บทที่ 6 คนไร้ค่า

น้ำตาไหลรินข้างแก้มนุ่ม หวานยี่หวาพยายามบังคับเสียงร้องสะอึกสะอื้นให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนข้างกายจะตื่นขึ้นมาได้ยิน บทรักเมื่อคืนที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะไม่มีความสุขแต่รู้สึกผิดต่อพี่สาวมากกว่า

การตกเป็นของเขาเธอไม่เคยนึกเสียใจเลยสักครั้ง เพราะชายหนุ่มคือรักแรกของตนเองและจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในใจตลอดไป แม้เขาจะไม่เคยมองเธอในฐานะคนรักสักครั้ง

“พี่เมษา...ยี่หวาขอโทษ” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน เธอไม่กล้าหันหลังไปมองคนตัวโตขณะนี้ทำได้เพียงกระชับผ้าห่มให้แน่นพร้อมกับหลับตาสนิท

แขนแกร่งยกขึ้นก่ายหน้าผากพลางทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเมื่อคืน เขาไม่ได้มีเจตนาให้เกิดเรื่องแบบนั้นเลย ตอนแรกแค่ตั้งใจจะสั่งสอนคนปากกล้าอย่างหวานยี่หวาเท่านั้นทว่าไม่คิดเรื่องราวจะบานปลายถึงขั้นนี้ เขาไม่อยากจะคิดเลยถ้าคนอื่นรู้เรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเขากับเธอจะเกิดอะไรขึ้น

ใบหน้าคมคายหันมองแผ่นหลังเล็กด้วยความรู้สึกสับสนมากมายก่อนรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากคนตัวเล็ก เขาอยากจะเอื้อมมือไปแตะไหล่บอบบางแล้วปลอบประโลมแต่ต้องหักห้ามใจ เพราะถ้าทำแบบนั้นจะเหมือนเป็นการให้ความหวัง จึงตัดสินใจตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเสียดีกว่า

“ถ้าตื่นแล้วก็ลุกขึ้นจะได้รีบกลับ” พูดเท่านั้น มือหยาบกร้านตวัดผ้าห่มออกจากกายแกร่งแล้วย่างกรายเข้าห้องน้ำโดยไม่หันไปมองคนบนเตียงแม้แต่เสี้ยวเดียว

“ฮึก พี่อินคงเกลียดยี่หวามากใช่ไหม” หวานยี่หวาพลิกกายแหงนมองเพดานห้องสีขาวล้วนอย่างครุ่นคิด เธอไม่รู้ต้องทำอย่างไรดีถึงจะได้ไม่เจ็บปวดกับการแอบรักผู้ชายคนนี้

ตลอดเส้นทางการมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ บรรยากาศข้างในรถค่อนข้างอึมครึมไม่มีเสียงใดเปล่งออกมาจากคนทั้งสอง กระทั่งรถแล่นจอดสถานที่หมาย

“เอานี่ไปกินซะ”

“อะไรเหรอคะ” หวานยี่หวามองแผงยาในมือหนากำลังยื่นส่งมาให้เธอด้วยความฉงน 

“ยาคุมฉุกเฉิน รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่อยากมีลูกกับเธอแล้วเรื่องเมื่อคืนอย่าบอกให้ใครรู้ล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่”

“ค่ะ” เธอไม่ได้ตอบโต้มากมาย คว้าแผงยาจากเขา รีบวิ่งลงจากรถด้วยความเร็วเพราะไม่อยากให้เขาเห็นถึงความอ่อนแอจากตนเอง

ร่างเล็กทรุดกายลงบนเตียงขนาดกะทัดรัดภายในห้องไม่ใหญ่มากนัก แขนขาวเนียนโอบกอดตัวเองพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ เธอเจ็บปวดเหลือเกินกับคำพูดที่ได้ยินจากปากอินทัช เขาทำราวกับเธอเป็นสิ่งของไร้ค่าที่ใครต่อใครจะย่ำยีก็ได้

“ยี่หวาต้องทำยังไงดี” เธอมองยาคุมฉุกเฉินในมือครู่หนึ่งก่อนจะกินทันทีแล้วหยิบน้ำเปล่ายังหัวเตียงขึ้นดื่มตาม เมื่อเขาไม่ปรารถนาจะรักและเมตตากันสักนิด ฉะนั้นหลังจากนี้เธอจะพยายามตัดใจจากเขาให้ได้

ผ่านไปไม่นานหญิงสาวล้มตัวลงนอนบนที่นอนด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียและผล็อยหลับในที่สุด

หลังจากอินทัชแยกตัวกับหวานยี่หวา ชายหนุ่มเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องนอนเพื่อใคร่ครวญถึงเรื่องเมื่อคืน ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมถึงทำแบบนั้นลงไป เขาแค่โมโหหวานยี่หวาทำปากกล้าก็เลยลงโทษคนตัวเล็กโดยไม่คำนึงผลตามมาภายหลัง

“โธ่เว้ย! ทำบ้าอะไรของมึงวะไอ้อิน” สบถออกมาอย่างหัวเสีย ฝ่ามือหยาบกร้านยกขึ้นกุมขมับพลางคลึงเบา ๆ แล้วแบบนี้เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอสาวคนรักยิ่งคิดยิ่งละอายใจเหลือเกิน

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นก้าวเท้าลงจากเตียงขนาดคิงไซซ์แล้วตรงไปห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย เนื่องจากตั้งแต่เช้ากระทั่งเที่ยงยังไม่มีอะไรตกถึงท้องจึงค่อนข้างหิวมาก

ร่างสูงใหญ่ก้าวลงบันไดหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย ระหว่างเข้าไปในห้องอาหารสายตาคมกวาดมองรอบห้องเพื่อหาร่างอ้อนแอ้นของหวานยี่หวา

“คุณอินมองหาใครเหรอครับ” ป้าเพ็ญเอ่ยถามหนุ่มรุ่นลูก

“ผมหาคุณแม่ครับ” ชายหนุ่มพูดปด

“คุณอินลืมเหรอคะ เมื่อวานคุณผู้หญิงบอกแล้วว่าจะไปต่างจังหวัดสองสามวัน” ป้าเพ็ญมองอย่างสงสัย

“จริงด้วยสิผมลืมไปเลย สงสัยช่วงนี้ทำงานหนักไปหน่อย” ส่งยิ้มอ่อน ๆ แก่หญิงสูงวัย 

“อ๋อค่ะ”

“ป้าเพ็ญตักข้าวเลย ผมหิวแล้ว”

“ค่ะ”

ขณะรับประทานอาหารได้ไม่กี่คำอินทัชรีบเอ่ยถามถึงหวานยี่หวาทันใด เพราะกระวนกระวายใจยิ่งนักที่ไม่เห็นร่างเล็กในห้องอาหารเหมือนเคย 

“ป้าครับยี่หวาไปไหน”

หญิงวัยกลางคนหันไปมองเหล่าสาวใช้เพื่อขอคำตอบ ก่อนบังอรจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นด้วยท่าทางจีบปากจีบคอ

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะคุณอิน ไม่มาทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว”

“สงสัยจะขี้เกียจ” พิกุลเอ่ยพึมพำแต่ก็ดังพอให้เจ้านายได้ยิน

“ป้าเพ็ญครับ ผมอิ่มแล้วขอตัวก่อน” พูดจบ อินทัชลุกขึ้นจากไปทันใดทำให้เหล่าสาวใช้หันมองตามกันและแอบคิดในใจว่าเจ้านายต้องไปจัดการหวานยี่หวาแน่

อินทัชเดินมาหยุดหน้าห้องของหวานยี่หวา ชายหนุ่มเดินวนไปมาอย่างหนักใจ เขากำลังคิดว่าจะเคาะประตูห้องนอนของเธอดีไหม สาเหตุที่มาที่นี่เพื่อมาดูให้แน่ใจเธอขี้เกียจอย่างคนใช้บอกหรือไม่ ไม่อย่างนั้นไม่เอาไว้แน่

“เอาไงดีวะ” สุดท้ายชายหนุ่มตัดสินใจเคาะประตูเรียกคนในห้องแต่กลับไร้เสียงตอบกลับ

“เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้นะยี่หวา” มือแกร่งจับลูกบิดพร้อมเขย่าแรง ๆ ทว่ายังเงียบเหมือนเดิม

“จะเอาอย่างนี้ใช่ไหมยี่หวา” ชายหนุ่มใช้ลำตัวกระแทกประตูกระหน่ำหลายรอบกระทั่งเปิดออกในที่สุด เท้าใหญ่รีบก้าวไปในห้องด้วยอารมณ์เดือดดาล ปรากฏว่าพบคนตัวเล็กนอนบนเตียงราวกับไม่รู้สึกตน

“ยี่หวา” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา จากนั้นยื่นมือแตะไหล่บอบบางแล้วจับเธอให้นอนหงาย

“ยี่หวา”

“ฮือ ๆ ทำไมต้องใจร้ายกันด้วย” เสียงหวานพูดปนสะอึกสะอื้น น้ำใสไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายในขณะดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างปิดสนิท

“ยี่หวา เธอเป็นอะไร” มือใหญ่ทั้งสองข้างเขย่าไหล่มนเบา ๆ เพื่อเรียกสติคนกำลังหลับใหลแต่ยิ่งทำให้คนตัวเล็กร้องไห้มากกว่าเดิม

“ฮือ ๆ ยี่หวาเจ็บเหลือเกิน”

“ตั้งสติหน่อยยี่หวา” เมื่อเห็นท่าไม่ค่อยดีเขาจึงช้อนร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดแล้วรีบพาเธอไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

หลังจากหญิงสาวถึงโรงพยาบาล แพทย์ได้ทำการตรวจร่างกายก่อนจะให้เธอพักที่นี่หนึ่งคืนเนื่องจากเธอมีไข้ขึ้นสูงมากจนกลัวว่าหากปล่อยกลับบ้านจะเป็นอันตราย

“ยี่หวา” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกคนตัวเล็กพลางเอื้อมมือสัมผัสแก้มขาวเนียนแผ่วเบาด้วยความอ่อนโยน

“พี่อิน” ดวงตากลมโตลืมตาขึ้นชักช้า

“เป็นไงบ้าง” เอ่ยถามเสียงนุ่มนวล

“ยี่หวามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” ปรายตามองคนตัวโตสลับมองรอบห้อง เธอจำได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องตนเอง

“ก็เธอ…” อินทัชเงียบลงเท่านั้นก่อนจะนึกขึ้นได้ เขาไม่ควรพูดดีกับผู้หญิงคนนี้คนที่ทำให้สาวคนรักหนี

“โรงพยาบาลไงแค่นี้ก็ดูไม่ออกเหรอ” พูดพลางหมุนตัวกลับไปนั่งตรงโซฟา

“อ๋อค่ะ แล้วยี่หวามาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ”

“เธอป่วยฉันก็เลยพามาโรงพยาบาล”

“ขอบคุณนะคะ” อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอป่วยอยู่ในห้องตามลำพังแค่นี้รู้สึกขอบคุณมากจริง ๆ

“เธอรู้หรือเปล่า ฉันมาเฝ้าเธอแบบนี้เสียเวลามากเลยรู้ไหม”

ประโยคถัดมาจากปากอินทัชทำหวานยี่หวาหน้าซีดเผือด ตอนแรกนึกว่าจะพูดดีด้วยแต่เขาก็ยังเป็นเขาใจร้ายเหมือนเดิม

“พี่อินกลับไปเถอะค่ะ ยี่หวาอยู่คนเดียวได้” เบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ให้เขาเห็นน้ำตากำลังไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธออยู่คนเดียวเหรอ ถ้าเกิดนัดใครขึ้นมาแล้วแอบหนีตามไปล่ะ ฉันก็ขาดทุนแย่สิ”

“ยี่หวาไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ” พยายามบังคับเสียงพูดไม่ให้สั่นเครือ

“ฉันจะไว้ใจเธอได้ไง คนอย่างเธอเล่ห์เหลี่ยมเยอะจะตาย ดีไม่ดีอาจจะแกล้งป่วยเพื่อให้ฉันพามาที่นี่แล้วเธอจะอาศัยจังหวะที่ฉันไม่อยู่หนีไปใช่ไหม”

“ตลกสิ้นดี” หวานยี่หวาแค่นยิ้มอย่างยากลำบาก เธอไม่เคยมีความคิดแบบนั้นในหัวสักนิด

“เธอพูดอะไร” ชำเลืองมองคนบนเตียง

“เปล่าค่ะ”

“แล้วจำไว้นะยี่หวาเรื่องเมื่อคืนอย่าให้ใครรู้เด็ดขาดเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมาคนที่อายที่สุดคือเธอ ผู้หญิงอย่างเธอไม่ได้มีค่าอะไรกับฉันเลย”

“รู้แล้ว ไม่ต้องย้ำได้ไหม” หญิงสาวพูดเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ ในสายตาเขาเธอก็เป็นได้แค่คนไร้ค่า