3

ไอวี่รู้สึกว่าโลกเริ่มเอียง ความร้อนวูบวาบในท้องเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง บาร์เทนเดอร์รินวิสกี้แก้วที่หกให้เธอโดยที่เธอไม่ต้องสั่ง ไอวี่หยิบแก้วขึ้นมาจิบอย่างไม่สนใจว่าความเยือกเย็นที่เคยสวมอยู่เริ่มแตกร้าว

บลูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่นั่งดื่มของตัวเองอย่างสงบเงียบ คอยรักษาระยะห่างที่เหมาะสม แต่ความเงียบของเขามันช่างน่ารำคาญสำหรับไอวี่ในเวลานี้

“ทำไมคุณถึงไม่พูดอะไรเลย” ไอวี่ถามด้วยเสียงที่แหบพร่าและติดสำเนียงเหน่อเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

บลูหันมาสบตาเธอ ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างน่าประหลาดภายใต้แสงไฟสลัว

“ผมบอกแล้วว่าผมจะนั่งเงียบ ๆ” เขาตอบ “แต่ถ้าคุณอยากคุย ผมก็พร้อมที่จะฟัง”

“ฟัง?” ไอวี่หัวเราะเบา ๆ อย่างเย้ยหยัน “คุณอยากฟังเรื่องน่าเบื่อของฉันเหรอคะคุณบลู?”

“ทุกคนมีเรื่องราวครับ” บลูตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “และผมไม่ได้ตัดสินใครจากสิ่งที่เขาเป็นในคืนนี้ ผมสนใจแค่ว่าอะไรที่ทำให้คนที่สวยอย่างคุณมานั่งดื่มหนักขนาดนี้คนเดียวมากกว่า”

ไอวี่จ้องหน้าเขาครู่หนึ่ง พยายามประเมินความจริงใจที่ฉายอยู่ในดวงตาของเขา แต่ภาพมันเริ่มเบลอจนแยกไม่ออก เธอส่ายหัวอย่างช้า ๆ

“ไม่... คุณไม่เข้าใจหรอก”

เธอจัดการวิสกี้ที่เหลือในแก้วจนหมด ก่อนจะชี้ไปที่ขวดเหล้าเก่าแก่บนชั้น

“อีกแก้วค่ะ ขอแรงที่สุด”

บาร์เทนเดอร์มองไปที่บลูอย่างขอความเห็น บลูส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ห้าม ไอวี่สั่งมาแก้วที่เจ็ดและแก้วที่แปดตามมาในเวลาไม่นาน บลูเองก็ดื่มตามเธออย่างช้า ๆ แม้ว่าจะไม่ได้หนักหน่วงเท่าเธอ แต่เขาก็เริ่มรู้สึกถึงความมึนเมาที่คืบคลานเข้ามาเช่นกัน

ภาพตรงหน้าของไอวี่หมุนเคว้งคว้างอย่างรุนแรง เธอพยายามจับขอบเคาน์เตอร์บาร์ไว้ แต่ก็ทำได้ไม่ถนัด แก้วที่แปดทำให้เธอเกินขีดจำกัดไปไกลแล้ว ใบหน้าของเธอดูซีดเซียว ดวงตาปรือแทบจะปิดลงตลอดเวลา

“พอเถอะครับ” บลูพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน เขาแตะแขนเธอเบา ๆ

“ไม่พอ!” เธอพึมพำ “ฉันต้องการหลับ! ฉันไม่อยากฝัน!”

เพียงครู่เดียวเธอก็รู้สึกวิงเวียนจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ไอวี่ซบหน้าลงกับเคาน์เตอร์บาร์อย่างหมดเรี่ยวแรง

บาร์เทนเดอร์รีบเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าตกใจ

“คุณบลูครับ ให้ผมช่วยเรียกแท็กซี่ไหมครับ”

บลูมองไอวี่ที่หลับตาพริ้มอย่างอ่อนแรง ผมสีดำขลับของเธอปกคลุมใบหน้าที่ซีดเซียว ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร

“ไม่เป็นไร” บลูตอบ “เดี๋ยวจัดการเอง”

เขาจ่ายค่าเครื่องดื่มทั้งหมดให้บาร์เทนเดอร์ ก่อนจะประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของไอวี่ขึ้นพาดบ่าอย่างระมัดระวัง แม้ว่าเธอจะอยู่ในชุดราตรีที่ดูสง่างาม แต่บลูรู้สึกถึงความบอบบางของเธอ ไอวี่ไม่ได้ขัดขืน เธอเพียงแต่ซบหน้าลงที่แผงอกของบลูอย่างไว้ใจราวกับเด็กที่ต้องการที่พึ่ง

@เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแรกของวันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของคอนโดหรูในย่านใจกลางเมือง ไอวี่รู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะและรู้สึกแห้งผากที่ลำคออย่างรุนแรง

เธอพยายามลืมตาขึ้น แต่ภาพแรกที่เห็นกลับไม่ใช่เพดานห้องนอนของตัวเอง แต่เป็นเพดานที่สูงโปร่งประดับด้วยโคมไฟระย้าที่ทันสมัยและหรูหรา เธอสัมผัสได้ถึงความนุ่มสบายของผ้าห่มที่พันรอบร่างเอาไว้

ที่นี่ที่ไหน...?

ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในสมอง ไอวี่เบิกตากว้างเมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้สวมชุดราตรีสีดำสนิท แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของผู้ชาย

และ...เธอเปลือยเปล่าอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตตัวนั้น

เธอหันมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบร่างของชายหนุ่มนอนอยู่ข้าง ๆ เขาอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ

ไอวี่พยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่สมองที่มึนงงจากฤทธิ์วิสกี้ทำให้ความทรงจำมันพร่ามัวราวกับหมอกควัน เธอจำได้เพียงการดื่มหนัก การสนทนาที่ขาด ๆ หาย ๆ และความรู้สึกร้อนรุ่มที่แล่นไปทั่วร่าง

เธอกับเขา... มีอะไรกัน ?

จู่ ๆ เขาที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของเขาค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ และสบเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างของไอวี่ทันที

“ตื่นแล้วเหรอ” บลูเอ่ยถามด้วยเสียงที่แหบพร่าอย่างเซ็กซี่ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา

“คุณ...” เธอจำเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่ท่าทีของเธอกลับนิ่งเฉย ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย

“อย่าบอกนะว่าจำกันไม่ได้” บลูเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม

“...” เธอนิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบคำถามของบลู เธอกำลังใช้ความคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมด ทว่าคิดยังไงก็คิดไม่ออกสักทีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“ผมชื่อบลูครับ” ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัวขึ้นอีกครั้ง

บลู อายุสามสิบสามปี เจ้าของธุรกิจซื้อขายบ้านและที่ดินขนาดใหญ่ของประเทศ มีอีกตำแหน่งคือ เจ้าของคลับบ้านเลขที่ 0

เขาหล่อแล้วก็มีเสน่ห์ มีความขี้เล่น ขี้กวน แถมยังชอบตามติดอีกด้วย

“อืม” ไอวี่พยักหน้ารับ เธอแสดงท่าทีที่เรียบเฉย ยิ่งเธอนิ่ง เขาก็ยิ่งสนใจเธอ

“ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?” บลูเอ่ย

“ให้พูดอะไร” ไอวี่เอ่ยถามกลับ พลางยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน “ก็แค่นอนด้วยกัน คิดอะไรมาก”

“...” กูคิดครับ! แต่กูยังไม่ได้นอนกับเธอ..?

“หรือว่าคุณคิด” ไอวี่หันมามองบลูที่ยังนอนอยู่บนเตียง “คิดเท่าไหร่อะ”

“...” กูจะบ้า!!!

ไอวี่เลื่อนสายตามองไปรอบ ๆ ห้องก่อนที่สายตาเธอจะหยุดอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง ที่มีกระเป๋าสะพายเธอวางอยู่

ร่างบางเดินตรงเข้าไปหากระเป๋าของตัวเอง มือเล็กหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วเปิดออก เธอหยิบนามบัตรออกมา แล้ววางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง

“คิดเท่าไหร่ก็ติดต่อมานะ ฉันขอตัวนะ”

ไอวี่เอ่ยทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของบลูไป

เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายหนุ่มที่นอนหน้าเอ๋ออยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ

“กูเจอเรื่องเหี้ยอะไรอยู่เนี้ย?” บลูได้แต่งง ๆ ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน

เขาเคยเจอแต่จำพวกที่ชอบเข้าหาเขา ชอบให้เขาดูแลเอาใจใส่ มีแต่คนชอบเขาทั้งนั้น มีแต่เธอเท่านั้นที่ดูเหมือนจะไม่สนใจเขาเลย

ไอวี่ลงมาที่ชั้นล่าง เธอยืนนิ่ง ๆ อยู่ที่หน้าคอนโดหรูสักพักใหญ่ ๆ ก่อนจะเดินออกจากคอนโด แล้วเรียกรถแท็กซี่กลับคอนโดของตัวเองทันที

ห้ามรู้สึก!

ห้ามรู้สึก!

เธอทำได้แค่ท่องคำพวกนี้อยู่ในใจซ้ำ ๆ ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมด แม่เคยเจ็บปวดมากแค่ไหน เธอจะไม่มีทางเจ็บแบบที่แม่เคยเจ็บแน่นอน เธอไม่ชอบที่ต้องอยู่กับความเจ็บปวดพวกนี้

แล้วเธอก็จะไม่มีวันเอาตัวเองเข้าไปเจ็บแบบที่แม่เคยเจ็บเด็ดขาด!