ตอนที่ 6 ใต้เงาคฤหาสน์

อคิน นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิทในห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นสีน้ำมันจางๆ ผสมกับกลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลไปทั่วห้อง เบื้องหน้าของเขาคือ นายพลอิทธิพล นายทหารผู้กว้างขวางในกองทัพและคุมกำลังแถบชายแดน นายพลนั่งอยู่ตรงข้ามด้วยใบหน้าเคร่งเครียด มือที่หยาบกร้านกำแก้วบรั่นดีไว้แน่น

"ช่วงนี้ด่านชายแดนตรวจเข้มผิดปกติ อคิน" นายพลเปรยเสียงต่ำ

"สายของเรารายงานว่าพวกกรมศุลกากรกับพวกหน่วยข่าวกรองเริ่มได้กลิ่น 'ของ' ที่เราซุกไปกับรถขนส่งสินค้าปกติ ถ้าขืนส่งออกไปตรง ๆ แบบเดิม มีหวังโดนรวบยกแผงแน่"

อคินหมุนควงพู่กันในมือเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองรูปปั้นครึ่งตัวที่วางอยู่มุมห้อง "ท่านนายพลครับ... ศิลปะคือการลวงตาเสมอ ถ้าพวกมันจ้องจะจับ 'ของผิดกฎหมาย' เราก็แค่ทำให้สิ่งที่พวกมันเห็น ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันคิด"

อคินโน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มวิปริตผุดขึ้นที่มุมปาก

"ผมจะจัดนิทรรศการสัญจร งานศิลปะขนาดใหญ่ของผมจะถูกส่งออกไปในฐานะ 'ทูตวัฒนธรรม' ใครจะกล้ากะเทาะรูปปั้นหินอ่อนราคาหลายสิบล้าน หรือกรีดภาพวาดระดับโลกเพื่อหาของข้างใน? เราจะซ่อน 'ยาและอาวุธ' ไว้ในโพรงฐานรูปปั้นที่หล่อปิดตายด้วยปูนปลาสเตอร์ชนิดพิเศษ"

"นายจะใช้ 'งานศิลปะ' เป็นฉากบังหน้าขนของลือชื่อพวกนั้นงั้นเหรอ?" นายพลเลิกคิ้วอย่างทึ่งในแผนการ

"ถูกต้องครับ" อคินตอบพลางพ่นควันซิการ์

"เราจะทำเป็นขนสินค้าเกษตรหรือผ้าไหมบังหน้าเป็นขบวนหลอก แต่หัวใจสำคัญคือขบวนรถขนงานศิลปะที่ได้รับสิทธิพิเศษในการผ่านด่านโดยไม่ต้องตรวจค้นอย่างละเอียด เพราะมีลายเซ็นรับรองจากผมและหน่วยงานของท่าน... พวกนักสืบอย่างรังสิมันต์มัวแต่จ้องจะจับฆาตกร แต่มันไม่มีวันรู้หรอกว่ามีการลำเลียงของที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ"

จีจี้นั่งที่มุมหนึ่งของห้องเงียบ ๆ ลอบมองอคินด้วยความเทิดทูนและยำเกรง เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากศิลปินผู้อ่อนโยน อคินคือสมองกลที่ซับซ้อนและอำมหิตที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอ

"หมากกระดานนี้... ผมเดิมพันด้วยทุกอย่าง" อคินกระซิบเสียงแผ่ว

"ถ้าใครกล้ามาขวางทางสัญจรของงานศิลปะผม... ผมจะเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็น 'หุ่นโชว์' ที่ไม่มีวันพูดได้อีกตลอดกาล"

“ยังไงก็อย่าลากผมเข้าไปให้เปิดเผยนักก็แล้วกัน”นายพลกำชับ

“ท่านยังไม่ไว้ใจผมอีกหรือ มาจนถึงป่านนี้แล้ว”

“ถ้าผมไม่ไว้ใจจะเอาหน้าที่การงาน ที่เป็นทุกอย่างในชีวิตมาคลุกคลีกับคุณทำไม”

ยังไม่ทันที่อคินจะตอบว่าอะไร จีจี้ที่นั่งอยู่ลุกขึ้นไปเปิดประตูตามเสียงที่เคาะจากภายนอกทำให้การสนทนาของคนทั้งคู่ต้องหยุดลงอย่างอัตโนมัติ

อคินมองตามจีจี้ไปเมื่อเปิดประตูเห็นสาวใช้ยื่นบางอย่างให้จีจี้ และคุยกันอยู่นิดหนึ่งจากนั้นจีจี้ก็หันมามองสบตาเขา ชายหุ่มเพ่งมองของที่อยู่ในมือของจีจี้แทน มันเป็นช่อดอกไม้กุหลาบสีดำขนาดใหญ่ผูกโบว์สีดำด้วยเช่นกัน ดูแปลกตา เขาเอียงหน้าน้อย ๆจีจี้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะยืนช่อดอกไม้ให้เขา

อคินรับช่อดอกไม้สีดำมาด้วยความประหลาดใจน้อย ๆแต่ก็นึกชื่นชอบกับความแปลก เขาพลิกการ์ดใบเล็กที่มีข้อความสั้นๆ ว่า "ศิลปะที่ไม่มีเจ้าของ ย่อมรอคอยผู้ที่คู่ควรมาค้นพบ... ขอบคุณสำหรับคำชมในงานประมูลนะคะ"

สีหน้าของอคินเปลี่ยนไปเป็นตื่นเต้นและสดชื่นขึ้นทันที หันไปยังท่านนายพล

“ท่านนายพล วันนี้ผมติดนัดแล้วล่ะครับเอาไว้เราจะคุยกันอีกครั้ง”

“ได้ครับคุณอคิน งั้นผมขอตัวเลย”

“จีจี้ส่งท่านนานพลแทนผมด้วย”

หญิงสาวเม้มปากลงนิดหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานให้ท่านนายพล

“เชิญทางนี้ค่ะท่าน.....”

ทันทีที่คล้อยหลังท่านนานพลอคินรีบต่อสายหาเรมี่ทันที

แสงเทียนสลัวส่องกระทบเครื่องแก้วเจียระไนบนโต๊ะอาหารยาวเหยียด เรมี่ในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูอันตรายและเย้ายวน นั่งประจันหน้ากับอคินที่จิบไวน์แดงพลางจ้องมองเธอไม่วางตา ราวกับกำลังใช้สายตาพู่กันวาดภาพเธอในหัวตลอดเวลา

"คุณรู้ไหมเรมี่..."

อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องในห้องโถง

"คฤหาสน์หลังนี้ไม่เคยต้อนรับผู้หญิงคนไหนมานานมากแล้ว ส่วนใหญ่พวกเธอจะมาที่นี่ในสภาพที่... 'ขยับเขยื้อนไม่ได้' แต่กับคุณ ผมกลับอยากเห็นคุณเดินไปมาในห้องโถงนี้ด้วยลมหายใจที่ยังมีชีวิต"

เรมี่แสร้งหัวเราะเบาๆ พลางกรีดกรายปลายนิ้วไปตามขอบแก้วไวน์

"แหม คุณอคินพูดเหมือนฉันเป็นตุ๊กตาเลยนะคะ แต่คฤหาสน์กว้างขวางขนาดนี้ ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าคุณซ่อน 'แรงบันดาลใจลับ' ไว้ที่ไหนบ้าง หรือว่า... มีห้องลับที่เก็บสะสมผลงานชิ้นเอกที่โลกยังไม่เคยเห็น?"

เธอส่งสายตาท้าทายและเต็มไปด้วยความนัย อคินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่ดูละมุนทว่าว่างเปล่าปรากฏขึ้น

"คุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดจนน่ากลัวจริงๆ ครับ ห้องทำงานของผม... คือที่รวมความลับทุกอย่างของผมไว้ ถ้าคุณอยากเห็น ผมก็ยินดีจะเปิดเผยให้คุณดูคนเดียว"

"นั่นถือเป็นคำเชิญไปดู 'สตูดิโอส่วนตัว' ของคุณหรือเปล่าคะ?"

 เรมี่ขยับตัวเข้าใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมแนวไม้ป่าปนกลิ่นสารเคมีบางอย่างจากตัวเขา

"แน่นอนครับ"

 อคินลุกขึ้นเดินมาซ้อนข้างหลังเธอ มือของเขาแตะที่ไหล่เธอเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับเย็นเฉียบจนเรมี่ต้องข่มความประหม่าไว้

"แต่ต้องระวังหน่อยนะ...เพราะใครก็ตามที่ก้าวเท้าเข้าไปในโลกของผมแล้วมักจะหาทางกลับออกมาไม่ได้ง่ายๆ"

ในขณะที่อคินกำลังพาเรมี่เดินไปยังโซนห้องทำงาน เรมี่แอบกดปุ่มส่งสัญญาณที่ต่างหูจิ๋วเพื่อบอก รังสิมันต์ ที่ซุ่มรออยู่ข้างนอกได้เห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นกับเธอด้วยพร้อมคำสนทนาทุกคำที่ผ่านเครื่องส่งนี้

เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินหินอ่อนที่ประดับด้วยรูปปั้นกรีกโบราณ อคินใช้กุญแจทองเหลืองดอกเขื่องไขเปิดประตูไม้โอ๊กบานยักษ์ เผยให้เห็น สตูดิโอส่วนตัว ที่กว้างขวางเพดานสูงลิ่ว กลิ่นน้ำมันสนและสีวาดเขียนอบอวลหนาแน่นกว่าจุดอื่นในคฤหาสน์

"เชิญครับเรมี่... นี่คือโลกที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อขังความจริงเอาไว้"

อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายอย่างประหลาด เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เผยให้เห็นแขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นอย่างลวกๆ ท่าทางของเขาดูเป็นปุถุชนที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ท่ามกลางอุปกรณ์ศิลปะ

เขาพาเรมี่เดินชมผลงานที่ตั้งเรียงราย ตั้งแต่ภาพทิวทัศน์ที่ดูเหงาจับใจไปจนถึงรูปหล่อทองแดงที่แสดงมัดกล้ามเนื้ออันบิดเบี้ยว อคินบรรยายถึงแรงบันดาลใจในแต่ละชิ้นด้วยแววตาที่เป็นประกาย เขาหัวเราะเบาๆ เมื่อเรมี่วิจารณ์งานชิ้นหนึ่งอย่างตรงไปตรงมา เป็นรอยยิ้มที่ดู "จริงใจ" จนน่ากลัว เพราะมันคือความสุขที่เกิดจากการมีใครสักคนก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่ลึกที่สุดของเขา

ทว่า... มีมุมหนึ่งของห้องที่ถูกบดบังด้วยผ้ากำมะหยี่ผืนใหญ่สีดำสนิท อคินเดินจูงมือเรมี่ผ่านจุดนั้นไปอย่างเป็นธรรมชาติ เขาจงใจเบี่ยงเบนความสนใจของเธอไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนกุหลาบใต้แสงจันทร์ เพื่อซ่อน "ภาพวาดเรมี่" ที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจวาดมันด้วยความบ้าคลั่งเอาไว้เพียงลำพัง

"คุณรู้ไหม... การมีคุณอยู่ที่นี่ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนพู่กันในมือมันมีน้ำหนักลดลงอย่างบอกไม่ถูก"

 อคินกระซิบพลางจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอภายใต้แสงดาว เขาดูผ่อนคลายจนเกือบจะลดการป้องกันตัวลง แต่ในขณะที่ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศโรแมนติกที่แฝงความตาย จีจี้ กลับยืนนิ่งอยู่หลังช่องมองเล็กๆ ของประตูหนีไฟ ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความริษยาและ ความไม่ไวใจ เธอสังเกตเห็นสายตาของเรมี่ที่ไม่ได้จดจ่ออยู่แค่ความสวยงามของภาพวาด แต่กลับลอบสำรวจตำแหน่งตู้เซฟและโต๊ะทำงานที่เก็บเอกสารของเขาและที่สำหรับจะติดเครื่องดักฟังจิ๋วเอาไว้

“ช่างเป็นอะไรที่วิเศษมากเลยนะคะคุณอคิน”

“คุณหมายถึงห้องทำงานนี้เหรอครับ”

“ไมค่ะ ฉันหมายถึงคฤหาสน์อันสวยงามอยู่คุณ ช่างน่าอยู่ไม่ว่าจะมองไปมุมไหน”

 เรมีวาดแขนไปตามโต๊ะ ทำท่าเพ้อฝันมองออกไปยังวิวด้านนอกหน้าต่างกว้าง

“คนอยู่ที่นี่คงมีความสุขมากเลยนะคะ มันเย็น และสบายไปหมด ดอกไม้ก็สวยมาก ๆ”

อคินเดินอ้อมเข้ามายืนเคียงข้างชี้ดูดอกไม้สวยนอกหน้าต่างนั้นพลางบอกชื่อของดอกไม้

“ดอกใหญ่ ๆ นั้นเรียกว่าดอกรักเร่ ที่อินเดียจะเยอะมาก”

“ฮู้ดอกใหญ่กว่าหน้าของฉันอีกนะคะ”

หญิงสาวแสร้งเงยหน้าขึ้นมาเขาขณะที่ใช้คำพูด ทำให้อคินถึงกับกลั้นลมหายใจ เรมี่ตัวเป็น ๆ เธออยู่ใกล้เพียงนี้แทบอยู่ในอ้อมกอดของเขาเลยทีเดียว

ในจังหวะที่บรรยากาศในสตูดิโอกำลังดำดิ่งสู่ความเงียบสงบอันชวนเคลิบเคลิ้ม อคินโน้มตัวเข้าใกล้เรมี่จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน ดวงตาของฆาตกรอัจฉริยะวาวโรจน์ด้วยความสุขสมหวังที่หาได้ยากยิ่ง ราวกับเขากำลังจะได้ครอบครองผลงานศิลปะที่มีชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบ

เพล้ง!

เสียงแก้วเจียระไนกระทบพื้นหินอ่อนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงวัตถุหนักๆ ล้มกระแทกประตูสตูดิโออย่างจงใจ บรรยากาศโรแมนติกที่อคินเพียรสร้างสลายไปในอากาศทันทีเหมือนควันไฟที่ถูกลมพัด

อคินชะงักกึก นัยน์ตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเย็นเยียบภายในเสี้ยววินาที เขาผละออกจากเรมี่อย่างรวดเร็วพลางหันไปมองที่ประตูด้วยสายตาที่พร้อมจะปลิดชีวิตใครก็ตามที่กล้าขัดจังหวะ

"จีจี้!" อคินตวาดเสียงต่ำพลางกระชากประตูเปิดออก

จีจี้ ยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเศษแก้วที่แตกกระจาย เธอแสร้งทำท่าทางตกใจพลางถือถาดเครื่องดื่มที่เหลืออยู่ด้วยมือที่สั่นเทา

"ขอโทษค่ะคุณอคิน จีจี้ซุ่มซ่ามเองค่ะ เห็นว่าดึกแล้วเลยอยากเอาเครื่องดื่มร้อนๆ มาให้คุณกับ 'แขก' เผื่อจะช่วยให้... มีสติขึ้นบ้าง"

จีจี้จงใจเน้นคำว่า มีสติ พร้อมกับตวัดสายตาคมกริบมาทางเรมี่ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจและคำเตือนที่ปิดไม่มิด

‘ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหยื่อทั่วไป... อคินกำลังโดนเสน่หาบังตาจนมองไม่เห็นเข็มพิษที่ยัยนี่พกมาด้วย’

 จีจี้คิดพลางกำด้ามมีดพกที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าแน่น เธอตัดสินใจว่าหากอคินยังคงปล่อยตัวปล่อยใจไปกับนารีผู้นี้จนแผนการใหญ่เสียหาย เธอจะเป็นคน "ทำความสะอาด" สตูดิโอนี้ด้วยตัวเอง

"ฉันบอกว่าห้ามใครเข้ามาวุ่นวายในนี้ไม่ใช่เหรอ?"

 อคินกัดฟันพูด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนจีจี้ต้องก้มหน้าหลบตา

"แต่คุณอคินคะ... พรุ่งนี้เช้าเรามี 'นัดสำคัญ' กับท่านนายพลเรื่องขบวนรถสัญจรนะคะ"

 จีจี้พูดโพล่งออกมาเพื่อดึงอคินกลับมาสู่โลกความจริงของอาชญากร

"จีจี้เห็นว่าคุณอาจจะ... ลืมตัวไปกับงานศิลปะชิ้นใหม่ จนลืมงานใหญ่ที่เราคุยแผนกันไว้"

คำพูดของจีจี้ทำให้เรมี่หูผึ่ง เธอแสร้งทำเป็นเดินไปดูรูปปั้นอื่นอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทุกคำพูดถูกบันทึกไว้ในหัวสมองของนักสืบเรียบร้อยแล้ว ส่วนอคินเมื่อได้ยินคำว่า 'นายพล' และ 'ขบวนรถ' เขาก็เริ่มได้สติ ใบหน้าของเขากลับมาสวมหน้ากากศิลปินผู้สุขุมอีกครั้ง แต่แววตาที่มองจีจี้นั้นเต็มไปด้วยความคาดโทษ

"ออกไปซะ จีจี้... แล้วไปจัดการความรกพวกนี้ให้เรียบร้อย"

อคินสั่งเสียงเรียบแต่ทรงพลัง ก่อนจะหันกลับมาหาเรมี่พร้อมรอยยิ้มจอมปลอม

"ต้องขอโทษด้วยนะครับเรมี่ ผู้ช่วยของผมเธอมักจะกังวลเรื่องตารางงานของผมเกินเหตุไปหน่อย"

เรมี่ยิ้มตอบอย่างอ่อนหวานแต่ในใจกำลังประมวลผลข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับ

“อะไรคือขบวนรถสัญจรคะ น่าสนุก”

เรมี่แสร้งทำเป็นตาโตด้วยความตื่นเต้นดั่งหญิงสาวที่คลั่งไคล้ในศิลปะ เธอขยับเข้าไปใกล้จีจี้เล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตาอคินด้วยประกายตาแห่งความขวนขวาย

" ฟังดูน่าตื่นเต้นจังเลยค่ะคุณอคิน" เรมี่ส่งยิ้มหวานพลางเอียงคอถาม

"นี่คือโครงการส่งต่องานศิลปะไปสู่พื้นที่ห่างไกลที่ใคร ๆ เขาลือกันหรือเปล่าคะ? ฉันได้ยินมาว่ามันเป็นงานที่ท้าทายมาก เพราะต้องขนย้ายสมบัติล้ำค่าข้ามจังหวัด... หรืออาจจะข้ามพรมแดนเลยใช่ไหมคะ?"

เธอก้าวเดินกลับมาหาอคิน พลางวางมือบนท่อนแขนของเขาอย่างแผ่วเบาเป็นการอ้อนวอน

"จะจัดขึ้นที่ไหนเหรอคะ? แล้วเมื่อไหร่กัน? ถ้าเป็นไปได้... ฉันอยากจะมีโอกาสร่วมเดินทางไปสัมผัสบรรยากาศการเคลื่อนย้ายงานศิลป์ระดับโลกแบบนี้สักครั้ง มันคงเป็นประสบการณ์ที่หาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว"

อคินนิ่งไปชั่วอึดใจ สายตาของเขาจ้องมองใบหน้าของเรมี่ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง "ความระแวง" กับ "ความปรารถนา" ที่จะให้เธออยู่ข้างกายตลอดเวลา เขาเหลือบมองจีจี้ที่ยืนกัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนที่แฝงไปด้วยนัยลึกลับ

"คุณสนใจเรื่องงานเบื้องหลังขนาดนี้เชียวหรือครับเรมี่?" อคินเอ่ยเสียงนุ่ม

"โครงการนี้คือ 'ศิลป์ส่องสว่างชายแดน' ครับ เราจะเริ่มเคลื่อนขบวนกันในเช้ามืดวันศุกร์ที่จะถึงนี้ เป้าหมายคือด่านชายแดนทางภาคเหนือ เพื่อส่งต่องานศิลปะไปยังหอศิลป์ของประเทศเพื่อนบ้าน"

เขากุมมือเรมี่ขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมือ แววตาประกายวาวโรจน์

 "ถ้าคุณอยากร่วมเดินทางไปด้วย... ผมก็ยินดีครับ”

จีจี้เชิดหน้าขึ้นใบหน้าตึงเมื่อมองดูกริยาของเจ้านายหนุ่มที่มีแต่หญิงสาว ดูเขาทถนุถนอมอ่อนโยนมาก

“ การเดินทางไกลที่เต็มไปด้วย 'ความลับ' และงานศิลปะที่ 'ซ่อนเร้น' มันอาจจะทำให้เราได้รู้จักตัวตนของกันและกันมากขึ้น... มากกว่าที่คุณจินตนาการไว้เสียอีก"

จีจี้แทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น เธอรู้ดีว่าการให้เรมี่ร่วมขบวนไปด้วยคือความเสี่ยงมหาศาล แต่น้ำเสียงของอคินคือคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัด

"อีกประมาณสักสองเดือนครับ... เพราะเพิ่งจะคิดโครงการกัน”

“คงจะสนุกเหมือนครั้งที่แล้วนะคะ คนดังๆมารวมตัวกัน”

“คราวนี้ก็คนดังมารวมตัวครับแต่คนละกลุ่มกับงานที่แล้ว...”

“ยิ่งน่าสนใจค่ะ อย่าลืมหมายกำหนดการส่งให้ทราบรายละเอียดด้วยนะคะ”

“  เตรียมตัวให้พร้อมนะครับเรมี่" อคินทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นเยียบ

"เพราะขบวนรถนี้... อาจจะพาคุณไปสู่โลกที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน"

“อืม...น่าไปเปิดหูเปิดตาจริงด้วยค่ะ “หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ

“แต่ต้องรอเกือบจะสองเดือน “

“คุณก็รู้ว่างานมันใหญ่ต้องประชุมวางแผนกันก่อนทุกเรื่อง จึงใช้เวลา”

ภายในห้องทำงานที่บุด้วยไม้โอ๊กสีเข้ม แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าคมสันของอคินให้ดูดุดันยิ่งขึ้น จีจี้ในชุดเดรสตรีสีแดงยืนกอดอกระงับความอารมณ์พลุ่งพล่าน ขณะที่เรมี่ยังคงรักษาท่าทีเรียบเฉยแต่แฝงความนัย

“เกือบสองเดือน... นานพอที่จะทำให้ ‘หนอน’ อิ่มจนตาย หรือไม่ก็แข็งแกร่งพอจะกัดกินเราจนหมด”

จีจี้โพล่งขึ้น น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธที่เก็บงำไว้ไม่ได้อีกต่อไป

อคินเดินไปที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่ เขาขยับปกเสื้อสูทเล็กน้อยพลางจ้องมองจีจี้ด้วยสายตาเย็นเยียบ

“ผมบอกแล้วไงว่าสียังไม่แห้งให้ปล่อยพู่กัน..”เขาเน้นสียงโต้จีจี้

“ทุกอย่างต้องวางแผน..งานถึจะออกมาดี...หรือแม้แต่เรื่องที่ ‘ไม่ได้คาดคิด’ ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของแผนให้ได้”

เขาปรายตาไปทางเรมี่ที่ยืนพิงขอบหน้าต่างมองออกไปด้านนอก

“รหัสที่คุณพยายามสื่อสารในงานประมูล... ‘เลเยอร์ของสีน้ำมัน’ คุณกำลังจะบอกอะไรผมกันแน่ เรมี่?”

เรมี่ขยับยิ้มบางๆ อย่างคนที่มีแต้มเหนือกว่า

 “ฉันแค่จะบอกว่า ในขบวนรถที่คุณจะพาไปสู่โลกที่ฉันไม่เคยเห็นน่ะ... ถ้าไม่มีคนคอย ‘เกลี่ย’ เลเยอร์เหล่านั้นให้เนียนกริบ ภาพที่ชื่อว่า ‘ความสำเร็จ’ ของคุณอาจจะกลายเป็นภาพวาดที่เน่าหนอนที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็นมา”

จีจี้ก้าวเข้าไปประจันหน้ากับเรมี่

“ไหวพริบของคุณมันสูงจนน่ารำคาญนะเรมี่ แต่อย่าลืมว่าในโลกของอคิน... คนที่ฉลาดเกินไป มักจะอายุไม่ยืน”

“นั่นคือเหตุผลที่ฉันยังยืนอยู่ที่นี่ไงคะ” เรมี่ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เพราะอคินรู้ดีว่า... คนอย่างฉัน ‘มีค่า’ มากกว่าจะเป็นแค่ศพ”

อคินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาส่งรหัสให้จีจี้ในงานประมูล

“พอได้แล้ว... ถ้าคุณสนใจจะร่วมเดินทางด้วยจริง ๆคุณก็ต้องทำให้ผมเชื่อมั่นว่าคุณไม่ได้แสร้งทำกับผม”

“อ้าว..ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ จะให้ฉันแสดงออกยังไงคุณถึงจะเชื่อใจ”

“ถ้าคุณได้ร่วมเดินทางคุณก็ลองพักกับฉัน จับกันป็นคู่บัดดี้สิ” จีจี้เอ่ยอยางมาดมั่น

“พักด้วยกันไปไหนไปกัน ฉันจะแนะนำงานกับคุณเองถ้าคุณสนใจจะเกลี่ยเลเยอร์สีเอง”

“อื้ม...น่าสนใจมากค่ะเอาไว้เห็นหมายกำหนดการก่อนแล้วฉันจะให้คำตอบนะคะ”