ตอนที่ 10 : พันธนาการไร้สัญญา

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์”ศิลาจันทร์”ที่หรูหลังงามของ อคิน ถูกตกแต่งด้วยเครื่องเรือนสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ขับเน้นความมั่งคั่งและอำนาจมืด แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนร่างของเจ้าของบ้านที่เอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท

อคิน หมุนแก้ววิสกี้ในมือช้า ๆ สายตาคมปลาบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงที่เห็นเพียงความมืดมิดของผืนป่าที่โอบล้อมคฤหาสน์ไว้

"งานที่ตะเข็บชายแดน... ทุกอย่างต้องเนียนตาที่สุดนะจีจี้"

เขาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มนั้นราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด

"แกลลอรี่ฝั่งเพื่อนบ้านจะเป็นสนามเด็กเล่นของพวกมหาเศรษฐี แต่สำหรับเรา... มันคือธนาคารเคลื่อนที่"

จีจี้ ที่นั่งอยู่บนพนักโซฟาข้างกายเขา ขยับกายเพียงเล็กน้อยจนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจาย เธอสวมชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวจัด มือเรียวเอื้อมไปแตะบ่าของอคินเบา ๆ เป็นเชิงปลอบประโลมและยืนยันในฝีมือ

"คุณอคินวางใจเถอะค่ะ จีจี้จัดการส่งบัตรเชิญไปถึงมือ 'แขกพิเศษ' ทุกคนแล้ว แกลลอรี่แห่งนั้นจะกลายเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลกสำหรับการเปลี่ยนมือสินค้าล็อตใหญ่" เธอคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์

"ต่อให้เป็นพวกตำรวจหรือสอดแนมหน้าไหน ก็ไม่มีทางเจาะผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่เราวางไว้ได้... โดยเฉพาะในคืนที่มีงานรื่นเริงบังหน้าแบบนั้น"

อคินหันมามองใบหน้าสวยเฉี่ยวของจีจี้

"ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะงานนี้เราพลาดไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว ถ้าสินค้าส่งถึงมือมหาเศรษฐีเหล่านั้น... อิทธิพลของฉันจะไม่มีใครสั่นคลอนได้อีก"

จีจี้พยักหน้า รับรู้ถึงความสำคัญของเดิมพันครั้งนี้

"จีจี้จะคุมงานด้วยตัวเองค่ะ ทั้งหน้างานและหลังฉาก... จะไม่มีมดตัวไหนรอดพ้นสายตาจีจี้ไปได้"

ท่ามกลางความเงียบของห้องนั่งเล่น ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าความสงบนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุใหญ่ที่จะพัดถล่มในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

จีจี้ขยับตัวลงมานั่งข้างอคิน ดวงตาที่เคยฉายแววมั่นใจกลับมีความกังวลพาดผ่านครู่หนึ่ง เธอรินวิสกี้เพิ่มให้เขาช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องที่ค้างคาใจมาตลอดทั้งวัน

“คุณอคินคะ... เรื่องที่เชิญ ‘เรมี่’ ไปงานใหญ่ที่แกลลอรี่ครั้งนี้”

 จีจี้เว้นจังหวะ พยายามรักษาโทนเสียงให้เรียบที่สุดแม้ในใจจะร้อนรุ่ม

“จีจี้ว่ามันเสี่ยงไปหน่อยหรือเปล่าคะ? งานนี้เดิมพันสูงมากนะคะคุณอคิน”

อคินชะงักมือที่กำลังหมุนแก้ว มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

“ทำไมล่ะ? เรมี่เธอมีรสนิยม เธอน่าจะเข้ากับงานศิลปะพวกนั้นได้ดีออก”

จีจี้ลอบถอนใจ เธอรู้ดีว่าคำว่า ‘รสนิยม’ ของอคิน เป็นเพียงข้ออ้างบังหน้าความ คลั่งไคล้ ที่เขามีต่อผู้หญิงคนนั้น ความหลงใหลที่ดูจะเกินขอบเขตจนเขามองข้ามอันตรายที่อาจแฝงมากับเสน่ห์ของเรมี่ จีจี้รู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะขัดใจชายหนุ่มในยามนี้ เธอจึงเลือกที่จะ ‘ตามน้ำ’ ไปก่อน แต่ไม่ลืมที่จะฝากคำเตือน

“จีจี้เข้าใจค่ะว่าเธอสวยและมีเสน่ห์... แต่ความสวยที่ ‘ไม่รู้ที่มาที่ไป’ มักจะมาพร้อมกับคมดาบเสมอ” จีจี้โน้มตัวเข้าไปใกล้ แววตาจริงจังขึ้น

“จีจี้จะไม่ห้ามถ้าคุณต้องการให้เธออยู่ที่นั่น แต่ขอให้จีจี้ได้วางคนคุมเข้มรอบตัวเธอด้วยนะคะ จีจี้ไม่อยากให้ ‘ความพึงพอใจส่วนตัว’ ของคุณอคิน มาทำให้งานใหญ่ที่ตะเข็บชายแดนต้องพังลง”

อคินหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาดูวาวโรจน์อย่างคนที่มั่นใจในอำนาจของตน

“กังวลเกินไปแล้วจีจี้... เรมี่อยู่ในกำมือฉัน ใครก็ชิงเธอไปไม่ได้”

จีจี้ทำได้เพียงยิ้มรับด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ในใจเธอกำลังตั้งคำถามว่า เรมี่ เป็นเพียงหมากหรือเป็นนางพญากันแน่ และที่สำคัญ... ถ้าผู้หญิงคนนั้นคือตัวทำลายแผนการนี้จริง ๆ เธอจะเป็นคนปลิดชีวิตเรมี่ด้วยมือของเธอเอง

บรรยากาศภายในห้องประชุมเคร่งเครียดจนถึงขีดสุด แสงไฟสลัวจากจอมอนิเตอร์สะท้อนลงบนใบหน้าของคนทั้งสี่ที่กำลังล้อมโต๊ะวางแผนบุกตะเข็บชายแดน แต่แล้วจู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับภาพบนหน้าจอหลักที่เปลี่ยนไป

ธีร์ ตาโตเท่าไข่ห่าน เขารีบกดย้อนภาพกล้องวงจรปิดหน้าประตูเหล็กกล้า

“นายครับ! มีคนมา... ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ นั่นมัน... คุณเรมี่ครับ!”

คำรายงานของธีร์ทำให้ทั้งห้องเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ รังสิมันต์ ชะงักกึก ปากกาในมือแทบจะหักคามือ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความแปลกใจที่ผสมปนเปไปกับความเดือดดาลที่ยังคุกรุ่นอยู่

“เรมี่งั้นเหรอ?”

เซลีน เลิกคิ้วสูง มือที่กำลังขัดลำกล้องปืนหยุดชะงัก เธอหันไปสบตากับ จิน ที่บัดนี้อ้าปากค้าง หน้าจืด ๆ ของเขาดูตื่นตระหนกสุดขีด

“เฮ้ย! มาได้ไงพี่? พิกัดหายไปเป็นชั่วโมง แถมระบบรบกวนสัญญาณนั่นอีก... นี่เธอเดินดุ่ม ๆ เข้ามาหาเราเองเลยเหรอ?”

 จินรัวนิ้วเช็คระบบอีกครั้งด้วยความระแวง

“เปิดประตูให้เธอ”

 รังสิมันต์สั่งเสียงต่ำพร่า พยายามข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่น

“ฉันอยากจะรู้นักว่า ‘นกต่อ’ ของอคิน จะมีคำแก้ตัวอะไรมาฝากเรา”

ประตูไฮดรอลิกเปิดออกช้า ๆ ส่งเสียงฟึ่ดเบา ๆ พร้อมกับร่างระหงของ เรมี่ ที่เดินก้าวเข้ามาในชุดที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงความคล่องตัว ท่ามกลางสายตาบีบคั้นของทีมระดับพระกาฬ

เธอหยุดยืนนิ่งกลางห้อง ประสานสายตากับรังสิมันต์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

“ดูเหมือนฉันจะมาถูกจังหวะประชุม ‘งานใหญ่’ พอดีสินะคะ”

เรมี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มบางที่อ่านไม่ออก

“ทำนองนั้น” รังสิมันต์เป็นคนตอบ

“และคิดว่าการมาครั้งนี้ของคุณก็น่าจะมีข่าวใหญ่มาแจ้งผมบ้าง”

รังสิมันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีอำมหิตจนจินต้องขยับเก้าอี้ถอยหลัง

เรมี่กวาดสายตามองไปรอบห้องประชุมสั้น ๆ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อยที่เห็นหญิงสาวมาดเซอร์อย่างเซลีน และหนุ่มตี๋หน้าจืดอย่างจินนั่งคุมเชิงอยู่ ราวกับว่าการปรากฏตัวของพวกเขาทั้งคู่คือสิ่งที่เธอ ‘คาดการณ์’ เอาไว้แล้ว

“ดูเหมือนทีม ‘งานเงา’ ของคุณจะออกมาครบองค์ประชุมแล้วสินะคะ”

 เรมี่พูดขึ้นเสียงเรียบ พลางเดินไปพิงขอบโต๊ะประชุมด้วยท่าทีสบายๆ

 “ไม่แปลกใจเลยสักนิด... เพราะผู้ชายขี้ระแวงอย่างรังสิมันต์ ไม่มีทางทำงานใหญ่แค่สองคนกับสายลับหน้าใหม่อย่างฉันแน่ //ๆ”

เธอเลื่อนสายตาไปสบกับดวงตาคมกริบของรังสิมันต์ที่ยังคงฉายแววคุกรุ่น ก่อนจะเอ่ยประชดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“แล้วยังไงคะ? คุณรังสิมันต์... วันนี้ลมอะไรหอบมา ถึงทำให้คุณยอมเปิดเผยใบหน้าหมากตัวอื่นๆ ในมือให้ฉันเห็น หรือว่าตอนนี้ คุณจะกรุณาแนะนำเพื่อนร่วมงานของคุณให้ฉันรู้จัก... และ ‘พูดความจริง’ เกี่ยวกับแผนการทั้งหมดที่คุณจงใจปิดบังฉันไว้เสียที หรือต้องให้ฉันไปหาคำตอบเอาเองจากปากของอคินในงานที่ชายแดน?”

คำพูดของเธอเหมือนลูกศรที่อาบยาพิษ ทิ่มแทงเข้าไปในความเงียบของห้องประชุม ทำเอาเซลีนถึงกับกระตุกยิ้มอย่างถูกใจในความกล้า ส่วนรังสิมันต์นั้นเงียบงัน ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นดูเดาทางไม่ออกว่าเขากำลังโกรธ หรือกำลังยอมรับในความหัวไวของเธอกันแน่

รังสิมันต์พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ เขาไม่ได้ดูสะทกสะท้านกับถ้อยคำจิกกัดนั้นแม้แต่น้อย มือหนาเอื้อมไปรินบรั่นดีใส่แก้วด้วยท่าทางใจเย็น จนความเงียบเริ่มกดดันคนรอบข้างแทน

“หัวไวสมกับที่เลือกมาจริง ๆ”

รังสิมันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท เขาปรายตาไปทางสมาชิกที่เหลือ

“คนทางซ้ายคือ จีน’ ฝ่ายสนับสนุนด้านเทคนิคและอาวุธ ส่วนนั่น ‘เซลีน’”

เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง แกว๊ก ข่มขวัญเล็ก ๆ ก้าวเข้าไปหาเรมี่จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด

“แผนการทั้งหมดจะอยู่บนโต๊ะนี้หลังจากที่คุณนั่งลงและสงบปากสงบคำ...”

 เขาเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว

“แต่ก่อนจะไปถึงเรื่องปากท้องของอคิน ฉันว่าเรายังมีเรื่องค้างคาที่ต้องสะสางกันนะ เรมี่”

เขายกมือขึ้นกอดอก มุมปากขยับยิ้มเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา“วันนั้นที่ถนนสายเปลี่ยว... ถ้าผมไม่เข้าไปขวางไอ้พวกนั้นไว้ ป่านนี้หน้าสวย ๆ ของคุณคงไปนอนเละอยู่ใต้ดินที่ไหนสักแห่ง...”

รังสิมันต์โน้มตัวลงไปหาเล็กน้อย

 “ไม่ยักรู้ว่าโรงเรียนจารชนเขาไม่ได้สอนเรื่อง ‘คำขอบคุณ’ หรือการลาที่สุภาพกว่าการชิ่งหนีไปดื้อ ๆ” เซลีนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเลิกคิ้ว ส่วนเรมี่ทำเพียงแค่เหยียดยิ้มรับพายุอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น

เรมี่เหยียดยิ้มบางที่ดูไปไม่ถึงดวงตา เธอผละออกจากขอบโต๊ะแล้วเดินตรงไปยังเก้าอี้ว่างข้างหัวโต๊ะประชุม ท่วงท่าการก้าวเดินของเธอมั่นคงและสง่างามราวกับเดินอยู่บนแคทวอล์คมากกว่าจะอยู่ในฐานลับของทีมจารชน เธอหย่อนตัวนั่งลง พิงหลังกับพนักเก้าอี้ในท่าทีที่ดูผ่อนคลายอย่างจงใจ

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่โกดังนะคะ คุณรังสิมันต์”

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้โทนเสียงของความซาบซึ้งใจแม้แต่น้อย

“หวังว่าคำขอบคุณสั้น ๆ นี้จะทำให้คุณพอใจจนเลิกทวงถามเสียที”

คำพูดที่ดูเหมือนทำตามหน้าที่แต่แฝงไปด้วยความหมางเมินนั้น ทำให้อุณหภูมิรอบตัวรังสิมันต์พุ่งสูงขึ้นทันที เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นครู่หนึ่ง มือที่วางอยู่บนโต๊ะเผลอขยับกำเข้าหากันเล็กน้อย ความหยิ่งทะนงของเรมี่คือสิ่งที่เขาทั้งชื่นชมและอยากจะหักล้างมันลงในเวลาเดียวกัน

“ผมไม่ได้ต้องการแค่คำขอบคุณตามมารยาทหรอกนะ เรมี่” รังสิมันต์เค้นเสียงต่ำ “แต่ดูเหมือนคุณจะถนัดการ ‘ใช้แล้วทิ้ง’ มากกว่าการสำนึกคุณจริง ๆ”