข้าม ยิ่งเมื่อเธอไม่มีคนให้ติดต่อ ไม่มีที่พัก และเลือกขอความช่วยเหลือจากเขาเพียงคนเดียว ทุกอย่างดูบังเอิญมากเกินไป ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งข้อความหาผู้ช่วย เมฆคินทร์: พรุ่งนี้ตรวจสอบให้ละเอียดว่าเธอเข้าไปอยู่ในสถานที่นั้นได้อย่างไร และมากับใคร เขาวางโทรศัพท์ลง ก่อนเดินออกจากห้องทำงานคืนนี้เขาคงต้องยอมให้คนแปลกหน้าพักอยู่ใต้หลังคาเดียวกันไปก่อน ส่วนจะปล่อยให้เธออยู่ในชีวิตนานแค่ไหน…คงต้องรอดูกันต่อไปแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดบนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลงแกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย“อึ่ก”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาด
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิมนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ[พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!]ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จ
บทที่3ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทรกลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่)วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหมธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเองวาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่างเมฆคินทร์: มีอะไรวาโย: จะเข้าไปหาเมฆคินทร์: นัดก่อนวาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธานธีร์: มึงก็อย่ากวนมันเมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ”“วางไว้ก่อน”“ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า”“เขาส่งข้อความมาแล้ว”ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ”“ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา”“ครับ”เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเ
บทที่2หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถามหนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่มเมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันเขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่นน้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้งหนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก“กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอคุณอยู่”เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่
บทที่1คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต@โรงพยาบาลเสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็นเมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำคืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมงชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบินเมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ“คุณเหนือคะ”เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ”“ครับ ขอบคุณครับ”“คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ”เมฆคินทร์เลิ
บทนำเวลาเกือบห้าทุ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ยังมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเมฆคินทร์ ภูวดล นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนดูเอกสารบนแท็บเล็ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคืนนี้เขามีนัดพบกับตัวแทนกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ซึ่งสนใจเข้าร่วมลงทุนในโครงการขยายเส้นทางบินของสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ ธุรกิจการบินที่ครอบครัวของเขาก่อตั้งขึ้น และปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารของเขาการเจรจาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี“ผมจะให้ทีมกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับแก้ไขไปให้ภายในวันศุกร์นะครับ”เมฆคินทร์กล่าวกับชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น“ยินดีครับคุณเมฆคินทร์ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ว ๆ นี้”“เช่นกันครับ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จับมือกับคู่เจรจาก่อนเดินออกมาส่งถึงหน้าห้องรับรอง โดยมีธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวคอยถือแฟ้มเอกสารตามหลัง“คุณเหนือจะกลับเลยไหมครับ”“อืม พรุ่งนี้มีประชุมเช้า”“ผมให้คนเอารถมารอแล้วครับ”เมฆคินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินไปถึงลิฟต์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก