로그인เฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างชื่นมื่น คนของสามแคว้นต่างสวมหน้ากากเข้าหากัน แม้ในใจแต่ละคนจะพร้อมฉีกหน้าอีกฝ่ายก็ตามพระเนตรฮ่องเต้ต้าเฉินโค้งรีตามรอยพระสรวล เหยียดพระวรกายขึ้นยืนอย่างแช่มช้า สองพระหัตถ์ประคองจอกสุราขึ้นสูง“วันนี้เป็นวันดี ทุกท่านจงสนุกกันให้เต็มที่ อย่าได้เคร่งเครียด สุราจอกนี้ใช้แทนการอ
“แพศยา! เจ้าบังอาจลบหลู่ข้า” สำหรับเหยียนเจินเจินแล้ว การถูกคนตรงหน้าตอกย้ำคำพูดเช่นนี้หลายครั้งหลายครา เป็นการดูหมิ่นที่ไม่เคยได้รับ ไหนเลยนางจะทานทนไหว เจียงเหิงเห็นฝ่ามือพุ่งมาหาคนข้างกาย หมอหนุ่มแค่นเสียง ยาเม็ดสีดำปรากฏขึ้นในมือใต้แขนเสื้อทันที เขาไม่สนว่าสตรีผู้นี้เป็นใครมาจากไหน แต่ในเมื่อ
ดวงตาของเหยียนเจินเจินแวววาว นั่งคิดหาวิธีทำให้สตรีชุดแดงนั่นอับอาย ยิ่งอีกฝ่ายเป็นพวกเดียวกับจ้าวเหมยฮวา นางก็ยิ่งต้องการเห็นทั้งคู่อับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คน“เห็นเป็นแคว้นเก่าแก่มีประวัติยาวนาน คิดว่าจะกระทำตนดี นี่อะไรกัน แค่อ๋องคนหนึ่งกลับกล้าพาหญิงงามเมืองเข้ามาในงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูต ต้าเฉินเ
ร่างนั้นก้าวเข้ามาในงานไม่ช้าไม่เร็ว ยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไร ยิ่งเรียกสายตาของผู้คนให้สนใจ เหยียนฟู่ฮ่าวดวงตาเริ่มฉ่ำปรือ จดจ้องร่างเปี่ยมเสน่ห์ของโฉมงามนัยน์ตาไม่กะพริบใบหน้าของเหยียนเจินเจินกับชวีจินหยาเผยแววกังวล ดวงตาเผยให้เห็นถึงความไม่มั่นใจ หากรู้เช่นนี้พวกนางจะไม่เลือกอาภรณ์สีแดงมาประชันกับสตร







