Chapter 2(1)

Chapter 02

บนรถประจำทาง

วันนี้เป็นวันอะไรก็ไม่รู้ ตอนเที่ยงที่โรงอาหารคนก็แออัด พอตกเย็นมาขึ้นรถประจำทางกลับบ้านคนก็ดันเยอะอีก หาที่นั่งไม่ได้ฉันเลยต้องยืนเอา และก็ไม่ได้ยืนเพียงคนเดียวด้วยนะคะ มีน้ำหนึ่งเพื่อนรักและก็เฮียสี่ยืนด้วย ใช่ค่ะเฮียสี่ยืนด้วย!!

ฉันปฏิเสธไม่ยอมขึ้นรถกลับไปกับพี่เขาเพราะอยากจะนั่งรถประจำทางกลับเองเหมือนเคย และพี่สี่ก็ดูเหมือนจะไม่ยอมในตอนแรก แต่ที่สุดก็ต้องยอมให้ฉันนั่งรถประจำทางโดยพี่แกจะนั่งมาด้วย ฉันนี่ยกนิ้วให้เลย...ยกนิ้วกลางให้เลยค่ะ!!

“ตะไคร้...กูว่ามึงมายืนตรงกลางดีกว่านะ กูรู้สึกเกร็งๆ ว่ะเพื่อนรัก” น้ำหนึ่งมันกระซิบบอกเบาๆ เพราะตอนนี้ฉันให้มันยืนคั่นกลางระหว่างฉันกับพี่สี่

ตอนนี้สายตาเขาก็ไม่วายที่จะจ้องมองฉันอย่างไม่ลดละ คนอะไรก็ไม่รู้รถมีก็ไม่ขับกลับ ดันจอดทิ้งไว้ที่มหาวิทยาลัยแล้วขึ้นรถประจำทางตามฉันมา

“มึงชอบไม่ใช่เหรอได้อยู่ใกล้ๆ ผู้ชายอะ” ฉันตอบกลับมัน

“กะ...ก็ใช่ แต่เฮียเขาบอกกับกูว่าจีบมึงอยู่ไง มึงก็ควรจะมายืนอยู่ตรงนี้สิ ว่าไปกลิ่นตัวหอมมาก หอมจนอยากจะจับมาดมๆ แล้วก็...” น้ำหนึ่งมันพูดแล้วยกยิ้มน้อยๆ

“เฮ้อ มึงนี่นะ...หลบไปๆ กูยืนเองก็ได้วะ” สั่งให้น้ำหนึ่งมันหลบไปยืนข้างๆ แล้วฉันมายืนตรงกลางแทน ก็ไม่อยากจะยืนใกล้พี่สี่หรอกนะแค่สงสารน้ำหนึ่งมันเฉยๆ

“ถ้าขึ้นรถเฮียไปตั้งแต่แรกคงไม่ต้องมายืนเมื่อยยืนเบียดแบบนี้หรอก” เขาก้มกระซิบบอกที่ข้างหูฉัน

“ฮึ่ย!” ฉันหันหน้าไปมองเขาในทันทีแล้วทำตาค้อนๆ ใส่ “ก็หนูกลับแบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว พี่นั่นแหละจะตามมาทำไม”

“ก็บอกไปแล้วว่าตอนเย็นจะมารับไง ใครกันที่ทำตัวดื้อไม่ยอมกลับไปกับเฮียน่ะ” เขามองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ “หนูไม่ชอบความสบายเหรอเฮียถามจริงๆ”

“ไม่ชอบ!!” ฉันตอบกลับเขาไปในทันที แล้วยืนหันหลังให้

“ทำไม่ถึงไม่ชอบ...?”

“ก็ไม่ชอบไง ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ พี่นี่เข้าใจยากเนอะ”

ระหว่างที่ฉันกำลังยืนเถียงกับไอ้พี่สี่อยู่ รถก็เกิดเบรกกะทันหันขึ้นมา ทำให้ฉันที่ตอนนั้นยืนโดยไม่ได้จับที่จับไว้ก็เอนตัวกำลังจะล้มลงไปข้างหน้า ด้วยสัญชาตญาณในวินาทีนั้นคว้าอะไรจับเพื่อเป็นการยึดเหนี่ยวได้ก็คว้าไว้ก่อน...

แควก!

“วู้ เกือบหน้าทิ่มพื้นไปแล้วเรา” ฉันโล่งอกขึ้นมาในทันทีที่ตัวเองไม่ได้ล้มหน้าคะมำลงพื้นเพราะจับที่ยึดเหนี่ยวไว้ได้ทัน

“ตะ...ตะไคร้ มะ...มึงหันมาดูนี่ก่อน” น้ำหนึ่งมันเรียกฉันด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“อะไรวะ ดูอะไรของมึงอีก” ฉันหันไปหามัน “ไหนมีอะไรให้ดูอีกเล่า มึงนี่นะ...คงไม่พ้นผู้ชายอีกละสิ”

น้ำหนึ่งมันชี้นิ้วไปทางพี่สี่ แล้วทำหน้าตาตกตะลึงอ้าปากค้างกับอะไรบางอย่าง “มึงดูนั่น”

ฉันขมวดคิ้วแล้วหันไปทางพี่สี่ตามที่มันบอก ฉันก็ต้องตกตะลึงและอ้าปากค้างไปตามน้ำหนึ่งมันเลยทีเดียว สิ่งที่มือฉันไปคว้าจับเพื่อเป็นการยึดเหนี่ยวนั้น...มันดันเป็นขอบกางเกงของพี่สี่

ตอนนั้นคงจะดึงแรงไปหน่อยทำให้มันขาดลากยาวมาถึงเป้ากางเกง เผยให้เห็นข้าวหลามน้อยๆ บ้องหนึ่งมันห่อตัวอยู่ภายใต้กางเกงในสีดำอีกที

“อุ๊ย! แหะๆ” ฉันรีบปล่อยมือออกจากเกงพี่สี่ทันทีแล้วยิ้ม

เจื่อนๆ ออกมา “ไม่มีใครเห็นหรอกเนอะพี่” พูดจบฉันก็ก้มหน้างุดลง “หือ...อายฉิบหาย ทำอะไรลงไปเนี่ยอีตะไคร้เอ๊ย!!” ฉันพึมพำเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “สีกางเกงสวยดีนะคะ แฮ่” พูดพลางยิ้มเจื่อนๆ ใส่พี่สี่อีกที

“หึๆ ไม่มีใครเห็นเลยมั้งครับ...แต่ทั้งรถ!!” พี่สี่ตอบกลับฉัน ใบหน้าหล่อของเขาซีดเซียวมากตอนนี้

“กูว่าตอนนี้มึงหาอะไรมาปิดเป้ากางเกงให้เฮียเขาก่อนดีกว่านะตะไคร้” น้ำหนึ่งมันพูดขึ้น

“งั้นเฮียเอากระเป๋านักเรียนหนูไปปิดไว้ก่อนนะ” ฉันรีบยื่นกระเป๋าให้พี่เขา “ดะ...เดี๋ยวหนูจะรับผิดชอบเรื่องกางเกงให้”

“หนูรู้มั้ยว่ากางเกงตัวนี้มันเท่าไหร่...?” พี่สี่ถามฉันพลางมองมาด้วยสายตาแบบดุๆ

“กะ...ก็ไม่กี่ร้อยหรอกมั้ง”

“ไม่กี่ร้อย...?”

“อะๆ ไม่กี่พันก็ได้”

“สองหมื่นห้า…กางเกงตัวนี้เป็นตัวโปรดของเฮียด้วย”

“หะ...หา สองหมื่นห้า!! โห นี่กางเกงพี่ทำมาจากผ้าอะไรเนี่ย พระเจ้า! หนูใส่ตัวละร้อยเก้าเก้าก็หรูมากแล้วนะ” ฉันเผลอลืมตัวดึงกระเป๋าที่ปิดเป้ากางเกงพี่สี่ออกแล้วจ้องมองดูกางเกงที่พี่เขาใส่ “มันก็เหมือนผ้าปกติมั้ย อย่ามาหลอกกันเลยน่าพี่”

“อีตะไคร้! มึงจะเอากระเป๋าออกทำไม มึงเห็นมั้ยว่าข้าวหลามน้อยมันออกมาทักทายโลกอีกแล้ว” น้ำหนึ่งมันพูดขึ้นแล้วกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึก

“เออว่ะ แฮ่ ปิดไว้ๆ แหม่...มือไม่รักดีเดี๋ยวตีเลย” ฉันรีบส่งกระเป๋าคืนให้พี่สี่ไปปิดเป้ากางเกงตามเดิม

“เคยเห็นข้าวหลามมันใหญ่มั้ย...ถ้ามันใหญ่กระบอกไม้ไผ่ที่ใช้ใส่ก็ยังปิดไม่มิดเลยนะเฮียจะบอกให้รู้ไว้ก่อน” พี่สี่มันก้มมากระซิบที่ข้างหูเบาๆ “ถ้าไม่เชื่อไว้มันใหญ่เฮียจะให้หนูดูนะ”

“....” ฉันถึงกับยืนนิ่งไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว

ขยาดไม่อยากกินข้าวหลามแล้ว TT

.

.

บ้านตาเล้ง

“เป็นไงใส่ได้มั้ยไอ้รูปหล่อ”

“หลวมนิดหน่อย...แต่ก็ใส่ได้อยู่ครับ”

“เอ็งนี่จริงๆ เลยนะตะไคร้ อยู่ดีไม่ว่าดีไปทำกางเกงพี่เขาขาดน่ะ น่าจับตีมือ!” แม่พูดพลางทำหน้าดุใส่ฉัน “นี่ถ้าพ่อเอ็งรู้ เอ็งคงจะโดนไม้หวดหลังไปแล้ว”

“โถ่แม่...หนูไม่ได้ตั้งใจนี่นา ใช่มั้ยพี่สี่”

“ใช่ครับแม่...น้องไม่ได้ตั้งใจ อีกอย่างผมก็โอเค”

“แต่มันหลายตังค์เลยนะนั่น...แม่รู้สึกไม่สบายใจ” แม่ฉันมีสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมา

“ไม่เป็นไรจริงๆ ครับแม่ ขาดก็ซ่อมได้ อย่าไปคิดมากเลยนะครับ แต่ถ้าแม่อยากหายรู้สึกผิดจริงๆ ผมขออะไรแม่อย่างหนึ่งได้มั้ยครับ...” พี่สี่พูดกับแม่แต่ดันหันมามองฉัน