ANMELDENเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
คำพูดของเด็กหญิงเรียกสายตาลูกค้าในร้านให้หันมามองมิน้อย ก่อนพวกเขาจะพากันส่งสายตาสงสารมายังหนูน้อยกับผู้เฒ่าแต่ทุกคนย่อมรักตัวกลัวตายด้วยกันทั้งนั้น จึงหาได้มีผู้ใดคิดลุกมาเอ่ยปากให้ เพราะการทำเช่นนั้น จะเป็นการเรียกภัยใส่ตัวเสียเปล่าๆจ้าวเหมยฮวาสบสายตาที่มองมาของเสี่ยวเอ้อร์ เด็กหญิงรู้สึกเกลียดส
คำพูดนั้นเรียกความรู้สึกเห็นใจจากอวี้หลางมากขึ้นไปอีก หากเป็นพระองค์ พระมารดาของนางทำเช่นนี้กับบุตรตน พระองค์จะยังสามารถห่วงใยนางได้อีกไหม ยิ่งคิดพระพักตร์ของคนเป็นฮ่องเต้ก็ยิ่งดุดัน ในใจตั้งมั่นไว้แน่วแน่ ว่าพระมารดาของพระองค์จะต้องได้รับโทษเสียบ้างทางด้านจ้าวเหมยฮวา หลังจากชายชราปริศนาได้พานางเหา
ร่างเล็กที่ลอยขึ้นเหนือพื้นนั้นสั่นเทา ผู้ลงมือจึงหัวเราะอย่างย่ามใจ มองเห็นเงินทองและลาภยศสรรเสริญลอยมาเมื่อทำงานที่ได้รับหมอบหมายสำเร็จลุล่วงมือหยาบกร้านบีบอยู่บนคอเล็กๆ ขาวผ่อง เร่งออกแรงหนักขึ้น จ้าวเหมยฮวาเบิกตากว้างสติสัมปชัญญะเริ่มหลุดลอยฟุ่บ!“โอ๊ย!” เสียงประหลาดดังแหวกอากาศขึ้นมา มือสังห
เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมเพรียงโดยไม่ต้องนัดหมายกันของเหล่าองค์ชายทำให้อวี้หลางถึงกับเต้นเร่าๆ นิ้วที่ชี้นั้นสั่นราวกับเจ้าเข้าไทเฮาที่ทำท่าคล้ายจะเป็นลมคลายอาการลง เมื่อเห็นโอรสแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ และไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน“พวกเจ้ายอมสละทุกสิ่งเพื่อสตรีสินะ ฮึ่มๆ ดีๆ ฮ่าๆๆ อย่างนี้สิ ถึงจะสมกับเ







