2

ไอวี่รู้ดีว่าความอ่อนแอไม่ได้ช่วยให้ใครรอดพ้น

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสติและสวมหน้ากากเหล็กแห่งความเยือกเย็นกลับคืนมา

“แม่รอหน่อยนะคะ... หนูจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรเป็นของแม่กลับคืนมา”

“พวกมันจะต้องชดใช้ให้กับทุกหยดน้ำตาของแม่... และทุกเศษเสี้ยวความรู้สึกของแม่”

ไอวี่ปาดน้ำตาออกทั้งหมด เปิดไฟเลี้ยว และเปลี่ยนช่องทางจราจร มุ่งหน้าไปยังบาร์ลับแห่งหนึ่ง

@The One

บาร์แห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจสำคัญของเมืองหลวง เป็นดั่งโอเอซิสที่ผู้คนผู้มีความสำเร็จและกำลังมองหาสถานที่พักผ่อนที่สมบูรณ์แบบเลือกที่จะมาใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

มันถูกออกแบบมาเพื่อเป็นมากกว่าบาร์ แต่มันคือ เวทีแห่งความสำเร็จ ภายนอกอาคารเป็นกระจกใสสะท้อนแสงไฟนีออนของเมือง แสดงถึงความทันสมัยและความหรูหราที่เปิดเผยสู่สายตาคนทั่วไป แต่เมื่อก้าวเข้ามาภายใน คุณจะถูกต้อนรับด้วยความอบอุ่นและโอ่โถงที่แตกต่าง

แขกที่มาเยือน The One ล้วนเป็นบุคคลระดับท็อปของวงการ นักลงทุนที่เพิ่งปิดดีลพันล้าน CEO หนุ่มสาวที่ฉลองความสำเร็จของสตาร์ทอัพ และบรรดาผู้ทรงอิทธิพลในสังคม พวกเขานั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหุ้มหนังอย่างดี หรือโซฟาเดี่ยวในโซน VIP ที่ให้ความเป็นส่วนตัว

ไอวี่จอดรถแล้วเดินเข้าสู่ The One ด้วยท่าทางที่ยังคงสง่างามภายใต้ชุดราตรีสีดำสนิท แต่ภายในใจของเธออ่อนล้าจนแทบจะทรุดลงกับพื้น การเผชิญหน้าที่คฤหาสน์เมฆาได้สูบพลังและปลุกบาดแผลเก่าให้ฉีกขาดอีกครั้ง

เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างเครือข่าย ไม่ได้มาเพื่อเจรจาธุรกิจใด ๆ

ไอวี่ต้องการเพียงความสงบ หรืออย่างน้อยที่สุดคือการหลับใหลที่ปราศจากความฝันร้าย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชีวิตของเธอคือวงจรของความตื่นตระหนก เธอไม่เคยนอนหลับได้สนิทแม้แต่วันเดียว เสียงสะอื้นของแม่ การเย้ยหยันของแม่เลี้ยง และความเฉยชาของพ่อยังคงก้องอยู่ในหู ทำให้เธอต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกเสมอ จนต้องพึ่งพาการรักษาจากจิตแพทย์และการใช้ยานอนหลับอย่างต่อเนื่อง

คืนนี้ เธอไม่อยากพึ่งยาเหล่านั้นอีกแล้ว เธอแค่อยากดื่มหนัก ๆ ดื่มจนกว่าสมองจะยอมแพ้และพาเธอเข้าสู่ห้วงนิทราที่ไร้ความทรงจำ

ไอวี่เลือกที่นั่งที่เคาน์เตอร์บาร์มุมในสุดที่มืดที่สุด มันเป็นจุดที่สามารถมองเห็นผู้คนได้ แต่ยากที่ใครจะสังเกตเห็นรายละเอียดบนใบหน้าของเธอ

บาร์เทนเดอร์หนุ่มรูปหล่อเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มมาตรฐาน

“รับอะไรดีครับคุณผู้หญิง”

“อะไรก็ได้ที่แรงที่สุด” ไอวี่ตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ไม่ต้องผสมอะไรทั้งนั้น”

บาร์เทนเดอร์เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นความเด็ดขาดในดวงตาของเธอ ก่อนจะหยิบขวดเหล้าวิสกี้มอลต์เก่าแก่ที่สุดขวดหนึ่งออกมาจากชั้นวาง

แล้วรินใส่แก้วสีใสส่งต่อให้เธอ ไอวี่รับแก้ววิสกี้มาแล้วจิบมันอย่างช้า ๆ ความร้อนของแอลกอฮอล์ไหลลงสู่ลำคออย่างเชื่องช้า มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่มันช่วยให้ความเจ็บปวดทางอารมณ์ถูกแทนที่ด้วยความชาที่คอและท้อง

แก้วแล้วแก้วเล่า... ความมึนเมาเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย ความหนักอึ้งบนเปลือกตาเริ่มมีอำนาจเหนือกว่าความมุ่งมั่นที่เธอมักจะมี

“ชื่ออะไรครับ อยากทำความรู้จัก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น ทำให้ไอวี่หันมามองตามต้นเสียงทันที

“ฉันไม่คุยกับเด็กค่ะ” เธอหันมาเอ่ยตอบเสียงเรียบ พลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบอย่างสง่างาม

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน

“สามสิบสามแล้วครับ ไม่ได้เพิ่งพ้นวัยเรียนเมื่อวานนี้”

“สำหรับฉัน... คุณก็ยังเป็นแค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่ดี อย่าเสียเวลาเลยค่ะ” เธอเอ่ยตัดบทอย่างเด็ดขาดและหันกลับไปสนใจแก้วเครื่องดื่มในมือ

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้รู้สึกท้อแท้กับคำพูดห้วน ๆ ของเธอเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านโลกมาพอสมควรไม่ได้ลดความพยายามลง

“ชื่อบลูครับ” เขาแนะนำตัวอีกครั้งอย่างสุภาพ “ที่ว่าไม่คุยกับเด็กนี่...คือต้องอายุเท่าไหร่ถึงจะไม่เด็กสำหรับคุณ”

หญิงสาวจ้องมองชายหนุ่มอย่างประเมิน นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนวาววับใต้แสงไฟสลัวของบาร์แห่งนี้ ชุดราตรีสีดำสนิทเผยผิวเนียนสวย ช่วงไหล่ที่ถูกโชว์นั้นเย้ายวนจนบลูไม่อาจละสายตาได้ แต่สิ่งที่ดึงดูดใจเขาที่สุดคือความมั่นใจที่ฉายออกมาจากท่าทางของเธอ

“สามสิบสาม...ห่างกันสองปี” เธอพึมพำกับตัวเอง ไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาได้ยิน แต่เขาก็ได้ยินชัดเจน “พวกผู้ชาย...ก็มีแต่จะเข้ามาลองของ เล่นเกม แล้วก็จากไป”

บลูหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง

“ถ้าอย่างนั้น...ผมก็คงต้องพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่ได้เป็นเหมือนผู้ชายเหล่านั้น” เขาผายมือไปยังเก้าอี้ข้าง ๆ เธอ “ขอผมนั่งเป็นเพื่อนคุณได้ไหม ถ้าคุณอยากนั่งคนเดียว ผมก็จะแค่เงียบ”

เธอชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนแก้วของเธอออกเล็กน้อยเป็นการอนุญาตกลาย ๆ

“แล้วคุณคิดจะพิสูจน์ยังไงคะคุณบลู” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย

“ผมคิดว่า...ผมจะนั่งฟังเรื่องราวของคุณ” บลูตอบอย่างเรียบง่าย “ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงคิดว่าผมเป็นเด็ก แต่ผมเชื่อว่า...คนที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจได้อย่างคุณ คงมีอะไรให้เล่ามากกว่าแค่เรื่องของอายุ”

เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองเขาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของบลูเต้นผิดจังหวะ

“คุณกล้ามากเลยนะที่มานั่งข้างผู้หญิงที่ไม่แคร์ใครอย่างฉัน”

“ผมว่าคุณแคร์...แค่คุณอาจจะไม่ได้แสดงมันออกมา” บลูตอบพลางสั่งวิสกี้แก้วหนึ่งจากบาร์เทนเดอร์

“ผมเห็นคุณยิ้มนะ เวลาที่มองไปที่คู่รักกำลังเต้นรำอยู่ตรงโน้น” เขาพยักพเยิดไปทางมุมหนึ่งของบาร์

“ฮ่า ๆ แค่เสแสร้ง ค่ะ” เธอพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน แต่สายตาของเธอมันก็ยังคงฟ้องอยู่ดี ว่าเธอมีเรื่องราวมากมายในใจ

“เป็นการเสแสร้งที่เหมือนจริงมากเลยนะครับ”

“ขอบคุณนะคะที่ชม” ไอวี่ตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอหันกลับไปจิบวิสกี้ในแก้วอีกครั้ง

“ผมชื่อบลู” ชายหนุ่มเอ่ยซ้ำอีกครั้งหลังจากที่บาร์เทนเดอร์วางแก้ววิสกี้ของเขาลง “คุณยังไม่ได้บอกชื่อเลย”

“ไอวี่ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ โดยไม่แสดงอารมณ์

“ไอวี่” บลูทวนชื่อเบา ๆ ราวกับกำลังลิ้มรสคำนั้น “ชื่อที่สวยงามและดูแพง เหมือนกับเจ้าของชื่อ”

“คำชมของคุณช่างสิ้นคิดเหมือนกับผู้ชายคนอื่น ๆ ที่เข้ามาจีบฉัน” ไอวี่เอ่ยอย่างไม่แยแส “คำพูดที่ไม่มีความหมายพวกนั้นไม่ได้ช่วยให้ฉันหลับฝันดีได้หรอกค่ะ”

“ไอวี่ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ โดยไม่แสดงอารมณ์

ไอวี่ มีนชนก เมฆา อายุสามสิบห้าปี เธอเรียนจบบริหาร แต่ตอนนี้เป็นเจ้าของผับชื่อดังในย่าน GP ตอนนี้เธอพอมีอำนาจอยู่ในมือบ้างเล็กน้อย

“ไอวี่” บลูทวนชื่อเบา ๆ ราวกับกำลังลิ้มรสคำนั้น “ชื่อที่สวยงามและดูแพง เหมือนกับเจ้าของชื่อ”

“คำชมของคุณช่างสิ้นคิดเหมือนกับผู้ชายคนอื่น ๆ ที่เข้ามาจีบฉัน” ไอวี่กล่าวอย่างไม่แยแส “คำพูดที่ไม่มีความหมายพวกนั้นไม่ได้ช่วยให้ฉันหลับฝันดีได้หรอกค่ะ”

“...” บลูนั่งหน้าชากับคำที่โดนสวนกลับมา

แล้วความเงียบก็เข้ามาปกคลุมบทสนทนาของทั้งคู่ ไอวี่ใช้ปลายนิ้ววนไปมาอยู่ขอบแก้วสีอำพัน บลูก็นั่งมองการกระทำของเธออยู่เงียบ ๆ

ไอวี่ไม่รู้ว่าความเงียบนี้ดำเนินไปนานเท่าไหร่ อาจจะนาทีเดียว หรืออาจจะยาวนานเหมือนชั่วโมง ในความเงียบนั้น มีเพียงเสียงดนตรีคลอเบา ๆ และเสียงกระซิบของความสำเร็จที่ดังมาจากโต๊ะอื่น ๆ แต่สำหรับไอวี่ ความเงียบของเธอกับบลูมันหนักแน่นและเป็นส่วนตัวกว่าสิ่งอื่นใด

เธอรู้สึกถึงสายตาของบลูที่จับจ้อง แต่ไม่ได้รู้สึกว่าถูกคุกคาม มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้แบบไร้การตัดสิน ไม่ใช่สายตาที่ต้องการครอบครองหรือแสวงหาประโยชน์เหมือนที่เธอเคยเจอมา

เมื่อความเงียบเริ่มทำให้อึดอัดเกินไป ไอวี่ก็ตัดสินใจทำลายมันด้วยคำถามที่ไม่ได้ตั้งใจถาม

“คุณมาเที่ยวคนเดียวเหรอคะ”

บลูเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาคงไม่คิดว่าเธอจะเปิดบทสนทนาอีกครั้ง

“ครับ ผมมาคนเดียว”

“อ๋อค่ะ” แล้วเธอก็ปิดบทสนทนาลงอีกครั้ง