บทที่ 5 คืนเร่าร้อน Nc

ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนมาบีบขยำดอกบัวตูมด้วยความเมามันผ่านเสื้อชุดนักศึกษาของหวานยี่หวา

“อื้อ อ๊ะ พี่อินคะปล่อยยี่หวาไปเถอะ ยี่หวาเป็นน้องสาวของพี่เมษานะคะ พี่อินไม่ควรทำแบบนี้” เสียงหวานร้องครางไม่เป็นภาษา เธอพยายามจะเตือนสติคนตัวโตให้รับรู้กับการกระทำของตัวเอง

“อย่าคิดว่าฉันจะหลงกลเธอ” อินทัชประคองใบหน้างดงามด้วยมือใหญ่ทั้งสองข้าง สบตาคู่หวานด้วยความหลงใหล ดวงตาของเธอเปล่งประกายราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างจนอดไม่ได้จะจ้องมอง

นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองกลีบปากอวบอิ่มเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกดและไม่รอช้าจะทาบริมฝีปากหยักได้รูปบนปากนุ่ม ทำเอาคนใต้ร่างตั้งตัวไม่ทันถึงขั้นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นึกไม่ถึงจูบแรกของเธอจะถูกชายที่แอบรักขโมยไปหน้าตาเฉย

“อื้อ” กำปั้นน้อยทุบหลังแกร่งถี่รัว เธอยกเท้าทั้งสองข้างกระทุ้งเตียงพร้อมกับดิ้นพล่านไปมา แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรแรงมดของเธอไม่สามารถสู้แรงยักษ์ของเขาได้เลยสักนิด แถมตอนนี้เขาพยายามจะสอดลิ้นร้อนอุ่นเข้าในโพรงปากสาวซึ่งเธอจะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นจึงเม้มปากเข้าหากัน

อินทัชใช้ความชำนาญปลดกระดุมเสื้อของหวานยี่หวาด้วยมือข้างหนึ่งจนสำเร็จ จากนั้นล้วงมือเข้าใต้บราเซียร์ลูกไม้สีหวานก่อนบี้ยอดถันเล่นสลับการเขี่ยเบา ๆ ทำคนใต้ร่างซู้ดปากด้วยความเสียวซ่าน จากนั้นอาศัยจังหวะนี้สอดลิ้นสากเข้าในโพรงปากหวาน ดูดด่ำกับความหวานอย่างคลั่งไคล้

“อื้อ” หวานยี่หวาร้องครางต่ำในลำคอพร้อมทั้งปิดตาลงสนิทกับสัมผัสแสนอ่อนโยนของเขา มือเรียวที่ทุบแผ่นหลังกว้างเมื่อสักครู่เปลี่ยนมาโอบกอดต้นคอแกร่งแน่นราวกับกลัวเขาจะหายจากกัน

ขณะนี้เธอไม่รับรู้อะไรอีกแล้วยอมปล่อยให้เขากระทำย่ำยีกับร่างกายตามอำเภอใจ

อินทัชยอมถอนจูบจากริมฝีปากอมชมพูด้วยความเสียดายเนื่องจากกลัวคนตัวเล็กจะขาดอากาศหายใจ

“พอใจแล้วก็ปล่อย” เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้เขาเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มกำลังแดงระเรื่อ

“ฝันไปเถอะหวานยี่หวา” เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาดจนกว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ จูบเมื่อครู่ทำให้เขามีความปรารถนาต่อคนตัวเล็กเพิ่มทวีคูณ

อินทัชจัดการกระชากชุดนักศึกษาออกจากเรือนร่างงดงามแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดีก่อนดึงบราเซียร์ลูกไม้สีหวานออกตามกัน ยอดปทุมถันตั้งตระหง่านเด่นยั่วสายตาคม เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอฝืดเพราะสวยเหลือเกิน แม้รูปร่างของหวานยี่หวานจะผอมบางแต่อย่างอื่นไม่ได้เล็กเลยโดยเฉพาะก้อนกลมกลึงที่ทำให้เขาอยากลองชิมดูสักครั้ง

ความคิดไม่ไวเท่าการกระทำ ขณะนี้ปลายลิ้นสากกำลังเลียวนรอบ ๆ ยอดปทุมถันจนเปียกชื้นด้วยน้ำลายและนาทีต่อมาก็งับดอกบัวตูมทั้งก้อนดูดดื่มราวกับคนหิวโซ เขาไม่เคยรู้สึกต้องการใครมากเท่าคนใต้ร่างมาก่อน รู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเองไม่สามารถควบคุมได้เลย

“หวานมากเหลือเกินยี่หวา” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทั้งที่เต้าสวยยังคงคาปากหนา

“พี่อินจะทำอะไรคะ” เธอร้องด้วยความตกใจ จู่ ๆ คนตัวโตถอดกระโปรงพลีทออกเหลือแค่แพนตี้น้อยชิ้นเดียวที่ยังปกป้องสิ่งหวงแหน

“...” เขาไม่ตอบคำถามคนตัวเล็กแค่ยกยิ้มมุมปาก จากนั้นรูดชั้นในลงตามเรียวขาโดยไม่สนใจท่าทางขัดขืนของเธอ

“พี่อินอย่าค่ะ” มือเล็กยกขึ้นปิดร่องรักที่ไม่เคยมีชายใดเห็นมาก่อน ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดกึ่งกายทำให้เธอขนลุกทั่วตัวด้วยความเสียวสยิว

“เธอห้ามฉันไม่ได้หรอกยี่หวา” ทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดหญิงสาวแต่ไม่สามารถหยุดการกระทำเหล่านี้ลง

ชายหนุ่มแกะแขนของหญิงสาวออกพ้นกลีบดอกไม้ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่องเนื้อพลางชำเลืองมองหน้าจิ้มลิ้มครู่หนึ่งก่อนโน้มหน้าหล่อคมคายเข้าไปทักทาย

“อ๊ะ พี่อินไม่ได้” มือนุ่มนิ่มจิกทึ้งผ้าปูเตียงแน่น ใบหน้าเหยเกด้วยความเสียวซ่าน เธอรู้สึกร้อนรุ่มทั่วทั้งกายเพียงแค่ลิ้นสากของคนตัวโตสัมผัสจุดสงวน

“อื้อ ดีเหลือเกินยี่หวาร้องครางดัง ๆ เลย พี่ชอบเสียงหวานของเธอ” ยิ่งเธอเปล่งเสียงครวญครางมากเท่าไรยิ่งทำให้ไฟในกายลุกโชนมากขึ้น

“พี่อินพอเถอะ ยี่หวาขอร้อง” หากไม่หยุดตอนนี้เธอกลัวจะหยุดไม่ได้อีกเพราะรู้สึกเหมือนสติพร่าเลือนทุกที

อินทัชผละออกจากคนตัวเล็ก ถอดเสื้อผ้าของตนเองอย่างไวซึ่งไม่กี่นาทีกายแกร่งเปลือยเปล่าเผยให้เห็นร่างแสนสมบูรณ์จนผู้ชายด้วยกันยังอิจฉา

“เขินเหรอ” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูคนตัวเล็กเมื่อเธอหันหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความเอ็นดู อดไม่ได้จะจุมพิตแก้มขาวเนียนด้วยความอ่อนโยน

หวานยี่หวามัวแต่ขวยเขินกับการกระทำของชายหนุ่ม โดยไม่รู้ว่าขณะนี้ท่อนลำกำลังสอดเข้าในโพรงสวาทอย่างเชื่องช้า ทว่าเพียงแค่ส่วนหัวก็ทำร่างเล็กสะดุ้งเฮือก

“อ๊ะ พี่อินเจ็บ” เธอพยายามจะดันไหล่กว้างออกไปพ้นแต่เขาไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น

“อดทนหน่อยนะยี่หวา เจ็บแค่ช่วงแรกหลังจากนั้นจะเริ่มดีขึ้น” สิ้นประโยค อินทัชแทรกความเป็นใหญ่เข้าในช่องทางสวาทแต่เพียงครึ่งลำเขารับรู้ถึงของเหลวบางอย่างไหลลงมาพร้อมกับเยื่อบาง ๆ ฉีกขาด

“กรี๊ด!! อื้อ ยี่หวาเจ็บ...เอามันออกไป” เธอกรีดร้องสุดเสียงอย่างทรมาน หยาดน้ำใสเริ่มหลั่งไหลข้างหางตา เธอพยายามจะผลักคนตัวโตไปให้พ้น

“ชูวว์ อดทนหน่อยนะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมจูบบนเปลือกตาเปียกชุ่ม

“พี่อิน...ยี่หวาเจ็บ” เธอมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน ขอให้เขาหยุดทุกอย่างเพียงเท่านี้

“อดทนหน่อยได้ไหม พี่สัญญาจะนุ่มนวลกับยี่หวา” มือใหญ่เกลี่ยเส้นผมปรกหน้าหวานไปด้านอื่น

การกระทำกับคำพูดแสนอ่อนโยนของเขาทำเธอปฏิเสธไม่ลง เธอมองคนเหนือร่างด้วยความไม่เข้าใจ เขาในตอนนี้แตกต่างกับเวลาปกติอย่างสิ้นเชิงจนอยากเก็บช่วงเวลาแบบนี้ไว้นาน ๆ  

“พี่อินทำเบา ๆ กับยี่หวาได้ไหมคะ”

“ครับ” ก้มหน้าจูบปากนุ่ม

“พี่ขยับแล้วนะครับ” ขืนแช่กายไว้นานกว่านี้มีหวังได้ปวดระบมแน่นอนเพราะร่องสวาทตอดถี่ยิบ

“ค่ะ” พยักหน้าเล็กน้อย

ฝ่ามือหยาบกร้านจับเอวบอบบาง จากนั้นกระแทกแท่งเนื้อเข้าออกด้วยจังหวะนุ่มนวล ขณะนี้ไม่อยากทำรุนแรงกับคนตัวเล็กมากนัก ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไปแล้วจะดีขึ้นเอง

“พี่อินขา...” 

“ว่าไงครับ”

“ยี่หวาสะ เสียว...” เธอพูดออกมาไม่เต็มคำนักเพราะยังรู้สึกกระดากอาย บัดนี้ไม่อาจจะยับยั้งชั่งใจได้อีก เธอต้องการเขามากเหลือเกินจนไม่อยากให้ห่าง

“พี่ก็เสียวเหมือนกัน ของยี่หวาตอดแรง” ชายหนุ่มก้มหน้ามองจุดเชื่อมระหว่างกันก่อนเปลี่ยนจังหวะระรัวขึ้นทำเอาคนใต้ร่างร้องครวญครางปานจะขาดใจ

“พี่อิน” เสียงหวานเอ่ยเรียกชายหนุ่มส่งผลให้เขาทาบริมฝีปากหยักบนกลีบปากอวบอิ่ม ขบเม้มทั้งปากล่างและบนขณะเดียวกันก็ซอยสะโพกสอบในช่องทางฉ่ำเยิ้มด้วยอารมณ์พิศวาส

“อ๊ะ ซี๊ด พี่ใกล้แล้วยี่หวา...” เขากระแทกกระทั้นเร็วมากขึ้นกระทั่งไม่นานน้ำรักมากมายฉีดพุ่งเข้าในโพรงสวาทอย่างไม่ตั้งใจ เนื่องจากช่องรักรัดแน่นจนถอดถอนแก่นกายออกไม่ทัน

หลังจากนั้นไม่กี่นาทีอินทัชเริ่มบทรักใหม่อีกครั้งโดยไม่รอให้คนตัวเล็กโต้แย้งใด ๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรือนร่างของเธอจะทำให้ตนเองติดใจขนาดนี้ถึงขั้นอยากเอาซ้ำหลายครั้งอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่าย

“อื้อ อ๊า พี่อินแรงไปแล้วค่ะ ยี่หวาเจ็บ” มือเล็กจิกเล็บบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียว

“เจ็บหรือเสียวเอาดี ๆ” ยกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์

“ไม่รู้ค่ะ” หันหน้าไปทางอื่น เธออายจนไม่กล้ามองหน้าคมคายซึ่งเขากำลังจ้องมาด้วยแววตาหวานเยิ้ม

“เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้เอง” พูดจบ เขาซอยสะโพกสอบถี่รัวซึ่งทั่วทั้งห้องมีแต่เสียงร้องครางของสองหนุ่มสาวดังปนเสียงเนื้อกระทบกัน

บทสวาทดำเนินตลอดชั่วค่ำคืน แม้จะจบลงหลายครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนจะทำให้อินทัชอิ่มหนำสักที กระทั่งเวลาล่วงไปถึงตีสามเขาจึงปล่อยร่างบอบบางเป็นอิสระ