เข้าสู่ระบบเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
เกวลินยืนมองภาพเหตุการณ์รอบตัวที่เปลี่ยนไปราวกับฉากภาพยนตร์อย่างสนใจ หนูน้อยถูกติดต่อรับไว้ในความอุปถัมภ์ของครอบครัวใหม่ นายหญิงของบ้านตั้งชื่อให้เธอว่าเกวลิน เรียกกันสั้นๆ ว่าลินจัดการเรื่องเอกสารทำอะไรครบ เอมอรก็มอบเด็กให้คนใช้เก่าแก่ของบ้านเป็นผู้เลี้ยงดู ยายอิ่มเป็นสาวใช้มาตั้งแต่ครั้งมารดาของส
วันนี้ตำหนักจิ้งอ๋องเงียบต่างจากวันวานแรกเริ่มเดิมที ตำหนักนี้ก็ไม่ได้อึกทึกเช่นวังอ๋องคนอื่น ทว่าก็ยังไม่ได้เงียบจนผิดปกติเช่นยามนี้พระชายาถูกทำร้ายจนตกน้ำ บัดนี้ยังคงนอนนิ่งไม่ได้สติ แม้แต่ราชครูก็ยังจนปัญญาที่จะบอกว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายจึงไม่ยอมตื่น บ่าวไพร่ในตำหนักไม่มีใครไม่หวาดหวั่น คนร้ายปลอมต
“เอาละ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า หากเจ้าตายเสีย รัชทายาทที่รออยู่คงต้องพอใจมากเป็นแน่”พูดจบเจ้าตัวก็เดินเข้ามาหาจ้าวเหมยฮวาช้าๆ ก่อนจะยื่นฝ่ามือพุ่งเข้าใส่ลำคอคนบนเก้าอี้อย่างรวดเร็วหญิงสาวสะบัดมือเล็กเข้าปะทะ พลางเค้นปรานในร่างอย่างยากเย็น สภาพร่างกายที่ไม่พร้อมมีผลให้การลงมือไม่เฉียบคมเท่าที่ควร หน
เขาไปเพียงไม่นาน เสร็จงานก็จะรีบกลับ...ในค่ายทหารหลิวฮุ่ยหลินกับรองแม่ทัพอู๋กำลังปรึกษางานกับจิ้งอ๋องอยู่ หากความรู้สึกกระวนกระวายอันประหลาดพลันรุมเร้าอ๋องหนุ่มขึ้นทุกที เขาขมวดคิ้วแน่นแววตามืดครึ้ม“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”อู๋ถงเรียกคนตรงหน้าน้ำเสียงประหลาดใจ ปกติท่านอ๋องไม่เคยเหม่อลอยในเวลางานแบบนี้นี







