6.นอนน้อย

ตอนที่ 2

3/3

"ไม่เจอหลายวันขอบตาเป็นหมีแฟนด้าเชียวนะ ปั่นนิยายดึกเหรอ"

กัลยาพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสาวเปิดประตูเข้ามาในร้าน สภาพขวัญข้าวเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาแล้วหลายวัน กัลยาจึงคิดไปว่าเพื่อนต้องโหมงานหนักมาแน่ ๆ  ซึ่งแท้ที่จริงแล้วยัยข้าวก็แค่โด๊ปกาแฟหนักไปหน่อยจนนอนไม่หลับต่างหาก

"อืม นอนน้อย"

จะไม่ให้นอนน้อยได้อย่างไรเพราะเล่นอัดกาแฟมันทุกวัน  ดื่มจนตาลอยคอยจนท้อแต่ก็ยังไม่ได้เจอหน้ากษิดิศสักวินาทีเดียว

"นอนซะบ้าง ร่างกายไม่มีอะไหล่เปลี่ยน"

"อยากจะนอนนะ แต่พักนี้ดื่มกาแฟหนักไปหน่อย"

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่เลือกเมนูที่ไม่มีคาเฟอีน รู้แค่ว่าดื่มกาแฟแล้วมันดูเท่กว่าปกติ ขวัญข้าวนึกขำตัวเองที่ทำอะไรแบบนั้น แต่ถ้าไม่สั่งกาแฟให้จบ ๆ พอถึงห้องก็ต้องชงกาแฟทรีอินวันดื่มอีกอยู่ดี  แล้วจะต้องเสียเงินค่ากาแฟซ้ำซ้อนไปทำไม

"ถ้าคนงานไม่ลาออกกะทันหันก็คงไม่รบกวนแกหรอก"

"เออน่า  ฉันก็เต็มใจช่วยอยู่แล้วมั้ย"

วันนี้กัลยารับงานจัดดอกไม้นอกสถานที่ เป็นงานกินเลี้ยงพนักงานประจำปีที่ถูกจัดขึ้นในบริษัทแห่งหนึ่ง เมื่อวานนี้คนงานเพิ่งจะลาออกกระทันหัน  กัลยาก็เลยโทรตามเพื่อนรักให้มาช่วย  ขวัญข้าวเรียนรู้วิธีจัดดอกไม้รูปแบบต่าง ๆ เพราะเวลาว่างชอบมาช่วยงานกัลยาอยู่เป็นประจำ  ที่วันนี้ฝากฝังให้ขวัญข้าวไปเป็นตัวแทนกัลยาจึงพออุ่นใจได้บ้าง

"เดี๋ยวจะให้เด็กไปเป็นเพื่อนคนนึง"

"อืม ไอ้ทัพนะเหรอ  ขนของขึ้นรถเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"

"เรียบร้อยแล้ว งานนี้งานใหญ่ทำสุดฝีมือเลยนะ  กลับมาจะมีค่ากาแฟให้"

กัลยาโบกมือแล้วยิ้มกว้าง ขวัญข้าวขึ้นไปนั่งบนรถกะบะข้างคนขับส่งยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน  เด็กที่พูดถึงก็คือน้องชายแท้ ๆ ของกัลยาชื่อว่ากองทัพ  ทำหน้าที่ขับรถและคอยเป็นลูกมือช่วยเหลือในวันนี้  ทั้งคู่ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงรถดอกไม้ก็มาจอดหน้าบริษัทแห่งหนึ่ง หลังจากแลกบัตรประชาชนที่ป้อมยามแล้วก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างใน บริเวณที่จัดงานเป็นเหมือนห้องอบรมสมนาทั่ว ๆ ไป  กว้างขวางใหญ่โตโออ่า  มีชุดโต๊ะเก้าอี้สำหรับจัดเลี้ยงไม่ต่ำกว่าร้อยโต๊ะ

"อืม งานใหญ่จริง ๆ ด้วย"

"บริษัทใหญ่โตขนาดนี้เจ้าของต้องรวยมากแน่พี่ข้าว"

กองทัพพูดพร้อมกับกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องโถง ขวัญข้าวก็เห็นด้วยว่าเจ้าของบริษัทนี้จะต้องร่ำรวยมากแน่ ๆ  แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ  ที่มาเพราะแค่อยากช่วยเหลือเพื่อนก็เท่านั้น  ไม่ได้อยากรอดูหน้าประธานบริษัทหรือสอดส่องความร่ำรวยของใคร  พองานเลี้ยงปิดแล้วก็เก็บฉากและพล็อพต่าง ๆ กลับร้าน  เท่านี้ก็ถือว่าเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจ  

"รีบทำเถอะ  กำหนดการเปิดงานจะเริ่มห้าโมงเย็น  เราต้องเผื่อเวลาไว้สักชั่วโมงก่อนงานเริ่ม  ตอนนี้กี่โมงแล้ว"

"สิบโมงเช้าแล้วพี่"

"โอเค  เริ่มเลย!"

ทั้งสองช่วยกันจัดดอกไม้อย่างตั้งใจ  เจ้าของงานเจาะจงเอาเฉพาะดอกลิลลี่สีขาวเป็นหลัก  นอกจากลิลลี่ก็ยังมีไม้ประดับอื่น ๆ ที่ไม่ส่งกลิ่นหอมรุนแรงจนเกินไป  กระทั่งเวลาล่วงเลยจนถึงบ่ายโมงกองทัพรู้สึกหิวจนแสบท้อง  พลันเสียงร้องประท้วงของกระเพาะก็ดังขึ้น  ขวัญข้าววางมือจากดอกไม้แล้วหันขวับมาที่หนุ่มรุ่นน้องทันที

"เสียงอะไร"

"เสียงท้องทัพนี่แหละ  นี่ใกล้จะบ่ายสองแล้วทัพหิว"

"เออ  งั้นแกทำรอไปก่อนเดี๋ยวพี่ออกไปซื้อข้าวกล่องมาให้"

ว่าแล้วขวัญข้าวก็เดินออกจากห้องโถง  ตั้งใจว่าจะออกไปซื้ออาหารตามสั่งร้านใกล้ ๆ ระหว่างที่กำลังเดินอยู่บนฟุตบาตเธอได้หยุดมองเข้าไปในร้านกาแฟ  มันเป็นร้านเดียวกันกับที่เธอมานั่งรอเขาทั้งอาทิตย์  แต่พอคิดได้ว่าวันนี้หมดงบสำหรับกาแฟสักแก้วแล้ว  ขวัญข้าวจึงละสายตาแล้วมุงตรงไปยังร้านขายอาหารตามสั่งเพียงอย่างเดียว  พอสั่งข้าวกล่องแล้วก็ออกมานั่งรอนอกร้าน  ระหว่างที่นั่งรอก็หลับหูหลับตาใช้มืออังปากหาว  ทว่าจังหวะที่ลืมตาขึ้นมาแก้วกาแฟโลโก้คุ้นตาก็ถูกยื่นมาตรงหน้า  ขวัญข้าวเบิกตาโตเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือขาวสะอาดทันที

"หายกันนะครับ"

"...คุณ"

"ผมไม่รู้ว่าคุณดื่มอะไร  แต่วันนั้นผมดื่มเมนูนี้ก็เลยซื้อเมนูนี้มาคืน"

เสียงหัวใจของหญิงสาวดังกลบทุกเสียง  เพียงแค่เห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากของอีกฝ่ายขวัญข้าวก็พร้อมจะหลอมละลายเป็นของเหลว  เขาหล่อมาก!  เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกถีบให้ลงไปในหลุมรักแบบเต็มใจ  ต่อให้ตกลงไปแล้วจะขาหักก็ไม่เป็นไร

"มือผมเย็นจนชาผมแล้วนะ"

"อ๋อ  ค่ะ ๆ ขอโทษนะคะ"

พอได้สติขวัญข้าวก็รีบรับเอาแก้วกาแฟจากเขา จังหวะนี้ต้องมีแต๊ะอั๋งบ้างล่ะ  โอ้ย พ่อประคุณรุนช่องเอ้ยมือนุ่มนิ่มมากพ่อ  พอเธอรับแก้วไปแล้วกษิดิศก็ใช้มือทั้งสองข้างถูกกันไปมาบรรเทาอาการชา ถ้าไม่ต้องรักษาความเป็นกุลสตรีขวัญข้าวแทบอยากรวบมือเขามากุมไว้ให้หายเย็น 

...คนอะไรขนาดใช้มือถูกกันเฉย ๆ ยังหล่อ  ขวัญข้าวคิดในใจแล้วอมยิ้มเหนียมอาย  ใช้นิ้วเกี่ยวปอยผมทัดหูแอ๊ปสวย

"ขอบคุณนะคะ"

"ขอบคุณเช่นกันครับ"

"เอ่อ...คุณทำงานแถวนี้เหรอคะ"

"ครับ  ผมทำงานอยู่ GSD กรุ๊ป"

ที่แท้ก็เป็นพนักงานของบริษัท GSD กรุ๊ป  นี่เอง  แต่ทำไมชื่อบริษัทถึงได้ฟังแล้วคุ้นหูนักนะ  ขวัญข้าวกลอกตาไปมา  เพิ่งจะคิดออกว่าเธอกำลังทำหน้าที่รับจัดดอกไม้ให้บริษัทนี้นี่นั่นเอง

"จริงเหรอคะ  บริษัทนี้ใหญ่โตมากเลยนะคะ  วันนี้ฉันก็มารับจัดดอกไม้ในงานกินเลี้ยงพนักงานที่นั่นค่ะ"

"อ๋อ  เหรอครับ"

กษิดิศพยักหน้าเออออ  พอมองนาฬิกาที่ข้อมือเห็นว่าตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาเข้าประชุมแล้ว  เขาจึงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดกับเธอ

"ใกล้ถึงเวลางานแล้ว  ผมไปก่อนนะ"

"เดี๋ยวค่ะ  คุณมีแฟน เอ้ย!  เอ่อ  คุณชื่ออะไรคะ"

กษิดิศนึกขำอยู่ในใจ  เธอเหมือนคนที่ตื่นเต้นและประหม่าอยู่ตลอดเวลาจนพูดอะไรก็ติดขัดไปเสียหมด

"ผมชื่อต่อ  คุณล่ะ"

"ขวัญข้าวค่ะ  เรียกสั้น ๆ ว่าข้าวก็ได้ค่ะ  หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะคะ"

ชายหนุ่มยิ้มแล้วหมุนตัวเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาสบตากับเธออีกครั้ง  เธอเลิกคิ้วสูงรอฟังอยู่ว่าเขากำลังจะพูดอะไร

"ผมยังไม่มีแฟนนะครับ"

สรุป  ตายแบบสงบศพสีบานเย็นไปเลย...