LOGIN“จับปืนต้องจับให้มั่นสิ มือสั่นแบบนี้จะไปขู่ศัตรูที่ไหนได้หืม”
จะยั่วโมโหกันเกินไปแล้ว เธอกัดฟันแน่น แววตาที่มองเขาแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ คิดว่าเธอไม่กล้ายิงเขาจริงๆหรือยังไงกัน… “ฉันไม่ได้ขู่” “งั้นเหรอ?” เขาไม่เพียงแต่จะทำหน้าตายียวนใส่เธอไม่หยุด ยังก้าวเข้ามาชิดเธอจนปลายกระบอกปืนแนบกับลำอกแกร่งเหมือนท้าทาย จมูกโด่งแทบจะแนบชิดกับพวงแก้มนุ่มจนลมหายใจร้อนของเขารดเข้าผิวเนียน มือเล็กจับปืนไว้แน่นอย่างสั่นระริกเหมือนหัวใจของเธอที่เต้นโครมครามอยู่ตอนนี้ เธอกำลังจะแพ้เขาอีกแล้วอย่างงั้นเหรอ… “ถ้าจะยิง ก็ขอผมจูบคุณอีกสักทีก่อนแล้วกัน” พูดจบไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว เขาก็ฉกริมฝีปากยัดเยียดจูบลงมาใส่เธอหนักๆทันที มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับกรอบหน้าเธอไว้มั่น กดจูบริมปากนุ่มอย่างดูดดื่มไม่สนปลายกระบอกปืนที่ชี้เข้ากลางอกแกร่งเลยสักนิด ผู้หญิงคนนี้ช่างหอมหวาน ยิ่งได้จูบก็ยิ่งปลุกเลือดในกายเขาให้สูบฉีดไปทั่ว เธอเหมือนสิ่งเสพติดที่เขาเฝ้าโหยหาทุกวัน พอได้สัมผัสก็อยากจะเสพมันทุกวินาที “อื้มมม…” เรียวปากนุ่มถูกเขาบดขยี้อย่างหนักหน่วงและดิบเถื่อนนับหลายนาที ลิ้นร้อนสอดแทรกรุกลํ้าไปทั่วโพรงปากอุ่นอย่างไม่รู้พอ แล้วเธอก็เหมือนจะเริ่มคล้อยตามเขา มือเล็กที่จับปืนไว้แน่นเริ่มอ่อนแรงจนเผลอทำมันร่วงสู่พื้นอย่างไม่รู้ตัว คนเจ้าเล่ห์รีบถือวิสะสะขยับเข้ามาชิดกับร่างเธอจนสองร่างบดเบียดกัน มือหนาอีกข้างรวบเอวบางเข้ามาชิดแน่นกับตัวเองจนเธอไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ “อื้มมม” มือเล็กกำเสื้อเขาเอาไว้จนยับ ลมหายใจเริ่มหนักหน่วง ริมฝีปากหยักที่บดขยี้เข้ามาไม่ยอมผละห่าง แถมยิ่งบดจูบลึกลงไป ลิ้นร้อนสอดประสานกวาดชิมทุกมุมราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัว แรงปรารถนาโหมกระหน่ำไม่ต่างจากไฟที่ลุกโชน ร่างเล็กในอ้อมกอดสั่นสะท้าน ทั้งโกรธ ทั้งหวั่นไหว แต่ยิ่งพยายามต่อต้านกลับยิ่งถูกกักขังไว้แน่นเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกลืนหายไปในวังวนของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “จูบจนพอใจรึยัง” เธอถามเขาทั้งยังหอบหายใจหนักหน่วงจากจูบที่เขายัดเยียดเมื่อครู่ หึ ทำไมล่ะ พอได้กลับมาเจอแฟนเก่าที่เขาทิ้งขว้างไว้ในงานแต่งคนเดียวอีกครั้ง จึงเกิดอยากจะรำลึกความหลังขึ้นมาหรือยังไงกัน “ถ้ายังไม่พอ ก็กลับไปหาคู่หมั้นคุณนุ่น เพราะคุณไม่มีทางได้จากฉันไปมากกว่านี้แน่นอน!” ไม่รอให้เขาได้ทันจะตอบ เธอก็สวนตอกหน้าเขาไปเต็มๆ มือเล็กกำแน่นก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกห่าง แล้วสบัดหน้าเดินกลับเข้าไปในผับทันที “หึ… ปากดีใช้ได้เลยนี่” อะไรที่ได้มายากมักจะคุ้มค่า เขาคิดแบบนั้น แล้วตอนนี้เขาก็ปักใจแล้วว่าอยากได้ผู้หญิงคนนี้มาประดับบนเตียงของเขาคืนนี้ จากที่ตอนแรกก็แค่นึกจะริ้มลองเล่นๆขำๆสักทีสองที ทว่าพอได้สัมผัสก็ทำเขาอยากจะถลํ่าลึกมากกว่านั้น ไม่เคยมีอะไรที่คนอย่างเขาอยากได้ แล้วจะหาทางเอามาไม่ได้ ฟรานเชสโก้ก้มลงหยิบปืนที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา มุมปากหยักก็พรางเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ อยากจะรู้จริงๆว่าผู้หญิงปีกกล้าขาแข็งอย่างเธอ พอได้มาอยู่ไต้ร่างเขาแล้วยังจะอวดเก่งได้อยู่รึเปล่า . . . เกร๊ก! “เติมเหล้า!” เสียงแก้วกระทบลงพื้นโต๊ะดังเกร๊กเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ตามมากับเสียงของเธอ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ทำไมเธอต้องไปคล้อยตามเขาด้วย! “เบาได้เบายัยฟ้า นี่แกออกไปสูบบุหรี่หรือไปฟัดกับหมามาน่ะ ถึงได้หน้าบูดกลับมาขนาดนี้” เพียงดาวพูดพรางก็รินเหล้าให้กับเพื่อนสาวที่ตอนนี้นั่งหน้าดำหน้าแดง ก็เห็นว่าออกไปสูบบุหรี่ แต่พอกลับมา นอกจากจะหน้าบึ้งแล้วยังยกแก้วเหล้ากระดกเป็นนํ้าเปล่าหมดไปหลายขวดจนผิวขาวผ่องแดงระเรื่อไปหมดแล้วนั่น ไม่รู้นึกว่าไปฟัดกับอะไรมาจริงๆ ถึงได้ดูอารมณ์เสียขนาดนั้น “เออ หมาตัวใหญ่มากด้วย แถมหางยาวแก่ก็แก่อีก!” อีตาแก่เจ้าเล่ห์นั่น นอกจากว่าจะมีฟันคมเหมือนหมาก็คงจะหางยาวตามที่เธอพูดจริงๆนั่นแหละ เสียงหวานตวาดลั่น โดยไม่รู้เลยว่าเสียงเธอมันดังสะท้อนไปถึงโต๊ะข้างๆ แววตาคมกริบดุดันจ้องมองมาทางเธอไม่ละไปไหน แล้วมันยังไงล่ะ ถ้าเขาอยากจะเป็นหมาตามที่เธอพูดจริงๆก็รับไปสิ “ฮะๆ ดูท่าคุณฟ้าจะเริ่มเมาจนได้ที่แล้วนะครับ” เป็นเสียงของฟาบิโอที่ดังตามมากับเสียงหัวเราะ แต่ตอนนี้เธอไม่สนอะไรทั้งนั้น มือเล็กยกแก้วนํ้าสีอำพันขึ้นกระดกอึกแล้วอึกเล่าเป็นนํ้าเปล่า ยอมรับว่าร่างกายทรยสของเธอมันเผลอรู้สึกตามเขาจนร้อนรุ่มไปทั่ว จากตอนแรกที่หงุดหงิดเขาตอนนี้หงุดหงิดกับตัวเองยิ่งกว่า! “จ้องอะไรของมึงวะไอ้ฟราน” “เออนั่งจ้องขนาดนั้นไม่ลุกไปสวบเลยวะ” เสียงของเพื่อนหนุ่มสองคนของเขาดังขึ้นมาเข้าหูแว่วๆ เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่จ้องไปโต๊ะข้างๆไม่ละสายตา ที่จ้องไม่ใช่เพราะโมโหที่ถูกด่าเป็นหมาหรอก แต่จ้องเพราะกลัวเหยื่อที่ตัวเองหมายปองจะมีตัวผู้มาลากไปต่างหาก ซึ่งงานนี้บอกเลยว่าเขายอมไม่ได้ “หึ สวบแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้” เขาตอบเพื่อนไปอย่างหน้าตาย พรางกับยกแก้วนํ้าสีอำพันในมือขึ้นกระดก ก่อนจะกลับมานั่งมองเธออีกครั้ง “โห่ เฝ้ามองขนาดนั้นเป็นเจ้ากรรมนายเวรเค้ารึไงวะ” เสียงแซะของเพื่อนยังดังแว่วๆเข้าหูเขาไม่หยุด แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว จนคำพูดของไอ้โลเรนโซที่กล่าวถัดมา ทำให้เขาต้องหันควับไปมองหน้ามัน “เห้ย นั่นมันคุณฟ้าไม่ใช่เหรอวะ” “มึงรู้จัก?” เขารีบถามเพื่อนเสียงตํ่า แววตาคมกริบจ้องหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง “เอ่อ… ก็คุณฟ้าลันดานางแบบชื่อดังไงวะ ใครมันจะไม่รู้จัก” ไอ้โลเรนมันตอบเขาอย่างอึกๆอักๆ อาการโครตจะมีพิรุธสุดๆ แต่เขาก็ไม่ได้จู้จี้ถามอะไรต่อ ก่อนเสียงหัวเราะหึๆจากเพื่อนอีกคนจะดังตามมา “ฮะๆ เออนั่นดิ มึงก็เล่นไปจ้องหน้ามันอย่างกับโกรธแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนขนาดนั้น หึงเหรอวะ” เป็นเสียงของร็อคโค เพื่อนอีกคนของเขาที่หัวเราะชอบใจพร้อมคำพูดกวนประสาท เขาเลือกที่จะเมินพวกมันสองตัวแล้วหันกลับไปมองเจ้าของหัวข้อสนทนาที่ตอนนี้ดูแล้วคงจะเมาได้ที่ ปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ ชักอยากจะจูงเธอขึ้นเตียงเต็มทีแล้วสิ@เพ้นท์เฮ้าท์ 21:37 น. “ที่รักเดี๋ยวก่อน” “คะ?” ร่างเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปภายในเพ้นท์เฮ้าส์หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามเธอมาติดๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็ดึงรั้งแขนเล็กของเธอเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เข้าไปด้านใน “ฟรานเล่นอะไรเนี่ย…” เสียงเล็กบ่นแผ่วเบาๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็เอาผ้ามาพันรอบตาเธอเพื่อปิดตาเธอให้มืดสนิท หรือว่าเขาซ่อนผู้หญิงอีกคนไว้ด้านในเลยจะให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปก่อนออย่างนั้นเหรอ “นี่คุณนอกใจฉันเหรอ” ไม่ต้องรอเธอก็ถามออกไปตามความคิดทันที ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดขำกับความคิดไร้สาระเป็นเด็กๆของแฟนสาว ป๊อก! “โอ๊ะ! นี่ปิดตากันไม่พอยังมาดีดหน้าผากอีกหรือไง เจ็บนะ” คนตัวเล็กบ่นอุบพร้อมยกมือขึ้นถูหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วทำท่าจะแกะผ้าพันตาออก “ถ้าคุณแกะมันออกตอนนี้ ผมรับรองเลยว่าจะพาคุณทัวร์ทั้งเพ้นท์เฮ้าส์แน่” มือเล็กหยุดชะงักนิ่งทันที เธอรู้ดีว่าทัวร์ในที่นี้หมายถึงทัวร์ยังไง คนความคิดทะลึ่งอย่างฟรานเชสโก้คงคิดเรื่องดีๆกับเขาไม่เป็นหรอก นอกจากเรื่องอย่างว่า “ค่อยๆเดินตามเค้ามานะครับ” มือหนาจับกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น พร้อมเดินนำเธอให้เ
@สถานที่แห่งหนึ่ง พอเดินเข้ามาก็รู้ทันทีว่าเขาตั้งใจพาเธอมาหาใคร มือหนาสอดผสานนิ้วมือเธอเอาไว้แน่นพร้อมพาเธอเดินลึกเข้าไปตามทางที่รอบๆเต็มไปด้วยบรรยากาศโศกเศร้า เจดีย์ใส่อัฐิมากมายถูกตั้งเรียงกันไว้ตามแนวทางเดินที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียว เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปลึกเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองเจดีย์อัฐิที่ถูกตั้งไว้ข้างกัน ตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองมีดอกไม้ช่อโตวางไว้ ดูจากดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาจนไม่เห็นสีสันก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว “แด๊ดครับ มัมครับ… ผมมาเยี่ยมแล้วนะครับ” ร่างสูงค่อยๆย่อเข่าลงตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองพร้อมหยิบช่อดอกไม้อันเก่าออกแล้ววางอันใหม่ลงที่เดิม “ขอโทษนะครับที่ไม่ได้มาเยี่ยมนานเลย พอใจทุกอย่างเคลียร์หมด ผมก็ได้มาหาแด๊ดกับมัมสักที” คนตัวเล็กค่อยๆคุกเข่าลงนั่งข้างๆร่างสูงพร้อมทาบทับมือเล็กลงหลังมือของเขาเป็นการปลอบโยนเบาๆ แม้สีหน้าและแววตาของฟรานเชสโก้จะไม่ได้แสดงถึงความโศกเศร้า แต่เธอรู้ดีว่าลึกๆเขายังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่หวนนึกถึงการจากไปของผู้เป็นที่รักทั้งสองเสมอ “แล้วครั้งนี้ผมก็ไม่ได้มาเยี่ยมแด๊ดกับมัมคนเดียวอย่างเช่นทุกครั้
#วันต่อมา @โรงพยาบาล “เฮีย…ว่าไงนะคะ…?” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่ชายแผ่วเบาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เฮียครามเพิ่งจะยอมรับกับเธอว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกันกับฟิโอน่ามาได้สักพักแล้ว “เฮียขอโทษฟ้า เฮียแค่ต้องการเอาคืนกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำไว้กับฟ้า เฮียไม่ได้คิดจะรักเธอเลย” เฮียครามรีบอธิบายเสียงแผ่ว แต่ฟังเท่าไหร่เธอก็ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด ตอนแรกที่ได้รู้ว่าพี่ชายมีความเกี่ยวพันธุ์กันกับผู้หญิงที่เคยทำให้ความสัมพันธ์ของเธอพังก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบรู้สึกเคืองอยู่นิดๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวานนี้ แถมพี่ชายเธอยังเลือกที่จะแก้แค้นด้วยการกระทำระยำแบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนั้นขึ้นมามากกว่าเคืองเสียอีก “แล้วตอนนี้อาการเธอ…” ดวงตาคู่สวยเหลือบมองผ่านประตูห้อง ICU ตรงหน้าที่หมอยังไม่อนุญาตให้ญาติเข้าไปเยี่ยมได้อย่างนึกเห็นใจคนด้านในขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆเธอถึงรู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นช่วยชีวิตเธอไว้จนเกือบเอาชีวิตเองไม่รอดหรือเปล่านะ “หมอบอกว่าเธอยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” ฟ้าลันดาพยักหน้าเบาๆเป็น
“อ่าาส์ พอจะได้สติขึ้นบ้างรึยังครับหืม” ขืนเธอเอาแต่เชิ่ดหน้าครางตาเหลือกตาลอยอยู่แบบนี้ เมื่อไหร่เขาจะได้อธิบายให้เธอได้ฟังสักทีกันล่ะ “อ…อื้ออ อ๊าา” คนถูกถามค่อยๆพยักหน้าเป็นคำตอบ ในขณะที่เอวสอบเองลดแรงกระแทกลงและเปลี่ยนมาขยับเข้าออกเนิบนาบเบาๆแทน เพราะกลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องและถึงจุดสุดยอดกันไปก่อน “ผมขอโทษนะฟ้า ขอโทษที่จำคุณไม่ได้ ขอโทษที่ลืมเรื่องราวดีๆของเรา และวันนั้นผมก็ไม่ได้ตั้งใจทิ้งคุณไว้ในงานแต่งคนเดียวเลยฟ้า… ผมถูกจูเลียน่าวางยาจนหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนเปลือนท่อนบนอยู่บนเตียงในโรงแรม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รีบไปหาคุณทันทีเลยฟ้า แต่พอไปถึง…” พูดมาถึงตอนนี้ แววตาคู่คมก็หม่นแสงลง พอๆกับช่วงล่างที่หยุดขยับไปดื้อๆ “พอไปถึง คุณก็เห็นว่างานแต่งมอดไหม้ไม่เหลือเคร้าโครง คุณเลยคิดว่าฉันยังติดอยู่ด้านในก็เลยวิ่งเข้าไปช่วยฉันโดยไม่คิดชีวิตตัวเอง จนตัวเองบาดเจ็บสาหัสต้องพักรักษาหลายเดือน แต่ที่แย่ที่สุดคือคุณต้องสุญเสียความทรงจำไป… ใช่รึเปล่าคะ” เสียงหวานเล่าไปก็พรางสั่นเคลือ แววตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายยากจะอธิบาย ทำเอาคนฟังนิ่
คนถูกยั่วรีบอ้าปากงับยอดดอกบัวสีชมพูที่แข็งสู้ปาก มืออีกข้างก็บีบเคล้นเล่นอย่ามันส์มือ ในขณะที่ดูดเม้มอีกเต้าอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกขึ้นทั่วห้องทำงาน จ๊วบๆ “อื้อ… อย่ากัด” ปากบอกแบบนั้นแต่มือบางกลับดันหัวเขาแนบชิดกับเต้าตัวเองไม่หยุด เขาทั้งดูดทั้งเลียทั้งกัดทั้งขมเม้มมันอย่างหมั่นเขี้ยว ข้างหนึ่งไม่พอใจก็สลับอีกข้างไปมาจนสองเต้าแดงเถือก “อ๊า ฟราน…” “พร้อมฟังรึยังครับหืม” พอเล่นกับสองเต้าด้านบนจนพอใจ เขาจึงเปลี่ยนมาจับเธอนั่งลงบนโต๊ะทำงานโดยที่ตัวเองยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ จับสองเท้าเรียวอ้าออกกว้างเป็นตัวเอ็ม จัดท่าให้ส่วนนั้นของเธอตรงกับใบหน้าหล่อจนคนตัวเล็กขี้ยั่วเมื่อครู่ถึงกับหน้าแดงตัวแดงเป็นกุ้งลวก “อื้อ อ…อย่ามอง” สายตาคมจ้องมองกลีบกุหลาบอมชมพูตรงหน้าไม่วางตา ช่องแคบๆของเธอหากโดนเขาสอดใส่เข้าไปซํ้าๆจากที่อมชมพูก็จะกลายเป็นสีแดงเถือก เพียงคิดก็ทำเอาเลือดในกายฉูบฉีดจนมารวมกันอยู่กลางกายที่อยู่ในกางเกงให้ปวดคับขึ้นมา “ขอผมกินก่อนนะที่รัก แล้วจะอธิบายให้ฟังทีหลัง” พูดเสร็จก็ซุกหน้าเข้ากับกรีบดอกไม้งามทันที เริ่มจากปาดเลียรอบๆกลีบสวยเ
@เพ้นเฮ้า เวลา 21:34 น “ขออนุญาตครับนาย” มาร์โก้ที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของผู้เป็นนายเอ่ยขึ้น พร้อมเดินเข้ามายืนประจันหน้าโต๊ะทำงานที่มีร่างสูงนั่งก้มหน้าเคลียร์งานอยู่อย่างเคร่งเครียด หนึ่งเดือนเต็มๆที่เขาไปง้อฟ้าลันดาที่ฮ่องกงทำให้งานที่นี่ล่าช้าไปมาก แต่สำหรับเขามันก็คุ้มค่าหากได้เธอกลับคืนมา “เป็นยังไงบ้าง” คนที่ก้มหน้าทำงานยอมเงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องพร้อมถามเสียงนิ่ง “จับตัวคุณจูเลียน่าได้แล้วครับ แต่คนที่จับได้ไม่ใช่คนของเรา” คำตอบของมาร์โก้ทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างต้องการทำตอบ ไม่ใช่คนของลีโอเน่อย่างนั้นเหรอ ยังมีใครที่แค้นผู้หญิงคนนั้นแล้วต้องการตัวไปอีกหรือยังไง “เป็นคนของคุณฟ้าครามครับ ตอนนี้จูเลียน่าอยู่ในมือคุณฟ้าคราม แถมทางนั้นยังแจ้งมาว่า คุณฟ้าครามจะเป็นคนจัดการกับเธอเองครับ” ฟังมาถึงตอนนี้เขาถึงเริ่มปะติปะต่อเรื่องราวได้ ถ้าให้เขาเดา ฟ้าครามคงรู้ความจริงหมดแล้วว่าจูเลียน่าคือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ไม่ว่าจะทำให้ฟ้าลันดากับเขาต้องแยกกันถึงสามปี และการวางระเบิ่ดในงานแต่งของเขากับฟ้าลันดาก็ล้วนเป็นฝีมือ
@คอนโดหรูอลูมิเนียม แกร๊ก… “ว้ายยัยฟ้า ทำไมกลับเร็วจังวะ กูนึกว่าวันนี้มึงจะไม่มีแรงกลับมาสะอีก” พอเปิดประตูเข้ามา เสียงแหลมหูจากยัยเพียงดาวก็ดังขึ้นทันที พร้อมกับยัยเพื่อนตัวดีที่รีบวิ่งกรูเข้ามาสำรวจร่างกายเธอ ดูจากหน้ามันก็รู้ว่าคิดสกปรกอะไรอยู่ “พอเลยยัยเพียง กูไม่ได้ไปทำอะไรแบบที่มึงคิดม
วันเสาร์ @ 16:00 น “เหมือนใครบางคนจะไม่ตรงต่อเวลานะครับ ถ้าอีกสองนาทียังไม่มา ก็คงไม่จำเป็นต้องรอ” ฟรานเชสโก้เอ่ยเสียงเรียบ เขามีธุระต้องจัดการอีกเพียบ ไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งรอใครบนโต๊ะอาหารหรอกนะ โดยเฉพาะคนอย่างไอ้ฟาบิโอ เขาไม่เคยถูกขี้หน้ากับมันเลยสักนิด “อีกไม่เกินสองนาทีตาฟาก็คงถึงแหละจ้ะ
กึก… “อ่า…” อีกแล้วสินะ ที่เขาเผลอคลั่งไคล้หลงไหลรสชาติหอมหวานของผู้หญิงคนนี้จนปล่อยโอกาสให้เธอได้จี้ปืนใส่เขาเป็นครั้งที่สอง แต่ไม่รู้ทำไม เขาเหมือนจะเสพติดจูบเธอนักหนา ขนาดตอนนี้โดนปืนจี้กลางอก เขายังไม่วายที่จะบดจูบเธอหนักๆไม่ยอมปล่อย จนเธอต้องเป็นคนผละจูบออกจากเขาก่อน “หึ โทษทีค่ะ พอดีฉันไม
@ 10:36 นาที “คุณมาร์โก้…” จากบรรยากาศนั่งกินข้าวกับเพื่อนอย่างสบายอก ท่ามกลางร้านอาหารหรูในห้างดังแห่งอิตาลี ตอนนี้ต้องกลายเป็นบรรยากาศสุดแสนจะน่าอึดอัด เมื่ออยู่ๆ ผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อสามปีก่อน ตอนนี้กลับมาขอร้องเธอให้ช่วยเขาคืนด้วยสีหน้าลำบากใจสุดๆ “นะครับ คุณฟ้าช่วยผมเถอะนะครับ ถ







