ตอนที่ 5: หมากกระดานแรก

ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่โอบล้อมคฤหาสน์หรูริมเจ้าพระยา งานประมูลศิลปะลับที่โลกเบื้องหน้าไม่เคยสัมผัสได้เริ่มต้นขึ้น "หมากกระดานแรก" ของเกมล่าสังหารและจารกรรมถูกวางลงอย่างประณีต

รังสิมันต์ ในชุดสูททักซิโด้สีรัตติกาลตัดเย็บจากอิตาลี ยืนตระหง่านเคียงคู่กับ เรมี ที่งดงามราวกับกุหลาบขาวกลางดงหนามในชุดราตรีผ้าซิลค์สีงาช้าง ทั้งคู่แฝงตัวในคราบ "คู่รักมหาเศรษฐี"

ท่วงท่าที่รังสิมนต์โอบเอวเรมีอย่างทะนุถนอมนั้น ดูแนบเนียนเสียจนแขกเหรื่อในงานต่างพากันจับจ้องด้วยความริษยาแกมสงสัยท่ามบรรยากาศในโถงจัดแสดงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่ง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลทอดเงาลงบนภาพวาดแนวนามธรรมและรูปสลักหินอ่อนที่จัดวางอย่างมีชั้นเชิง แขกเหรื่อจากทั่วสารทิศทั้งมหาเศรษฐีน้ำมันชาวอาหรับ ศิลปินผู้แต่งกายหลุดโลก และเหล่านักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลต่างถือแก้วแชมเปญทรงสูงเดินสวนกันขวักไขว่

“ดูสิ... นั่นใครกัน?” เสียซุบซิบเกิดขึ้น

“รัศมีดูไม่ธรรมดาเลย โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้น ผิวพรรณหล่อนราวกับรูปปั้นที่อคินเพิ่งวาดเสร็จไม่มีผิด”

ภริยาของแขกท่านหนึ่งตกกระซิบบอกคู่ควงพลางพยักพะเยอมาทางเรมี

“อาจจะเป็นเหยื่อรายใหม่... หรือไม่ก็เจ้าของผลงานชิ้นเอกที่พวกเราตั้งตารอคืนนี้”

ชายวัยกลางคนในชุดสูทเทาตอบกลับด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ในขณะที่รังสิมันต์และเรมีดูเหมือนคู่รักไฮโซที่เหมาะสมกันที่สุดในงาน แต่ภายใต้รอยยิ้มและการประคองเอวอย่างทะนุถนอมนั้น สายตาของรังสิมันต์กลับสแกนหาความผิดปกติทุกตารางนิ้ว

"ระวังตัวด้วย เรมี่"

 รังสิมันต์กระซิบข้างหูขณะแสร้งทำเป็นหยอกล้อ

 "กลิ่นสีในงานนี้... มันมีอะไรบางอย่างที่คาวเกินไป"

"รับทราบค่ะคู่เดท" เรมี่ตอบพลางยิ้มหวานส่งให้แขกในงาน

"อคินอยู่ตรงนั้นค่ะ ส่วนจีจี้... เธอไม่เคยห่างจากข้างกายเขาเลย"

“คุณเคยเดทกับเขามาแล้วใช่ไหม?”

“เคยร่วมงานศิลปะแบบนี้ล่ะคะ แต่ยังไม่เคยไปร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยสักครั้ง”

“ร่วมงานทุกครั้งที่เขาจัดเลยหรือเปล่า”

เขาถามแต่สายตากวาดไปรอบ ๆ

“ไม่เสมอไปค่ะ” หญิงสาวตอบพลางเอามือดึงมือหนาของเขาที่กดลงมาที่เอวให้เบาแรง ทำให้รังสิมันต์ยิ้ม

“จะว่าไปนายอคินนี่หน้าตาดีสุดๆ”เสียงเขาพึมพำ

“คุณล่ะเคยได้พูดคุยกับจีจี้คนสวยบ้างไหม”

“ถ้ามีโอกาสนะ...”

นั่นคือคำตอบของเขาขณะที่มองไปยังร่างของ จีจี้ ในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงเดินตรวจตรางานด้วยจังหวะเท้าที่เฉียบคม หล่อนจัดการทุกรายละเอียดอย่างมืออาชีพ สายตาคมกริบคอยสแกนใบหน้าแขกทุกคนดั่งเครื่องจักร ขณะที่ คมเอก ยืนนิ่งดุจรูปปั้นในมุมมืด สายตาเย็นชาจ้องมองไปที่แผ่นหลังของ อคิน ไม่วางตา โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนยืนขนาบข้างคอยระแวดระวังภัยดั่งกำแพงเหล็ก

ในขณะที่อคิน ศิลปินแห่งชาติอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์วัย 34 ปี ยืนเด่นอยู่กลางวงล้อม ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ท่าทางสุภาพอ่อนโยนของเขาสามารถทำให้ใครต่อใครตกหลุมรักได้ง่าย ๆ

"คุณอคินคะ ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ"

จีจี้ ผู้ช่วยสาวคนสนิทกระซิบบอก อคินพยักหน้าเล็กน้อย ยิ้มอย่างเย็นชาที่มุมปาก

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วโถงจัดแสดงเมื่อร่างสูงโปร่งของ อคิน ก้าวขึ้นสู่เวทีใจกลางงาน แสงไฟสปอตไลต์ทุกดวงพุ่งตรงไปที่เขาเพียงผู้เดียว ขับเน้นให้ศิลปินแห่งชาติวัย 34 ปีดูสง่างามและทรงพลังราวกับภาพวาดที่มีชีวิต เขาขยับไมโครโฟนเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนตาที่สะกดแขกเหรื่อทั้งงานให้ตกอยู่ในภวังค์

"สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่กังวาน

 "งานในวันนี้จัดขึ้นภายใต้หัวข้อ 'ลมหายใจสุดท้าย' วัตถุประสงค์ของผมไม่ใช่เพียงแค่การอวดอ้างความงามของลายเส้น แต่ผมต้องการให้ทุกท่านได้สัมผัสถึงวินาทีที่ชีวิตหลอมรวมเข้ากับศิลปะ... วินาทีที่ความตายและความสวยงามกลายเป็นสิ่งเดียวกัน"

ในขณะที่แขกเหรื่อต่างพยักหน้าชื่นชมคำกล่าวอันลึกซึ้ง อคินกวาดสายตาคมกริบไปทั่วห้องประหนึ่งราชสีห์ที่กำลังตรวจตราอาณาจักร จนกระทั่งสายตาของเขาหยุดกึกและ ปะทะเข้ากับดวงตาของเรมี่ ที่ยืนเคียงข้างรังสิมันต์อยู่กลางฝูงชนอย่างจัง

วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน แววตาของอคินเปลี่ยนไปชั่วครู่ จากศิลปินผู้อ่อนโยนกลายเป็นพรานป่าที่ค้นพบเหยื่ออันล้ำค่าที่สุดในชีวิต เขามองลึกลงไปในดวงตาของเรมี่ราวกับจะเปลื้องเปลือยความลับที่เธอซ่อนไว้ภายใต้ชุดราตรีสีดำนั้น และทำให้รังสิมันต์ ที่ยืนอยู่ข้างกายรู้สึกได้ถึงรังสีคุกคามที่ส่งผ่านอากาศมา เขาแสร้งทำเป็นโอบไหล่เรมี่ให้กระชับขึ้นเพื่อประกาศอาณาเขต แต่นั่นกลับยิ่งทำให้อคินยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย

"และในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า"

อคินพูดต่อโดยที่สายตายังไม่ละจากเรมี่แม้แต่วินาทีเดียว

"เมื่อภาพวาดชิ้นเอกถูกเปิดออก ผมหวังว่าท่านผู้มีเกียรติ... โดยเฉพาะ 'สุภาพสตรีที่สวยที่สุดในคืนนี้' จะได้รับประสบการณ์ที่ลืมไม่ลงไปตลอดกาล"

จีจี้ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเวทีสังเกตเห็นอาการหลงใหลในแววตาของอคิน เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือที่ถือรีโมตคอนโทรลสั่นระริกด้วยความหึงหวงและโกรธแค้น เธอรู้ดีว่าคำว่า 'ประสบการณ์ที่ลืมไม่ลง' ของอคิน หมายถึงอะไร

อคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ราวกับว่าผู้คนนับร้อยในฮอลล์จัดแสดงได้มลายหายไป เหลือเพียงเขาและ เรมี่ ที่สบตากันผ่านช่องว่างของอากาศที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตปนเสน่หา เขาขยับไมโครโฟนให้ชิดริมฝีปาก น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยความปรารถนาที่ยากจะกักเก็บ

"สำหรับผม... งานศิลปะที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ได้อยู่บนผืนผ้าใบหรอกครับ"

เขากล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรมี่จนเธอรู้สึกเย็นวาบที่ไขสันหลัง

"แต่มันอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ ในแววตาที่เต็มไปด้วยความลับ และหยาดเหงื่อที่ซึมผ่านผิวพรรณอันละเอียดอ่อนภายใต้แสงไฟ"

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นทาบอก ราวกับจะสะกดกั้นหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความคลั่งไคล้

 "ความสวยงามที่แท้จริงคือความเปราะบาง เหมือนกุหลาบที่กำลังจะร่วงโรย หรือนกที่หยุดหายใจในจังหวะที่ปีกยังสยายค้างไว้ ผมปรารถนาเหลือเกิน... ปรารถนาที่จะหยุดวินาทีอันล้ำค่านี้ของ 'ใครบางคน' เอาไว้ให้เป็นอมตะ ให้เธอได้คงความงามเช่นนี้ตลอดกาล โดยไม่มีกาลเวลามาพรากจาก"

อคินคลี่ยิ้มที่ดูอ่อนโยนที่สุด แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความวิปริต

"คุณผู้หญิงครับ... ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือการสลักชื่อของคุณไว้ในหอเกียรติยศแห่งความงามชั่วนิรันดร์ และผม... จะเป็นคนรังสรรค์ตอนจบที่งดงามที่สุดนั้นให้คุณด้วยมือของผมเอง"

คำพูดที่ดูเหมือนการยกย่องนั้น กลับแฝงไปด้วยคำที่ชวนคิด รังสิมันต์สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เข้มข้นขึ้น เขาบีบไหล่เรมี่เบาๆ เป็นสัญญาณเตือน ในขณะที่ จีจี้ ซึ่งยืนอยู่หลังม่านแทบจะทนไม่ได้ เธอเห็นสายตาที่อคินใช้มองเรมี่มันคือสายตาเดียวกับที่เขาใช้มอง 'ผลงาน' ที่เขาคลั่งไคล้จนต้องทำลายทิ้งเพื่อครอบครอง

"เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ...”

“ผมยินดีมาก ๆที่ได้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานในวันนี้”

อคินทิ้งท้ายด้วยเสียงกระซิบผ่านไมค์ที่กังวานไปทั่วงาน

"เพราะความงามที่แท้จริง... กำลังจะเบ่งบานในอีกไม่กี่วินาทีนี้แล้ว"

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ อคินก้าวลงจากเวทีด้วยท่วงท่าดั่งเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ แขกเหรื่อหลายคนพยายามเบียดเสียดเข้าไปทักทาย บ้างก็ยื่นนามบัตร บ้างก็กล่าวคำชมเชยเยินยอ แต่อคินกลับทำเพียงยิ้มรับแกนๆ สายตาคมกริบของเขายังคงตรึงอยู่ที่จุดเดียว ราวกับว่าผู้คนรอบข้างเป็นเพียงภาพพื้นหลังที่พร่าเลือน

เขาสลัดฝูงชนออกมาได้อย่างสุภาพทว่ารวดเร็ว ตรงดิ่งมายังจุดที่ รังสิมันต์ และ เรมี่ ยืนอยู่

"ยินดีที่ได้พบนะครับ... โดยเฉพาะคุณ"

อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาละมุนหูแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงอย่างประหลาด เขาหยุดยืนในระยะที่ใกล้จนเกือบเสียมารยาท สายตาจดจ้องที่ใบหน้าของเรมี่ราวกับจะบันทึกทุกรายละเอียดของรูขุมขน

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับคุณอคิน"

 รังสิมันต์ก้าวออกมาข้างหน้ากึ่งหนึ่งเพื่อบังเรมี่ไว้เล็กน้อย

 "ผมรังสิมันต์ ส่วนนี่เรมี่ คู่เดทของผมในคืนนี้ งานของคุณ... 'น่าประทับใจ' จนน่าขนลุกเลยทีเดียว"

อคินหัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตาตวัดมองรังสิมันต์เพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปหยุดที่หญิงสาว "คุณรังสิมันต์ตาถึงนะครับ แต่ศิลปะที่แท้จริงบางครั้งก็ต้องอาศัย 'ความกล้า' ที่จะเผชิญหน้ากับมัน... คุณเรมี่ครับ ผมรู้สึกเหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน ไม่ใช่ในโลกความจริง แต่เป็นในจินตนาการที่มืดมิดที่สุดของผม"

เขายื่นมือออกมาข้างหน้าอย่างเชื่องช้า หวังจะสัมผัสปลายนิ้วของเธอ

"โครงหน้าของคุณ... มันช่างรับกับแสงไฟในฮอลล์นี้เหลือเกิน ถ้าผมได้วาดคุณในจังหวะที่คุณกำลัง 'ตกใจ' หรือ 'หวาดกลัว' สุดขีด ผมเชื่อว่ามันจะเป็นงานชิ้นเอกที่โลกต้องจารึก"

"คุณอคินชมเกินไปค่ะ"

 เรมี่ตอบด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี แม้ในใจจะรู้สึกถึงแรงอาฆาตที่ส่งมาจาก จีจี้ ซึ่งยืนจ้องมองอยู่ไม่ไกล

"แต่ศิลปะของคุณดูเหมือนจะเน้นเรื่อง 'จุดจบ' เป็นพิเศษนะคะ ไม่กลัวเหรอคะว่าบางครั้งจุดจบนั้นอาจจะย้อนกลับมาหาคนวาดเอง?"

อคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ

"คมคายเหลือเกินครับ... งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมครับว่า 'จุดจบ' ของภาพชิ้นเอกที่กำลังจะเปิดม่านนี้ จะตราตรึงใจคุณแค่ไหน"

เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเรมี่เบาๆ พอให้รังสิมันต์ได้ยินด้วย

"หวังว่าเราคงได้ทำความรู้จักกันมากกว่านี้นะครับ”

“ก็หวังอย่างนั้นเช่นกันค่ะ” เรมี่ยิ้มหวานดวงตาเป้นประกายไม่ยอมหลบสายตาเขา

ท่ามกลางบทสนทนาที่เริ่มตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ กลุ่มศิลปินอาวุโสและนักวิจารณ์งานศิลปะระดับแนวหน้าจากหลายประเทศก็เริ่มเบียดตัวเข้ามาทักทายอคิน พวกเขาเอ่ยชมถึง "ปรัชญาความตาย" ในสุนทรพจน์เมื่อครู่อย่างตื่นเต้น ทำให้อคินต้องจำใจละสายตาจากเรมี่อย่างเสียดาย

เขาโค้งตัวลาเรมี่และรังสิมันต์ด้วยท่วงท่าสุภาพบุรุษ ก่อนจะหมุนตัวเดินฝ่าฝูงชนไปอย่างใจเย็น แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่เวทีหรือแก้วแชมเปญใบใหม่ แต่เป็นมุมสลัวหลังเสาหินอ่อนที่จีจี้ ยืนกำรีโมตคอนโทรลกลไกบางอย่างเอาไว้แน่น

อคินเดินเข้าไปประชิดตัวจีจี้จนแผ่นหลังของเธอติดกับผนัง เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่กลับแสร้งทำเป็นหยิบแก้วไวน์จากถาดที่พนักงานเดินผ่านพอดี น้ำเสียงที่เขาใช้กระซิบนั้นเย็นเฉียบและทรงอำนาจจนจีจี้รู้สึกเยือกแข็งไปถึงขั้วหัวใจ

"สีน้ำมันวันนี้ยังแห้งไม่สนิท... เก็บพู่กันซะ"

จีจี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจและสับสน

"แต่คุณอคินคะ... ทุกอย่างเซตไว้หมดแล้ว  ถ้ายกเลิกตอนนี้เราจะเสียโอกาส..."

"ฉันบอกให้เก็บพู่กัน!" อคินตวาดเสียงต่ำ ดวงตาที่เคยละมุนกลับวาวโรจน์ด้วยความวิปริต

จีจี้เม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ความหึงหวงพุ่งขึ้นจุกอกแต่เธอก็ไม่กล้าขัดใจเขา

"เกมล่าคืนนี้จบลงแล้ว" อคินพูดพลางจิบไวน์สายตามองตรงไปที่เรมี่ที่ยืนอยู่อีกฝั่งของห้อง "แต่มันคือการเริ่มต้นของ 'เกมไล่ล่า' ครั้งใหม่ที่สนุกกว่าเดิม... หมากกระดานแรกฉันยอมสละเบี้ย แต่กระดานหน้า... ฉันจะกินทั้งขุนและนาง"

อคินคลี่ยิ้มอย่างผู้ชนะทิ้งให้จีจี้ยืนสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น  แต่ในขณะเดียวกันนั้นที่ฝากหนึ่งของห้องจัดงานเรมี่ กระซิบเสียงเบากับรัสิมันต์

“ดูนั่นสิคะ” ตายังจับจ้องที่บุคคลหนึ่งไม่วาง

“นั่นคือ อิกอร์ มหาเศรษฐีน้ำมันชาวรัสเซียที่ลือกันว่าสนับสนุนการค้าอาวุธ แต่คลั่งไคล้งานศิลปะ... มือหนัก”

“ผมสนใจ ‘ห่อผ้าสีทอง’ บนเวทีนั่นมากกว่า” รังสิมันต์ตอบเสียงเรียบ สายตาของเขาไม่ได้วอกแวกไปตามสิ่งเร้า

 “คุณต้องสนใจ ! เพราะนั่นคือเป้าหมายของเรา” เสียงเรมี่หนักแน่น

“เพราะฆาตกรอาจจะมาจากนักจิตกร หรือพวกบ้าศิลปะพวกนี้ก็ได้...”

“ตอนนี้น่าสนใจขึ้นมาแล้ว”

 เขากล่าวเบา ๆ ก้อนจะขยับเท้าเดินออกจากที่ตรงข้นช้า ๆ พร้อมดึงมือนุ่มของเรมี่ให้เดิมตามไปด้วย

“ตามผมมาทางนี้”

บรรยากาศภายในห้องโถงเปลี่ยนจากความรื่นรมย์กลายเป็นสมรภูมิที่ไร้เสียงศัสตราวุธ เมื่อพิธีกรประกาศเริ่มการประมูลภาพวาด "The Last Breath" ผลงานชิ้นเอกของอคิน แขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลต่างขยับตัวนั่งตัวตรง ความโลภและความกระหายครอบครองฉายชัดในแววตาของผู้มีอันจะกิน

"ภาพชิ้นเอกของวันนี้ เริ่มต้นประมูลที่สิบล้านบาทครับ!"

 เสียงค้อนกระทบโต๊ะดังปัง พร้อมกับการยกป้ายที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

" 5 ล้าน!" มหาเศรษฐีน้ำมันชาวอาหรับขยับราคา

"เจ็ดล้าน!" มาดามเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์สวนกลับทันควัน

อคินยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนอยู่มุมห้อง สายตาของเขาไม่ได้มองที่ตัวเลขบนจอ แต่กลับจับจ้องไปที่ รังสิมันต์ ซึ่งนั่งนิ่งสงบราวกับราชสีห์ที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ โดยมี เรมี่ นั่งเคียงข้างคอยสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของจีจี้ที่ยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างเวที

"เจ็ดล้านบาท มีท่านใดให้มากกว่านี้ไหมครับ?" พิธีกรถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

รังสิมันต์ยกป้ายขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบกริบ

"สิบล้าน"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงเข้าไปยืนข้างหลังเก้าอี้ของรังสิมันต์และเรมี่ เขาโน้มตัวลงมาจนกลิ่นน้ำชั้นดีวนเวียนอยู่ใกล้ใบหูของทั้งคู่

"ใจถึงดีนี่ครับคุณรังสิมันต์" อคินกระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าอย่างนึกสนุก

"อยากครอบครอง 'ลมหายใจสุดท้าย' ขนาดนั้นเลยเหรอครับ? หรือว่า... กลัวว่าถ้ามันตกไปอยู่ในมือคนอื่น ความลับที่ซ่อนอยู่ในภาพนี้จะถูกเปิดเผย?"

รังสิมันต์ไม่ได้หันไปมอง แต่ตอบกลับด้วยเสียงเรียบนิ่ง

"ผมไม่ได้แค่อยากครอบครองภาพครับคุณอคิน แต่ผมอยากเก็บรักษา 'หลักฐาน' ของความวิจิตรบรรจงนี้ไว้ให้ดีที่สุด... ในที่ที่มันควรจะอยู่ เช่นในห้องขังที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงเป็นต้น"

อคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้

"ยี่สิบล้าน!"

อคินตะโกนออกไปเอง ทำเอาคนทั้งงานตกตะลึงที่ศิลปินประมูลงานตัวเอง

"ผมไม่ขายงานชิ้นนี้ให้คนที่มองมันเป็นแค่หลักฐานหรอกนะคุณรังสิมันต์ งานชิ้นนี้ผมตั้งใจมอบให้คุณเรมี่... ในฐานะ 'ของขวัญที่สวยงามที่สุด'"

"ยี่สิบสองล้าน"

รังสิมันต์ยกป้ายสวนทันทีโดยไม่กะพริบตา สายตาจ้องเขม็งไปที่อคิน

 "ของขวัญของคุณมัน 'ลึกซึ้ง' เกินไป ผมคงยอมให้คุณเรมี่รับไว้ไม่ได้หรอก"

เรมี่ลอบหยิบเครื่องดักฟังจิ๋วออกมาเตรียมพร้อม เธอหันไปสบตาอคินแล้วยิ้มหวานที่เย็นเฉียบ

"ขอบคุณในความหวังดีค่ะคุณอคิน แต่ของมีค่าระดับนี้... ฉันชอบสืบหาที่มาของมันมากกว่าจะรับมาฟรีๆ ค่ะ"

การประมูลกลายเป็นเกมการเมืองส่วนตัว ทำให้ตัวเลขบนจอพุ่งทะยานไปพร้อมกับความกดอากาศในห้องที่หนักอึ้ง บรรยากาศความตึงเครียดพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดเมื่อตัวเลขหยุดนิ่งอยู่ที่แปดสิบล้านบาท ทว่าในจังหวะที่พิธีกรกำลังจะเคาะค้อนตัดสิน อิกอร์ มหาเศรษฐีนักสะสมงานศิลปะผู้ทรงอิทธิพลและเป็นแขกผู้ใหญ่ที่อคินเกรงใจที่สุด กลับชูป้ายขึ้นอย่างสง่างามพร้อมเอ่ยเสียงก้อง

"ห้าสิบล้านขาดตัวเลย... และผมหวังว่าคุณอคินคงไม่ปฏิเสธมิตรภาพของเราผ่านภาพชิ้นนี้นะครับ"

คำพูดของท่านอิอร์เปรียบเสมือนกรงขังที่มองไม่เห็น อคินชะงักกึก ใบหน้าที่เคยยิ้มย่องกลับกระตุกเกร็งชั่วครู่ ดวงตาที่จ้องมองเรมี่สั่นไหวด้วยความขัดใจอย่างรุนแรง เขาไม่ได้ต้องการเงินร้อยล้าน แต่เขาต้องการให้ภาพวาดมรณะนี้ตกไปอยู่ในมือของรังสิมันต์และเรมี่เพื่อให้เข้ากับเกมที่เขาอยากเล่น

"ห้าสิบล้านครั้งที่หนึ่ง... สอง... สาม! ปัง!"

 เสียงค้อนกระแทกโต๊ะปิดฉากการประมูล

อคินฝืนยิ้มละมุนที่ดูบิดเบี้ยวเล็กน้อยท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราว เขาจำต้องก้าวไปจับมือกับท่านลอร์ดท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดส่อง รังสิมันต์และเรมี่สบตากันอย่างรู้เท่าทัน แผนการของอคินถูกขัดจังหวะด้วยอำนาจที่เหนือกว่าในแวดวงสังคม

"ดูเหมือนหมากกระดานนี้... คุณจะคุมเกมไม่อยู่ซะแล้วนะคุณอคิน"

 รังสิมันต์กระซิบเบาๆ ขณะเดินผ่านอคินที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างภาพวาด

อคินเอียงคอเล็กน้อย แววตาประกายวาวโรจน์ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม

"หมากกระดานแรกอาจจะหลุดมือไป...” ดวงตาชวนฝันของขาล้ำลึกไม่อาจจะหยั่งความรู้สึกได้

“... แต่กระดานหน้า ผมจะจัดงานแสดง 'ส่วนตัว' ให้พวกคุณโดยเฉพาะ เตรียมตัวรับคำเชิญไว้ให้ดีนะครับ"