บทที่ 7 คำพูดจาที่แสนเจ็บปวด

“ตัวเล็กสบายดีไหม” ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ศีรษะคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู

“ยี่หวาโตแล้วนะคะพี่อิน เลิกเรียกตัวเล็กสักทีเถอะ” เด็กน้อยวัยสิบขวบทำหน้ามุ่ยใส่คนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจพลางยกแขนเล็กทั้งสองข้างกอดอกและจ้องเขม็งอินทัช

“ในสายตาพี่ ยี่หวายังเด็กเสมอ” ส่งยิ้มหวานแก่คนตัวเล็ก

“ยี่หวาชอบพี่อิน”

“งั้นเหรอ” อินทัชส่ายหัวไปมากับความช่างพูดของหวานยี่หวา เขารักและเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง

“อินมาแล้วเหรอ” เสียงของเมษาแทรกขึ้นทำให้คนทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน

“รอนานไหม” เมษาเดินไปหยุดข้างกายชายหนุ่ม

“ไม่นานเลย”

“พวกพี่จะไปไหนกันเหรอ” หวานยี่หวามองหน้าพี่สาวและอินทัชสลับไปมา

“ดูหนังครับ”

“ยี่หวาไปด้วยได้ไหม” หวานยี่หวามองพี่สาวตาแป๋ว

“ไม่ได้จ้ะ น้องยี่หวาต้องอยู่บ้าน”

“ทำไมคะ” เบะปากใส่คนตรงหน้าราวจะร้องไห้เมื่อถูกปฏิเสธ

“เพราะว่าคนที่ไปด้วยมีแต่ผู้ใหญ่ทั้งนั้นไม่มีเด็กเลย น้องยี่หวาอยู่บ้านกับคุณแม่นะคะแล้วพี่จะซื้อขนมมาฝาก ห้ามดื้อรู้ไหมถ้าดื้อพี่ไม่รัก”

“ก็ได้ค่ะ”

“ไปกันเถอะเมษา” อินทัชกับเมษาหมุนตัวเดินจากไปทันใด ทิ้งให้หวานยี่หวามองคนทั้งสองกำลังเดินไปอย่างเสียดาย

“พี่อินขา…ยี่หวาจะแต่งงานกับพี่” เธอมองแผ่นหลังกว้างของอินทัชพร้อมเผยยิ้มอย่างมีความสุข

เมื่อนึกถึงอดีตในวันวานคราวใด น้ำตาแห่งความทุกข์โศกและเสียใจไหลนองอาบแก้มนิ่มทุกครั้ง เธอยังทำใจไม่ได้กับการเปลี่ยนไปของคนตัวโต เธออยากให้ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน พอตื่นขึ้นมาจะพบกับพี่ชายแสนดีเหมือนเดิม

อินทัชช้อนตามองแผ่นหลังเล็กบนเตียงกำลังร้องไห้ แม้เธอพยายามจะไม่เปล่งเสียงให้ได้ยินแต่คนหูดีกลับได้ยินชัดเจน

“ร้องไห้อะไรนักหนาวะรำคาญ ฉันจะทำงาน”

“เอามือปิดหูสิ” คนยิ่งเสียใจอยู่ เขามีสิทธิ์อะไรถึงมาสั่งเธอแบบนี้

“นี่เธอ!!” คำพูดของคนตัวเล็กทำให้ชายหนุ่มโมโห เขารีบหยิบโน๊ตบุ๊คที่คมกริบนำมาให้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเปิดเพื่อทำงาน เพราะไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับคนบนเตียง

“ไม่รู้จะมาเฝ้าทำไม” เสียงหวานเอ่ยพึมพำพลางเอี้ยวหน้ามองคนตัวโตกำลังใจจดใจจ่อกับงาน

“หุบปากยี่หวา” สั่งเสียงเข้มขณะสายตายังคงมองหน้าจอโน๊ตบุ๊ค

“ยี่หวาไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” พูดพร้อมพยุงกายลุกนั่ง

“เธอจะไปไหนยี่หวา”

“ยี่หวาจะกลับ”

“ไม่ได้” อินทัชพุ่งตรงไปหาคนตัวเล็กเมื่อเธอทำท่าจะก้าวเท้าลงจากเตียง

“ยี่หวาไม่อยากอยู่ที่นี่ พี่อินไม่เข้าใจเหรอ” เงยหน้ามองหน้าหล่อคม

“นอนซะ” เขาดันไหล่มนให้ล้มลงกับเตียง “อย่าดื้อยี่หวา”

“ยี่หวาไม่อยากให้พี่อินมาลำบากเฝ้ายี่หวา พี่อินกลับไปทำงานเถอะ ถ้ากลัวยี่หวาจะหนียี่หวากลับไปด้วยก็ได้หรือจะให้คนอื่นมาเฝ้าก็ตามใจ”

“ไม่ต้องสนใจฉัน นอนไปเลย” คว้าผ้าห่มปลายเตียงขึ้นมาคลุมร่างบอบบางถึงไหล่มน จากนั้นกลับไปทำงานที่โซฟาเหมือนเดิม

“พี่อินทำแบบนี้กับยี่หวาทำไมคะ”

“ทำอะไร” คิ้วเข้มเลิกขึ้น

“ก็พี่อินทำเหมือนรักยี่หวาทำเหมือนห่วงใยกัน ทำแบบนี้ทำไมคะ” เธอมองใบหน้าหล่อเหลาแบบเค้นคำตอบ

“ทำไมเหรอยี่หวา แค่ฉันเอาเธอเมื่อคืนครั้งเดียวกลับคิดไปไกลเลยเหรอว่าฉันรักเธอ ตลกวะ” แค่นหัวเราะในลำคอ มองเธออย่างเวทนา

“นั่นสิ” ใบหน้าจิ้มลิ้มหันไปอีกด้าน หลบแววตาคู่คมจ้องมองอย่างเหยียดหยาม

“จำไว้ยี่หวาคนเดียวที่ฉันรักคือเมษา ส่วนคนที่ฉันเกลียดคือเธอ แล้วอย่าเอาเรื่องเมื่อคืนมาพูดให้ฉันได้ยินอีก คนอย่างเธอไม่มีค่าสักนิด ถ้าเมื่อก่อนฉันรู้ว่าเธอจะโตขึ้นมาเป็นแบบนี้ ฉันไม่ทำดีด้วยตั้งแต่แรกหรอก” สิ้นคำพูด อินทัชก้มหน้าทำงานต่อ

มือน้อยกำผ้าห่มแน่น แต่ละประโยคที่เขากล่าวออกมาดั่งมีดคมเฉือนกลางหัวใจ

“ยี่หวาไม่อยากอยู่ที่นี่” ร่างเล็กเด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนกระชากน้ำเกลือโดยไม่สนใจความเจ็บปวดทั้งสิ้นเพราะเทียบไม่ได้สักนิดกับคำพูดของเขา

“ยี่หวาทำบ้าอะไรของเธอ” อินทัชวิ่งไปประคองหญิงสาว ช้อนตามองหน้าจิ้มลิ้มอย่างตกตะลึงซึ่งตามข้อมือเล็กมีเลือดไหล

“ยี่หวาไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว พี่อินใจร้าย” เสียงหวานสั่นเครือ ใบหน้างามเปื้อนน้ำตา

“เธอต้องอยู่ที่นี่ เธอไม่สบายนะยี่หวา”

“ไม่เอา” หน้างามส่ายไปมา เพราะเขาเอาแต่พูดจาทำร้ายจิตใจเธอเลยไม่อยากอยู่

“อย่าดื้อยี่หวา เจ็บไหม”

“ไม่ต้องมาสนใจยี่หวา” มือเล็กผลักอกแกร่งออกห่าง เธอเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องพักฟื้นแต่ช้าไปกว่าร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาโอบกอดจากด้านหลัง แล้วช้อนร่างบอบบางในท่าเจ้าสาวก่อนพาไปยังเตียง

“นอนดี ๆ” สั่งเสียงเข้ม จากนั้นมือหนาเอื้อมไปกดปุ่มข้างหัวเตียงเพื่อเรียกพยาบาล รอเพียงไม่นานนางพยาบาลเข้ามาช่วยทำแผลให้หวานยี่หวาพักหนึ่งก่อนจากไป 

“ดื้อ”

ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากัน เธอต้องทำอย่างไรถึงจะหนีเขาพ้นสักที เพียงไม่ถึงเดือนหัวใจเธอบอบช้ำมากยิ่งนัก

‘พี่เมษากลับมาสักทีเถอะ’ พูดในใจ จากนั้นปิดตาลงสนิท

“ยิ่งโตยิ่งดื้อ” ปรายตามองคนตัวเล็กบนเตียง พ่นลมหายใจเฮือกใหญ่กว่าจะสงบศึกได้เล่นเอาเขาถึงกับปาดเหงื่อ

นับจากวันนั้นผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ หวานยี่หวากลับมาใช้ชีวิตตามปกติ กลางวันไปเรียน กลางคืนทำงานในผับ บางวันถ้าว่างก็ช่วยงานคฤหาสน์บ้างในบางครั้ง ส่วนอินทัชจากวันนั้นเขาเลี่ยงจะพูดคุยกับคนตัวเล็กเพราะยังหัวเสียกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น

“ยี่หวา”

“ลูกหว้า อันดา” หวานยี่หวาก้าวเดินไปหาเพื่อนสนิททั้งสองกำลังส่งยิ้มมายังตนเอง

“เหนื่อยไหม” อันดาถามขึ้น

“ไม่เลย” ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย “มาที่นี่ได้ไง” ถามอย่างดีใจ

“นั่งรถมา” ลูกหว้าตอบแบบกวนประสาท

“ไม่ใช่อย่างนั้น ยี่หวาหมายถึงว่าทำไมถึงมาที่นี่กัน ลูกหว้ากับอันดาไม่ใช่สายเที่ยวผับสักหน่อย”

“ก็อยากมาหาคนสวยของเราไง” ลูกหว้าฉีกยิ้มหวานโชว์ฟันขาวเรียงตัวสวย

“โอเคจ๊ะ ว่าแต่กินอะไรกันดีเดี๋ยววันนี้ยี่หวาเลี้ยงเอง”

“อะไรก็ได้ยี่หวาที่ไม่มีส่วนผสมแอลกอฮอล์ พวกเราแค่อยากมาดูยี่หวาทำงาน” อันดาตอบเพื่อน

“งั้นรอแป๊บหนึ่ง”

อีกมุมหนึ่งของผับ สายตาคมของใครคนหนึ่งกำลังจ้องมองยังโต๊ะของอันดาและลูกหว้าด้วยความสนใจ

“คนที่เดินออกไปเมื่อกี้ใช่น้องยี่หวา น้องสาวของเมษาหรือเปล่าไอ้กริช” กองทัพเพื่อนสนิทของอินทัชสมัยเรียนมหาวิทยาลัยจ้องมองลูกน้องคนสนิทของเพื่อนอย่างรอคอยคำตอบ

“ใช่ครับ”

“สวย”

“เออ สวยจริง” ภูทิปเพื่อนอีกคนเสริมขึ้น

“แล้วสาวสวยโต๊ะนั้น ใครเหรอวะเหมือนจะรู้จักกับน้องยี่หวา” กองทัพยังคงถามต่อ

“เพื่อนของคุณยี่หวาครับ คนเสื้อดำชื่ออันดาส่วนเสื้อขาวลูกหว้า”

“คนที่ชื่อลูกหว้าสวยวะ ท่าทางจะแซ่บ” กองทัพจ้องมองร่างผอมเพรียวอย่างไม่กะพริบตา รอยยิ้มหวานของเธอช่างขยี้หัวใจเขาจนอดไม่ได้จะลุกขึ้นไปทำความรู้จัก

“ไอ้ทัพ มึงจะไปไหน” ภูทิปมองเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ

“เออ เดี๋ยวกูมา”

“เฮ้อ ไอ้นี่เห็นสาวสวยไม่ได้เลย” ภูทิปถอนหายใจกับความเจ้าชู้ของเพื่อนสนิท “ว่าแต่ไอ้อินไปไหน”

“ทำงาน”

“ทำงานเหรอ เพื่อนอุตส่าห์มาหาทั้งที”

“ช่วงนี้คุณอินอารมณ์ไม่ค่อยดี” จากที่สังเกตตลอดสัปดาห์เขาเห็นเป็นอย่างนั้น

“เกิดอะไรขึ้นเหรอวะ” ภูทิปขยับเข้าใกล้คมกริชด้วยความใคร่รู้

“เรื่องคุณยี่หวา” คมกริชเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสนิทของเจ้านายฟังอย่างที่ตนเองรู้มา

“จริงเหรอวะ ไม่ใช่ว่าไอ้อินจะชอบน้องยี่หวาเหรอ”

“ผมก็ไม่รู้ครับ”

“เริ่มจะสนุกแล้วสิ” ภูทิปเผยยิ้มมุมปาก หลังจากนี้มีอะไรให้เขาจับตาดูเพื่อนมากขึ้น เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างอินทัชกับหวานยี่หวาก็พอทราบมาบ้าง เพื่อนพาตัวหญิงสาวมาเป็นตัวแทนของเมษาแต่ไม่คิดอินทัชจะมีท่าทีกับหวานยี่หวาอย่างที่คมกริชเล่า