LOGINเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
“ฝ่าบาท องค์ชายทั้งสามได้ออกเดินทางแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลิวกงกงก้าวเข้ามารายงาน อวี้หลางเงยพระพักตร์ขึ้นจากกองฎีกา พลางผ่อนลมหายใจช้าๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับจ้าวเหมยฮวาทำให้สามองค์ชายไม่พอใจอย่างมาก พวกเขาจึงตัดสินใจออกเดินทางไปฝากตนเป็นศิษย์กับสำนักมังกรฟ้าที่โด่งดังไปทั่วทั้งสี่แคว้น เพื่อจะไปให้พ้น
“ฮึ่ม ตาแก่ขี้ขโมย ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ ฉวยโอกาสตอนข้าไม่อยู่แอบมาพาลูกข้าไป ทำลับหลังอย่างนี้ไม่ใช่ลูกผู้ชายชัดๆ คอยดูนะข้าไม่ยอมให้เป็นแบบนี้หรอก”จ้าวหมิงหลงนอนร้องโวยวาย ร่างสูงดิ้นไปมาพลางสูดปากด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกฮูหยินฝากไว้ จางฟงมองเจ้านายที่ยามนี้ยังนอนหยอดน้ำข้าวต้ม ก่อนจะส่ายหน้าให้แ
นางโกรธมากมายขนาดนี้ ขืนเขารับผิดไม่ตายก็เกือบแน่ๆ อย่างไรเสียตายเป็นตาย เขาก็ต้องยืนกระต่ายขาเดียว ไม่รับไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น จ้าวเฟยเซียนมองแล้วคลี่ยิ้มก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ“หากท่านยังยืนกรานกระต่ายขาเดียวเยี่ยงนี้ ข้าก็จำเป็นต้องลงมือสอบสวนให้ท่านยอมสารภาพความผิดให้ได้เสียแล้วกระมั
พูดจบคนร่างใหญ่ก็หิ้วปีกคนตัวเล็กกว่าไปทันที โดยไม่คิดจะให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสปฏิเสธแม้แต่น้อย เฉินเหลาฟงถูกอีกฝ่ายลากมาขึ้นรถม้าท่ามกลางสายตาคนที่อยู่ขณะนั้น ทุกคนต่างหันไปซุบซิบกันเงียบๆ อย่างออกรสชาติขณะเดียวกันจ้าวหมิงหลงที่นั่งอยู่ในรถม้าก็มองหน้าคนตรงหน้างงๆ เขาเพียงแค่ให้ตามไปคุยเรื่องงานที่จว







