ตอนที่ 6

6

สองเดือนต่อมาพิธีมงคลสมรสพ่อเลี้ยงภูภูมิ และบุตรสาวสาวนายกอบจ.จังหวัดก็จัดขึ้นที่ไร่ภูภูมิ

วันนี้เป็นพิธีแต่งงานของคนดังแห่งเมืองเชียงใหม่ที่ฝ่ายเจ้าบ่าวนั้นตั้งหน้าตั้งตารอมาหลายเดือน ทุ่มงบประมาณในการจัดงานไม่อั้นเพื่อเจ้าสาวของเขา เจ้าสาวที่เขาหลงรักหัวปักหัวปำ ทุ่มเททุกอย่างให้เธอไม่ว่าเธออยากได้อะไร เขาพร้อมให้เธอได้ทุกอย่าง

เจ้าบ่าวที่นั่งบนรถเข็นวิลแชร์ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเฝ้ารอเจ้าสวยอย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่แขกเริ่มเข้ามาในงานกันมากพอสมควรแต่ดูเหมือนว่าแขกส่วนใหญ่จะเป็นแขกของเขาเสียมากกว่า แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่ว่าที่พ่อตาเขาเป็นถึงนายกคนดัง แต่ทำไมไม่มีแขกผู้ใหญ่ฝั่งนั้นเลย แต่เขาก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้เพราะวันนี้เป็นงานมงคลของเขา

“ยินดีด้วยนะคะพ่อเลี้ยง”

“ขอบคุณมาก ๆ ครับ”

แขกทั้งหลายต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวที่รอรับแขกด้านหน้า สถานที่จัดงานเป็นไร่ภูภูมิ ซึ่งเป็นไร่ของเขาเอง เนรมิตทุกอย่างอย่างยิ่งใหญ่และสวยงามเพื่อเจ้าสาวของเขา

ตอนนี้แขกเข้ามาในงานค่อนข้างมากมีทั้งผู้หลักผู้ใหญ่ในจังหวัดที่เป็นแขกของเขา รวมทั้งคนงานของเขาที่ให้เข้ามาเป็นแขกในงานด้วย พร้อมกันนั้นเพื่อนของเขาที่อยู่ในกรุงเทพก็ต่างเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีในครั้งนี้

“ตื่นเต้นไหมวะไอ้เจ้าบ่าวป้ายแดง”

“ตื่นเต้นสิวะกูขออิงฟ้าแต่งงานมาหลายรอบแล้วกว่าเธอจะตกลงแต่งกับกู”

“มึงโชคดีมากที่ได้อิงฟ้ายอมแต่งงานกับมึง”

“อืม กูโชคดีที่ได้อิงฟ้าเป็นเจ้าสาว”

“แล้วเจ้าสาวไปไหนวะ ยังไม่ออกมาเหรอ”

“คงยังมั้ง เธอต้องเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในงาน” ใบหน้าของพ่อเลี้ยงภูภูมิเต็มไปด้วยความรักและความลุ่มหลงต่อคนรักสาวสวยเมื่อยามเอ่ยถึงเธอ

“อีกไม่กี่นาทีจะได้ฤกษ์แล้วนะเว้ย”

“นั่นสิ”

กลุ่มเพื่อน ๆ ของเขาต่างเอ่ยถามหาเจ้าสาว ซึ่งตอนนี้พ่อเลี้ยงภูภูมิก็เริ่มร้อนใจเช่นกัน เพราะเขาไม่เห็นครอบครัวของเธอในงาน ทั้งนายกอบจ.บิดาของเธอ มารดาของเธอและคนอื่น ๆ

อีกทั้งเขาก็ไม่ได้เจอเจ้าสาวของเขามาหลายวัน เธอบอกว่าธรรมเนียมเจ้าบ่าวเจ้าสาวห้ามเจอกันก่อนวันแต่งงาน

“สินสอดนี้ฟ้าเก็บไว้ก่อนนะคะ วันแต่งฟ้าจะนำมาจัดเรียง”

สินสอดร้อยล้านทองคำเก้าสิบเก้าบาทเธอเป็นคนเก็บไปเมื่อหลายวันก่อน เพราะเขาเชื่อใจและรักเธอมากจึงยอมให้เธอทุกอย่างมันคงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอกใช่ไหม เธอรักเขา เธอจะไม่มีวันหักหลังเขาเด็ดขาด

อีกด้านที่คฤหาสน์ของนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด เสียงของนายกพิเชษฐ์ เอ่ยกับบุตรสาวนอกคอกของตัวเองเพื่อบังคับให้เข้าพิธีแต่งงานในครั้งนี้

ย้อนไปเมื่อสองเดือนก่อนบุตรสาวเขามาปรึกษาว่าพ่อเลี้ยงขาพิการนั้นขอเธอแต่งงาน ซึ่งบุตรสาวเขานั้นคราแรกตั้งใจจะเลิกรา แต่เพราะเขายังเป็นขุมทรัพย์ให้เธออยู่จึงคิดจะเก็บไว้ก่อน

“ฟ้าเบื่อ พิการยังไม่เจียม ยังมาขอแต่งงานกับฟ้าอีก ถ้าเขาไม่โง่และไม่มีเงินนะ ป่านนี้ฟ้าทิ้งเขาไปนานแล้ว”

“ใจเย็นลูกพ่อเลี้ยงเขามีเงินมากมาย ลูกจะสุขสบายเลยนะ”

“แต่คนอย่างฟ้าไม่แต่งงานกับคนไร้สมรรถภาพอย่างนั้นหรอกค่ะ เพราะหลอกง่ายหรอกค่ะ ฟ้าถึงจำใจทนอยู่กับคนพิการแบบนั้น ระดับฟ้ามีตัวเลือกอีกเยอะ อย่างเช่นลูกชายห้าง…” ตอนนี้เธอมีที่หมายใหม่จึงคิดว่าจะเลิกยุ่งกับคนพิการอย่างเขา คนที่เพียบพร้อมเช่นเธอไม่มีทางเอาชีวิตมาตกอับกับคนไร้สมรรถภาพเช่นนี้แน่นอน

“แต่งสิลูก เรียกค่าสินสอดเยอะ ๆ ยังไงพ่อเลี้ยงเขาก็จ่ายอยู่แล้ว”

“แล้ววันแต่งล่ะคะ”

“ก็เอาสินสอดมาก่อน แล้ววันแต่งก็ไม่ต้องเข้าพิธีไงลูก”

“เรียกสินสอดมาก่อน วันแต่งก็…”

“น้ำค่ะคุณท่าน” ก่อนที่อิงฟ้าจะได้พูดอะไรเด็กกาฝากของบ้านอย่างต้นหลิวก็นำน้ำมาเสิร์ฟให้

“หึ ฟ้าคิดอะไรดี ๆ ออกแล้วค่ะ” สายตาของอิงฟ้ามองคนที่เธอแสนเกลียดอย่างมีแผนการ เธอจะส่งต้นหลิวไปเข้าพิธีแต่งงาน เธอมั่นใจว่าคนอย่างภูภูมิจะโกรธแค้นและมาลงที่คนที่เธอแสนเกลียดอย่างแน่นอน

“ส่งยายนี่ไปแต่งงานแทน”

“จะดีเหรอลูก”

“ส่งมันไปอยู่กับคนพิการไร้ขา ให้คนที่นั่นทรมานกลั่นแกล้งยังไงคะ อีกอย่างจะไม่ต้องเสียข้าวสุกบ้านเรา”

“ถ้ามันเอาความลับบ้านเราไปเปิดเผยล่ะลูก”

“มันไม่กล้าหรอกค่ะแม่” สายตาเหยียดหยามดูถูกมองคนที่นั่งกับพื้นอย่างเหนือกว่า คนอย่างต้นหลิวเกิดมาเพื่อเป็นขี้ข้ารองมือรองเท้าเธอเท่านั้นไม่กล้าหือไม่กล้าทำอะไรอย่างแน่นอน