LOGINบทที่3
ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทร กลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่) วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหม ธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเอง วาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่าง เมฆคินทร์: มีอะไร วาโย: จะเข้าไปหา เมฆคินทร์: นัดก่อน วาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธาน ธีร์: มึงก็อย่ากวนมัน เมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวัน เสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร “คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ” “วางไว้ก่อน” “ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า” “เขาส่งข้อความมาแล้ว” ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ” “ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา” “ครับ” เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเพื่อนจะมาหาเพราะเรื่องงานหรือเพียงต้องการหาเรื่องกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง จนกระทั่งช่วงบ่ายแก่ ๆ วาโยก็ปรากฏตัวที่หน้าห้องทำงานจริง ๆ “ท่านประธานยุ่งไหมครับ” เจ้าของห้องไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ “ถ้ายุ่งจะให้เลขาฯ เชิญนายออกไป” “ปากดีเหมือนเดิม” วาโยเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างคุ้นเคย ตามมาด้วยธีรภัทรที่ถือถุงเอกสารมาด้วย “เอาเอกสารมาให้เซ็น” ธีร์บอก “แล้วก็มีเรื่องจะคุยเกี่ยวกับโครงการโรงพยาบาลที่มึงลงทุนไว้” “วางไว้” “เออ” วาโยมองเพื่อนที่ยังคงก้มหน้าทำงาน ก่อนยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “เย็นนี้ไปกินข้าวกันไหม” “ไม่ว่าง” “มีนัด?” “ไม่มี” “งั้นก็ไปสิ” “จะกลับบ้าน” วาโยเลิกคิ้วทันที ส่วนธีรภัทรเงยหน้าจากเอกสารขึ้นมามอง “กลับบ้านไปทำไมวะ” วาโยถาม “บ้านกู จะกลับไปทำอะไรก็เรื่องของกู” “เออ ก็จริง แต่ปกติมึงไม่เห็นรีบกลับขนาดนี้” เมฆคินทร์ปิดแฟ้มเอกสาร ก่อนเงยหน้ามองเพื่อนด้วยสายตาราบเรียบ “มีปัญหาอะไรกับเวลาส่วนตัวของกูหรือเปล่า” “ไม่มีครับ ผมแค่เป็นห่วง กลัวท่านประธานจะเหงา” “ถ้าเหงา กูคงโทรหาคนที่พูดรู้เรื่องมากกว่านาย” ธีรภัทรหลุดหัวเราะ วาโยจึงหันไปถลึงตาใส่เพื่อน ก่อนจะหันกลับมาหาเจ้าของห้องอีกครั้ง “เอาเถอะ ไม่ไปก็ไม่ไป แต่วันหลังอย่ามาบ่นว่าไม่มีเพื่อน” “ไม่เคยบ่น” “นั่นแหละ คนอย่างมึง ต่อให้ไม่มีใครคบก็คงไม่รู้สึกอะไร” “รู้ตัวก็ดี” วาโยยกมือยอมแพ้ ก่อนจะลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักโซฟา “ไปเถอะธีร์ อยู่ต่อเดี๋ยวโดนไล่” ทั้งสองออกจากห้องไปพร้อมเสียงหัวเราะของวาโย ทิ้งให้เมฆคินทร์กลับมาทำงานต่อโดยไม่ได้คิดจะอธิบายเหตุผลที่ช่วงนี้เขากลับบ้านเร็วขึ้น เขาเพียงต้องการกลับไปยังบ้านของตัวเองเท่านั้นและมีใครบางคนกำลังรออยู่ที่นั่น เย็นวันเดียวกัน เมฆคินทร์กลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติเล็กน้อย หลังจากจัดการงานที่บริษัทเสร็จเรียบร้อย ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เขาก็ได้กลิ่นอาหารลอยออกมาจากห้องครัว “กลับมาแล้วเหรอคะ” น้ำค้างโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อน ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มสดใสเมื่อเห็นเขา “วันนี้ทำอะไร” “หนูทำแกงจืดเต้าหู้หมูสับค่ะ แล้วก็มีคุณคุณหมูทอดคุณเหนือหิวหรือยังคะ” “นิดหน่อย” “งั้นรอแป๊บนะคะ หนูจัดโต๊ะก่อน” เมฆคินทร์พยักหน้า วางกุญแจรถลงบนโต๊ะแล้วถอดนาฬิกาข้อมือออก เขามองตามหญิงสาวที่กลับเข้าไปในครัว ก่อนจะเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องนอน ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ภาพเหล่านี้กลายเป็นเรื่องคุ้นตาไปแล้ว มีคนทำอาหารรอ มีเสียงทักทายเมื่อกลับถึงบ้าน และบางครั้งก็มีเรื่องเล็กน้อยให้ต้องตอบคำถามระหว่างมื้ออาหาร ชีวิตของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแต่บ้านที่เคยเงียบสงบกลับมีเสียงของใครอีกคนเพิ่มเข้ามา เมฆคินทร์ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องเสียหายเขาเพียงปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามที่เป็นอยู่ เช้าวันเสาร์เมฆคินทร์ไม่มีตารางประชุม เขาจึงใช้เวลาอยู่ในห้องทำงานชั้นสองของบ้านเพื่ออ่านเอกสารที่ธนกฤตส่งมาให้ตรวจสอบ น้ำค้างอยู่ชั้นล่าง เธอกำลังจัดดอกไม้ในแจกันใบเล็กตรงโต๊ะรับแขก หลังจากเพิ่งกลับมาจากตลาดใกล้บ้าน เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นหญิงสาววางกรรไกรตัดก้านดอกไม้ลง ก่อนเดินไปเปิดประตูโดยไม่ได้คิดอะไร “สวัสดีครับ” ชายหนุ่มรูปร่างสูงในเสื้อเชิ้ตลำลองยืนอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มเป็นมิตร ข้างหลังเขามีชายอีกคนยืนถือถุงกระดาษอยู่ น้ำค้างชะงักไปเล็กน้อยเธอไม่เคยเห็นผู้ชายสองคนนี้มาก่อน แต่จากท่าทางที่ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าบ้านอย่างคุ้นเคย ก็พอเดาได้ว่าเป็นคนสนิทของเจ้าของบ้าน “เอ่อ…มาหาคุณเหนือหรือเปล่าคะ” วาโยเลิกคิ้วขึ้นทันทีเขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีหญิงสาวมาเปิดประตูให้ และยิ่งไม่คิดว่าจะเป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดอยู่บ้านที่ดูเป็นธรรมชาติราวกับอาศัยอยู่ที่นี่มานาน “ใช่ครับ คุณเหนืออยู่ไหม” “อยู่ค่ะ เชิญเข้ามาก่อนนะคะ” น้ำค้างเปิดประตูให้กว้างขึ้น ก่อนหลีกทางให้แขกทั้งสองเดินเข้ามา วาโยก้าวผ่านประตูเข้ามาอย่างช้า ๆ สายตายังคงเหลือบมองหญิงสาวด้วยความสงสัย ส่วนธีรภัทรที่เดินตามเข้ามาก็ไม่ได้ต่างกันนัก เพียงแต่เขาเก็บอาการได้ดีกว่า “ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิง…” “น้ำค้างค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม “เป็นคนรู้จักของคุณเหนือค่ะ” คำตอบนั้นทำให้วาโยหันไปมองธีร์ทันที คนรู้จัก? คนรู้จักแบบไหนถึงมาอยู่ในบ้านของเมฆคินทร์ได้? “อ๋อครับ” วาโยลากเสียงเล็กน้อย “ผมวาโย ส่วนคนนี้ธีร์ เป็นเพื่อนคุณเหนือครับ” “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” “เช่นกันครับ” น้ำค้างเชิญทั้งสองไปนั่งที่ห้องรับแขก ก่อนหันไปหยิบน้ำมาให้ตามมารยาท วาโยมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวจนกระทั่งเธอเดินหายเข้าไปในครัว “นี่มันอะไรวะ” เขากระซิบกับธีรภัทรทันที “อะไร” “ผู้หญิง” “กูก็เห็น” “แล้วมึงไม่สงสัยหรือไง” ธีรภัทรถอนหายใจ ก่อนวางถุงเอกสารลงบนโต๊ะ “มึงจะให้กูสงสัยอะไร เขาอาจเป็นญาติหรือคนรู้จักก็ได้” “ญาติบ้านไหนวะ หน้าตาน่ารักขนาดนี้” “วาโย” “เออ ๆ ไม่พูดแล้ว” เสียงฝีเท้าดังมาจากบันไดชั้นบน ก่อนที่เจ้าของบ้านจะปรากฏตัวในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก “มากันทำไม” วาโยหันไปมองเพื่อนทันที รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าอย่างคนเจอเรื่องสนุก “มาหามึงไม่ได้หรือไง” “ไม่ได้บอกล่วงหน้า” “ก็แวะมาแถวนี้พอดี เลยซื้อของมาฝาก” เมฆคินทร์เหลือบมองถุงกระดาษบนโต๊ะ ก่อนมองไปยังประตูห้องครัว “น้ำค้าง” หญิงสาวที่กำลังถือถาดน้ำเดินออกมาพอดี “คะ?” “ไม่ต้องเตรียมอะไรแล้ว พวกมันไม่ได้มานั่งกินข้าว” วาโยหัวเราะทันที “พูดเหมือนกูเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ” “ก็ใช่” “ใจร้ายฉิบหาย” น้ำค้างหลุดยิ้ม เธอวางแก้วน้ำลงตรงหน้าแขกทั้งสอง ก่อนถอยออกมายืนข้างโซฟาอย่างสุภาพ “ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกหนูได้นะคะ” “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก” ธีรภัทรตอบ วาโยพยักหน้ารับ แต่สายตายังคงจับอยู่ที่เมฆคินทร์ “แล้วนี่…” เขาเว้นจังหวะอย่างจงใจ ก่อนหันไปมองหญิงสาว “ไม่คิดจะแนะนำหน่อยเหรอ” เมฆคินทร์หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างไม่รีบร้อน “น้ำค้าง” “แค่นี้?” “นายอยากรู้อะไรอีก” วาโยถึงกับยกมือขึ้นทาบอก “โธ่เว้ย แนะนำเพื่อนให้รู้จักกับคนในบ้านสักหน่อยไม่ได้หรือไง” “ก็รู้จักกันแล้ว” “กูหมายถึงสถานะ” “ไม่จำเป็น” คำตอบสั้น ๆ ทำให้วาโยหันไปสบตาธีรภัทรอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่ธีร์ก็ยังต้องกลั้นยิ้ม น้ำค้างยืนฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้แทรกบทสนทนาของผู้ชายทั้งสาม เธอเพียงหันไปมองเมฆคินทร์เล็กน้อย ก่อนเอ่ยขอตัวกลับเข้าไปในครัว “หนูขอตัวก่อนนะคะ” “อืม” เมื่อหญิงสาวเดินลับไป วาโยก็ขยับตัวเข้ามานั่งใกล้เพื่อนทันที “เอาล่ะ ทีนี้คุยกันได้หรือยัง” เมฆคินทร์วางแก้วน้ำลง “มีธุระอะไรก็พูดมา” “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” “น้ำค้าง” “กูรู้ชื่อแล้ว!” “งั้นจะถามอีกทำไม” วาโยหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด ก่อนหันไปหาธีรภัทรเพื่อขอแรงสนับสนุน “มึงดูมันสิ” ธีร์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ไม่คิดจะช่วยอะไรทั้งนั้น “ถ้ามึงอยากรู้ก็ถามเจ้าตัวเอง” “กูกำลังถามอยู่นี่ไง” เมฆคินทร์มองเพื่อนด้วยแววตาเรียบนิ่ง “เธอพักอยู่ที่นี่” “พักอยู่?” “อืม” “นานแค่ไหนแล้ว” “นานพอที่นายไม่ควรถามเรื่องเดิมซ้ำ” วาโยนิ่งไปสองวินาที ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ กว้างขึ้น “เดี๋ยวนะ…นี่มึงให้ผู้หญิงมาอยู่บ้านตั้งแต่เมื่อไร” “นานแล้ว” “แล้วทำไมไม่เคยบอก” “ไม่ได้ถาม” “โอ้โห!” วาโยเอนหลังพิงโซฟา พลางยกมือขึ้นลูบคางเหมือนกำลังประเมินสถานการณ์ครั้งใหญ่ “กูเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมช่วงนี้มึงรีบกลับบ้าน” เมฆคินทร์ไม่ตอบเขาหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านต่อ ราวกับบทสนทนาทั้งหมดไม่ได้มีความสำคัญมากพอให้ต้องเสียเวลา ธีรภัทรมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นอย่างจริงจัง “เธอปลอดภัยดีใช่ไหม” “อืม” “แล้วเรื่องที่มึงให้ธนกฤตตรวจสอบล่ะ” “ยังไม่มีอะไรเพิ่มเติม” “มึงแน่ใจหรือว่าจะให้เธออยู่ต่อ” เมฆคินทร์เงยหน้าขึ้นมองเพื่อน “ถ้ากูไม่แน่ใจ เธอคงไม่ได้อยู่ที่นี่มาถึงวันนี้” ธีรภัทรพยักหน้า ไม่ซักถามต่อ เขารู้จักเมฆคินทร์มานานพอจะเข้าใจว่าคนอย่างเพื่อนไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวโดยไม่คิดอะไรเลย ส่วนวาโยนั้นยังคงยิ้มไม่หุบ “เอาเถอะ กูไม่ถามแล้วก็ได้” “ดี” “แต่กูขอเตือนไว้อย่างหนึ่งนะ” เมฆคินทร์ไม่ได้เงยหน้า “ถ้าจะมีใครสักคนเข้ามาอยู่ในบ้าน มึงก็ควรบอกเพื่อนบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้กูมาเจอเองแบบนี้” “ไม่มีอะไรต้องบอก” “เออ รอดูไปเถอะ” วาโยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนหันไปมองทางห้องครัวอีกครั้ง เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า ผู้หญิงที่ชื่อรติชาคนนั้นเข้ามาอยู่ในชีวิตของเมฆคินทร์ได้อย่างไร และที่สำคัญกว่านั้นคือ เพื่อนที่ไม่เคยยอมให้ใครก้าวเข้ามาในบ้าน กลับปล่อยให้หญิงสาวคนหนึ่งใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้เป็นปีเรื่องนี้ไม่ธรรมดาแน่ หลังจากคุยธุระกันเสร็จ วาโยกับธีรภัทรก็กลับออกไปในช่วงบ่ายเมฆคินทร์ไม่ได้เดินออกไปส่ง เพียงกำชับให้ธนกฤตนำเอกสารที่ทั้งสองฝากไว้ไปจัดการต่อ ก่อนจะกลับขึ้นห้องทำงานตามเดิม ส่วนคนที่ดูเหมือนจะยังไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ คือวาโย ทันทีที่ขึ้นรถ เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดกลุ่มไลน์เดิม กลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่) วาโย: พวกมึง ธีร์: อะไรอีก วาโย: กูมีเรื่องจะรายงาน เมฆคินทร์: ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ไม่ต้องส่ง วาโย: ใจเย็นครับท่านประธาน เรื่องใหญ่ระดับชาติ ธีร์: ว่ามา วาโย: บ้านไอ้เหนือมีผู้หญิงอยู่ ธีร์: กูก็เห็นแล้ว วาโย: เห็นแล้วทำไมไม่ตกใจ ธีร์: จะให้ตกใจทำไม วาโย: ผู้หญิงนะเว้ย ผู้หญิง! อยู่ในบ้านมัน! วาโย: แถมหน้าตาน่ารักด้วย ธีร์: มึงจะชมเขาทำไม วาโย: ก็ชมตามความจริง วาโย: ที่สำคัญนะ กูถามว่าเป็นใคร มันตอบแค่ว่าน้ำค้างแล้วก็บอกว่าพักอยู่ที่นี่ วาโย: พักอยู่ที่นี่มึงเข้าใจไหม ธีร์: เข้าใจแล้ว วาโย: มึงไม่อยากรู้จริง ๆ เหรอว่าเขาเป็นอะไรกัน ธีร์: ถ้าเหนืออยากบอก เดี๋ยวมันก็บอกเอง เมฆคินทร์อ่านทุกข้อความตั้งแต่ต้นจนจบ นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอขึ้นลง ก่อนพิมพ์ตอบเพียงประโยคเดียว เมฆคินทร์: ว่างมากก็ไปหาอะไรทำ วาโย: โอ้โห อ่านอยู่จริงด้วย วาโย: แล้วตกลงน้องน้ำค้างเป็นใครครับ เมฆคินทร์: คนที่พักอยู่บ้านกู วาโย: ขอบคุณสำหรับข้อมูลที่ไม่มีประโยชน์ ธีร์: เลิกกวนมันได้แล้ว วาโย: กูแค่สงสัย เมฆคินทร์: สงสัยก็เก็บไว้ เขากดปิดหน้าจอ วางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ แล้วกลับไปอ่านเอกสารต่อโดยไม่คิดจะอธิบายอะไรเพิ่มเติมเพื่อนจะรู้ก็รู้ไป เขาไม่ได้ปิดบังว่าน้ำค้างพักอยู่ที่บ้าน และไม่ได้คิดว่าจำเป็นต้องประกาศให้ใครรับรู้ด้วยว่าหญิงสาวมีความสำคัญกับเขาแค่ไหน เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ได้ให้คำจำกัดความกับเรื่องนี้ น้ำค้างเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาช่วยไว้เมื่อปีก่อน เป็นคนที่ไม่มีที่ไป และเขาอนุญาตให้อยู่ในบ้านด้วยเหตุผลบางอย่าง เท่านั้นเองอย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น ช่วงเย็น เมฆคินทร์ลงมาจากห้องทำงานหลังจากได้ยินเสียงน้ำค้างเรียกให้ลงไปรับประทานอาหาร หญิงสาวกำลังจัดจานอยู่บนโต๊ะ เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาก็ยิ้มให้ “วันนี้เพื่อนคุณกลับไปแล้วเหรอคะ” “อืม” “คุณวาโยกับคุณธีร์ดูสนิทกับคุณมากเลยนะคะ” “รู้จักกันมานาน” “หนูไม่เคยเห็นคุณพาเพื่อนมาบ้านเลยค่ะ” เมฆคินทร์เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง “ปกติพวกมันไม่ค่อยมา” “แล้ววันนี้ทำไมถึงมาล่ะคะ” “มีธุระ” น้ำค้างพยักหน้ารับ ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้ถามต่อทันที แต่กลับมองเขาเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง “มีอะไร” “เปล่าค่ะ” “มีอะไรก็พูดมา” หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนถามอย่างระมัดระวัง “คุณวาโยกับคุณธีร์จะคิดไม่ดีกับหนูหรือเปล่าคะ ที่หนูมาอยู่บ้านคุณแบบนี้” เมฆคินทร์ช้อนตามอง “ทำไมต้องคิดไม่ดี” “ก็หนูเป็นผู้หญิง แล้วมาอยู่บ้านผู้ชายที่ไม่ได้เป็นญาติกัน คนอื่นอาจจะเข้าใจผิดได้” “แล้วเธอทำอะไรผิดหรือเปล่า” น้ำค้างส่ายหน้า “ถ้าไม่ได้ทำ ก็ไม่ต้องกังวลว่าใครจะคิดยังไง” “แต่ถ้าเพื่อนคุณเอาไปพูดล่ะคะ” “พวกมันก็พูดไป” เขาตักอาหารเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “บ้านผม ผมอนุญาตให้เธออยู่เอง ไม่จำเป็นต้องให้ใครมารับรอง” น้ำค้างนิ่งไปเล็กน้อย คำพูดของเขาไม่ได้หวานหู ไม่มีคำปลอบโยนหรือแสดงความห่วงใยเป็นพิเศษ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีพื้นที่เล็ก ๆ ที่ตัวเองสามารถยืนอยู่ได้โดยไม่ต้องคอยหวาดระแวงสายตาของคนอื่น “ขอบคุณนะคะคุณเหนือ” “กินข้าวเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด” “ค่ะ” น้ำค้างก้มหน้าตักอาหาร รอยยิ้มเล็ก ๆ ยังติดอยู่ตรงมุมปากเมฆคินทร์ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงรับประทานอาหารต่อไปตามปกติ ทว่าหลังมื้ออาหารจบลง ขณะที่หญิงสาวกำลังเก็บจาน โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นบนโต๊ะ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้รอยยิ้มของน้ำค้างจางลงเล็กน้อย พิม เธอเหลือบมองเมฆคินทร์ซึ่งกำลังเดินขึ้นบันได ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ พิม: วันนี้มีใครมาที่บ้านหรือเปล่า น้ำค้างขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำค้าง: มีค่ะ เพื่อนคุณเหนือแวะมาหา พิม: แล้วเขาถามอะไรไหม น้ำค้าง: ถามว่าหนูเป็นใครค่ะ อีกฝ่ายอ่านข้อความแทบจะทันที พิม: แล้วตอบว่าอะไร น้ำค้าง: ก็บอกว่าหนูเป็นคนรู้จักของคุณเหนือค่ะ คราวนี้พิมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความกลับมา พิม: อย่าทำให้เขาสงสัยมากกว่านี้ รีบหาทางเข้าไปในห้องทำงานของเขาให้ได้ น้ำค้างอ่านข้อความนั้นอยู่พักใหญ่ ภาพเอกสารและของเก่าที่แม่ลินเคยพูดถึงย้อนกลับเข้ามาในความคิด เธอรู้ดีว่าการเข้าไปในห้องทำงานของเมฆคินทร์ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อเขาเป็นคนระมัดระวังตัวและไม่ชอบให้ใครแตะต้องของส่วนตัว น้ำค้าง: หนูจะลองหาทางค่ะ เธอกดส่ง ก่อนปิดหน้าจอและเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า “น้ำค้าง” เสียงเรียกจากด้านบนทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย เมฆคินทร์ยืนอยู่ตรงบันได มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำ “ครับ?” “พรุ่งนี้ผมต้องออกไปข้างนอกแต่เช้า ถ้าจะออกไปไหนก็บอกธนกฤตไว้ด้วย” “ได้ค่ะ” “แล้วก็อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้า” น้ำค้างพยักหน้า “ค่ะ คุณเหนือ” เขามองเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนเดินกลับขึ้นไป หญิงสาวยืนมองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา หนึ่งปีที่ผ่านมา เธอเรียนรู้เรื่องของเมฆคินทร์มากขึ้น รู้ว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร รู้ว่าเวลาไหนควรเข้าใกล้ และเวลาไหนควรปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพัง แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอยังเข้าไม่ถึงห้องทำงานชั้นบนห้องที่อาจมีคำตอบบางอย่างซ่อนอยู่ น้ำค้างหันกลับไปมองบันไดอีกครั้ง ก่อนจะเก็บจานใบสุดท้ายเข้าครัว เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสเข้าไปในห้องนั้นเมื่อไร แต่ถ้าอยากทำให้แม่ลินพอใจ เธอก็ต้องหาทางให้ได้ และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การถูกเมฆคินทร์จับได้ แต่เป็นการที่เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า หากวันหนึ่งต้องเลือกระหว่างสิ่งที่แม่ต้องการกับผู้ชายที่ให้ที่พักพิงแก่เธอมาตลอดหนึ่งปี เธอจะยังตัดสินใจได้ง่ายเหมือนเดิมหรือไม่แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าสาดส่องลงมาในห้องรับแขกส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความเย้ายวน น้ำค้างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิทเนื้อนุ่มลื่น ทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาถูกผูกทับไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเนินอกและหัวไหล่ระหงที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นน้ำหอมสูตรพิเศษ กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจที่ลอยละล่องอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับเชื้อเชิญให้ใครต่อใครเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดบนโต๊ะตรงหน้ามีขวดเหล้าราคาแพงและแก้วคริสตัลวางจัดเตรียมไว้อย่างประณีต น้ำค้างยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่นในเมื่อการเข้าหาเขาตามปกติไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงความระแวดระวังไปได้ เธอก็จำเป็นต้องใช้ อาวุธที่ผู้หญิงอย่างเธอมีอยู่เป็นเครื่องมือในการสยบความสุขุมของเขาลงแกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอหัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้ดูเย้ายวนและอ่อนระโหยราวกับคนกำลังมึนเมาเล็กน้อย“อึ่ก”หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะที่ เมฆคินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทว่า เมื่อกวาด
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดทาบลงบนใบหน้าเรียบเนียน น้ำค้างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้น หัวใจของน้ำค้างกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งพิมนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจอ[พิม: แกมัวทำบ้าอะไรอยู่หะ! ชักช้าโอ้เอ้อยู่ได้! ฉันให้เวลาแกอีกแค่สามวันเท่านั้น ถ้างานนี้พังเพราะความโง่และความใจอ่อนของแก แกก็รู้ดีว่าฉันจะจัดการแกยังไง อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เด็ดขาด แกก็รู้ดีนี่ว่าแม่ไม่ชอบ!]ตัวอักษรแต่ละคำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและถ้อยคำขู่ตะคอกที่อ่านแล้วชวนให้สะท้านสันหลังวาบ น้ำค้างเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากพิมไม่เคยมีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย มีเพียงคำสั่งและการข่มขู่ราวกับเธอบังคับให้คนรับใช้ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความปรานีทั้งที่เราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฝ่ากำแพงความสุขุมของเมฆคินทร์เข้าไปได้อย่างไรเพราะตลอดสองสามวันที่ผ่านมา น้ำค้างพยายามใช้ความอ่อนหวานและรอยยิ้มออดอ้อนตามที่เคยเป็นมาเข้าหาเขา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แม้ภายนอกเมฆคินทร์จ
บทที่3ผู้หญิงในบ้านของเมฆคินทร์เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ขณะที่เมฆคินทร์กำลังอ่านรายงานผลประกอบการของสายการบินอยู่หลังโต๊ะทำงานเขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนพบว่าเป็นข้อความจากวาโยในกลุ่มไลน์ที่มีสมาชิกเพียงสามคน ได้แก่เขา วาโย และธีรภัทรกลุ่ม: สามคนสามวัย (แต่ไม่มีใครยอมแก่)วาโย: วันนี้อยู่บริษัทไหมธีร์: ถ้าถามหาเหนือ โทรไปถามเองวาโย: กูถามเผื่อมันไม่ว่างเมฆคินทร์: มีอะไรวาโย: จะเข้าไปหาเมฆคินทร์: นัดก่อนวาโย: โอ้โห เดี๋ยวนี้ต้องนัดด้วยเหรอครับท่านประธานธีร์: มึงก็อย่ากวนมันเมฆคินทร์วางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตอบต่อ เขามีประชุมกับฝ่ายการตลาดในอีกยี่สิบนาที และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนสิ้นวันเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธนกฤตเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“คุณเหนือครับ เอกสารที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ”“วางไว้ก่อน”“ครับ อีกเรื่องหนึ่งครับ คุณวาโยโทรมาถามว่าคุณอยู่หรือเปล่า”“เขาส่งข้อความมาแล้ว”ธนกฤตพยักหน้ารับ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“คุณวาโยแจ้งว่าจะเข้ามาพบช่วงบ่ายครับ”“ถ้ามีธุระก็ให้เข้ามา”“ครับ”เมฆคินทร์กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า ไม่ได้ใส่ใจนักว่าคนเป็นเ
บทที่2หนึ่งปีที่เขาไม่เคยถามหนึ่งปีต่อมาเสียงกริ่งลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่มเมฆคินทร์ก้าวออกมาพร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทคลายออกเล็กน้อยหลังผ่านการประชุมต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันเขาเพิ่งกลับจากการหารือกับคณะกรรมการบริหารสายการบิน และยังมีเอกสารอีกหลายชุดที่ต้องตรวจสอบก่อนวันประชุมใหญ่ในสัปดาห์หน้าแต่สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในเพนต์เฮาส์กลับไม่ใช่เอกสารหรือความเงียบอย่างที่คุ้นเคย“คุณเหนือกลับมาแล้วเหรอคะ”เสียงหวานดังมาจากห้องนั่งเล่นน้ำค้างในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนลุกขึ้นจากโซฟา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าสดใสมีรอยยิ้มต้อนรับเหมือนทุกครั้งหนึ่งปีที่แล้วเธอยังเป็นผู้หญิงตัวสั่นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล แต่ตอนนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นบ้านของเธอมาตั้งแต่แรก“กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอคุณอยู่”เมฆคินทร์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนมองนาฬิกาข้อมือ“ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ”“ก็หนูอยากกินพร้อมคุณนี่คะ”“ถ้าผมกลับเที่ยงคืน เธอก็จะรอถึงเที่ยงคืน?”“ถ้าคุณกลับเที่ยงคืน หนูก็คงหลับรออยู่
บทที่1คนแปลกหน้าที่ขอเข้ามาอยู่ในชีวิต@โรงพยาบาลเสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องฉุกเฉินดังสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบระหว่างคนสองคนกลับทำให้บรรยากาศอึดอัดกว่าที่ควรจะเป็นเมฆคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหน้าห้องตรวจ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างวางพาดบนพนักโซฟา เขาเพิ่งได้รับรายงานจากผู้จัดการสถานบันเทิงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถูกส่งต่อให้ตำรวจเรียบร้อยแล้ว ส่วนผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังถูกสอบปากคำคืนนี้ควรจบลงตั้งแต่การเจรจาธุรกิจบนชั้นบนสุดของโรงแรม แต่กลับมีเรื่องให้เขาต้องเสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมงชายหนุ่มก้มมองข้อความจากธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวที่ส่งตารางประชุมวันพรุ่งนี้มาให้08.30 น. ประชุมคณะกรรมการบริหาร10.00 น. หารือแผนขยายเส้นทางบิน13.00 น. พบผู้แทนบริษัทประกันภัยการบินเมฆคินทร์พิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ ว่าให้เลื่อนประชุมช่วงบ่ายออกไป ก่อนล็อกหน้าจอ“คุณเหนือคะ”เสียงพยาบาลเรียกจากหน้าห้องตรวจทำให้เขาเงยหน้าขึ้น“คนไข้ตรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ มีรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าและแขน แต่ไม่มีบาดแผลรุนแรง หมอแนะนำให้พักผ่อนและสังเกตอาการอีกสักระยะนะคะ”“ครับ ขอบคุณครับ”“คนไข้ถามหาคุณอยู่ค่ะ”เมฆคินทร์เลิ
บทนำเวลาเกือบห้าทุ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ยังมีการพูดคุยเรื่องธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเมฆคินทร์ ภูวดล นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนดูเอกสารบนแท็บเล็ตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคืนนี้เขามีนัดพบกับตัวแทนกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ซึ่งสนใจเข้าร่วมลงทุนในโครงการขยายเส้นทางบินของสายการบินภูวดลแอร์ไลน์ ธุรกิจการบินที่ครอบครัวของเขาก่อตั้งขึ้น และปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารของเขาการเจรจาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี“ผมจะให้ทีมกฎหมายส่งร่างสัญญาฉบับแก้ไขไปให้ภายในวันศุกร์นะครับ”เมฆคินทร์กล่าวกับชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น“ยินดีครับคุณเมฆคินทร์ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ว ๆ นี้”“เช่นกันครับ”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จับมือกับคู่เจรจาก่อนเดินออกมาส่งถึงหน้าห้องรับรอง โดยมีธนกฤต ผู้ช่วยส่วนตัวคอยถือแฟ้มเอกสารตามหลัง“คุณเหนือจะกลับเลยไหมครับ”“อืม พรุ่งนี้มีประชุมเช้า”“ผมให้คนเอารถมารอแล้วครับ”เมฆคินทร์พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินไปถึงลิฟต์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก







