ตอนที่ 5 : ม๊ากับป๊ามาหา

[ตาไคน์]

คุณหญิงเนตรา เจ้าของร่างอวบอัดขาวเนียนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าโทนแดง ใบหน้าสวยหวานสมวัย เธอสวมชุดกระโปรงเข้ารูปแขนกุดสีขาวเดินเข้ามาในบ้าน ในมือเรียวสวยเล็บสีแดงถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักล้านเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสามีที่เป็นคนจีน ตอนนี้เธออายุ 46 ปี แต่งงานเร็วและมีลูกเลย ลูกโตทันใช้ มีไคน์นี่แหละที่เป็นลูกหลง ไม่คิดจะมีแล้วก็ปุ๊บเข้าท้อง เมื่อรับรู้ว่าลูกคนเล็กอย่างไคน์รับเลี้ยงเด็กผู้หญิงวัยแปดเดือนหนึ่งจากการที่ไคน์โทรไปบอกเองเมื่อคืนวันนี้คุณหญิงเนตราจึงเดินทางมาที่บ้านหลังใหญ่ของไคน์พร้อมกันกับสามี

“มาม๊า ปาป๊า สวัสดีครับ นั่งทานข้าวก่อนไหมครับ”

“อาาาา คิก คิก”

ผมยกมือไหว้ปาป๊าและมาม๊าที่เดินเข้ามาในบ้าน ลูกน้องผมทุกคนก็พากันยกมือไหว้ แต่มีคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่รับรู้อะไรกับเขาทั้งสิ้น ตอนนี้นั่งหัวเราะถูกอกถูกใจอยู่กับการเล่นจ๊ะเอ๋แล้วก็ของเล่น

[นั่นน่ะเหรอ เด็ดที่พูดถึง ไหน อุ้มมาหาหน่อยสิ]

หวัง ห่าวซวน ร่างสูงมีกล้ามเนื้อในชุดกางเกงขายาวสีดำและเสื้อยืดคอกลมสีขาว จากนั้นก็มองไปยังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าน่ารักตั้งแต่เด็ก ๆ แถมตอนนี้ยังนั่งหัวเราะอยู่กับพี่เลี้ยง ห่าวซวนจึงเดินมานั่งบนโซฟารับแขกในห้องโถงและบอกกับพี่เลี้ยงที่ดูแลเด็กสาวตัวน้อยที่ลูกชายโทรไปบอกภรรยาว่าจะรับเลี้ยงเด็ก เขาและภรรยาจึงไม่รอช้า วันนี้เลยเดินทางมาที่บ้านของลูกชาย แล้วห่าวซวนนั้นก็ชอบและเอ็นดูเด็กอยู่แล้ว เมื่อเห็นใบหน้าน่ารัก แถมยังแต่งตัวน่ารัก ผิวพรรณดีก็อดเอ็นดูไม่ได้

[นี่ค่ะ]

[อืม โหงวเฮ้งดีซะด้วย ว่ายังไง ชื่ออะไรล่ะ]

ห่าวซวนรับร่างเล็กขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนและจับนั่งบนตักโดยหันหน้าเข้าหา และมองเจ้าตัวเล็กที่หยุดหัวเราะและใช้ตากลม ๆ มองใบหน้าของตนเองด้วยความใสซื่อและหันไปมองพี่เลี้ยงที่เล่นอยู่ก่อนหน้านี้และหันกลับมามองเขาอีกรอบ

“แอออ อาาา อะ”

[เด็กอะไร รู้ความจริง ตัวแค่นี้พูดเก่งแล้วหรือ เรียกป๊ากับม๊าสิ ถ้าเรียกได้จะให้รางวัล ดีหรือเปล่า]

คุณหญิงเนตรานั่งลงไขว่ห้างข้างสามีก่อนจะมองใบหน้าน้อยที่น่ารักและน่าเอ็นดูตั้งแต่เด็ก ถึงว่า ทำไมลูกชายถึงใจอ่อนรับเลี้ยง เพราะเธอที่เพิ่งเห็นหน้าก็ยังอดเอ็นดูไม่ได้ คุณหญิงเนตราใช้มือลูบศีรษะเล็กที่ผมกำลังขึ้นและยิ้มให้

“อาาา”

“ป๊า ม๊า ไม่กินข้าวเหรอครับ”

ผมขมวดคิ้วก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาอีกตัวและมองป๊่าม๊าที่ไม่สนใจอะไรแล้ว นอกจากพูดคุยกับยัยเด็กหน้าเป็น นี่ขนาดยังคุยไม่รู้เรื่องนะ ยังคุยเก่งขนาดนี้ แล้วพอผมถามม๊าออกไปอีกครั้งเท่านั้นแหละ

[จิ๊ นี่มันกี่โมงแล้วล่ะ ม๊ากับป๊ากินจนอิ่มแล้ว นี่ เอางี้แล้วกันนะ ตอนนี้น่ะ เรายังเด็ก]

“ม๊า ผม 20 กว่า ไม่เด็กแล้วนะ”

คุณหญิงเนตราจิ๊ปากใส่ลูกชายอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปในเรื่องที่เธอเพิ่งตัดสินใจได้เมื่อสักครู่ และมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเจ้าหนูน้อยน่ารัก ยิ่งได้รับรู้เรื่องราวที่ลูกชายเล่าให้ฟังก็ยิ่งสงสาร อีกอย่างเธอก็มีแต่ลูกชาย ลูกทั้ง 4 คนเป็นผู้ชายหมด

[อืม นั่นแหละ ๆ เจ้าหนูคนนี้น่ะ ป๊ากับม๊าจะรับสาวน้อยคนนี้เป็นลูกบุญธรรมเอง ก็เป็นน้องของเรา]

“ผมก็เป็นพ่อได้นะครับม๊า”

[นี่ ถ้าถึงแม้เรื่องนี้มันจะง่ายในการดำเนินการทางกฎหมาย แต่เขาก็ต้องดูหลายองค์ประกอบ อีกอย่าง ป๊ากับม๊าน่ะ ไม่คิดจะมีลูกกันแล้ว ลูกโตหมดแล้ว เรียบจบ ฐานะมั่นคง มีวุฒิภาวะ มีความพร้อมที่มากกว่า โปรไฟล์ดี เทียบกันแล้วถ้ายื่นเรื่องไปข้อมูลของป๊าม๊าจะง่ายกว่ามาก เพราะเรายังหนุ่ม ต่อไปก็ต้องมีเมีย แต่งงาน เขาก็ต้องมองด้วยนะ ถ้าเราแต่งงานไปเจ้าหนูน้อยจะเป็นยังไงต่อไป แต่ม๊ากับป๊าไม่คิดจะมีลูกแล้ว ลองคิดสิ ว่าเขาจะเลือกใคร ฐานการเงินมั่นคงทั้งคู่ แต่ส่วนประกอบอื่น ๆ ด้วยนะ อย่าลืมสิ แล้วเราต้องคิดด้วยว่า ถ้าเรารับเป็นลูกบุญธรรม ในอนาคตเมียเราล่ะ ลูกเราล่ะ ตอนนี้เรายังไม่มีครอบครัวมันอาจจะดูเหมือนง่าย แต่ในอนาคตมันต้องมีอีกหลายเรื่องนะ ที่สำคัญ เจ้าหนูน้อยคนนี้ก็อยู่ในครอบครัวของเราอยู่ดี ถ้าเราจะให้เจ้าตัวเล็กเรียกปาป๊าก็ได้นิ โตไปเดี๋ยวเขาก็รู้เรื่องเอง]

ผมคิดตามที่แม่พูดก่อนจะหันไปมองยัยเด็กตัวเล็กนั่งเล่นอยู่กับป๊า แล้วที่ม๊าพูดมันก็จริง เพราะเขาก็ดูหลาย ๆ อย่างประกอบเข้ากัน ผมเลยพยักหน้าก่อนจะตอบม๊ากลับไป

“ก็ได้ครับม๊า แต่เรื่องที่ผมจะมีเมียม๊าไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถ้าเมียผมไม่รักยัยเด็กตัวเล็กผมก็ไม่เอาหรอก ม๊าก็เป็นผู้ปกครองตามกฎหมาย แต่ค่าใช้จ่ายทุกอย่างผมจะดูแลเองครับ ไม่ว่าจะค่ากิน เสื้อผ้า ค่าเทอม ค่าอะไรก็แล้วแต่”

[ก็ได้]

“อาาา อา อืมมม”

[ว่าไง หิวเหรอ เจ้าหนูคนนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ ขวบหรือยัง]

หวัง ห่าวซวน ที่เอ่ยถามด้วยเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ โดยสายตายังอยู่กับเจ้าหนูตัวน้อยแสนน่ารักที่นั่งอยู่บนตักของเขาและส่งเสียงพูดคุย และเริ่มกัดมือกลม ๆ ขิงตัวเอง ยิ่งมองห่าวซวนก็ยิ่งเอ็นดู

[อายุ 8 เดือน แล้วค่ะ]

[ตอนนี้มีขนมกินได้แล้วไม่ใช่เหรอ ขนมแท่ง ๆ สำหรับเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้น่ะ ได้ซื้อมาหรือยังล่ะ]

คุณหญิงเนตราเห็นด้วยกับสามีจึงเอ่ยถามเหล่าพี่เลี้ยงออกไปในทันที

[พวกผมยังไม่ได้ซื้อเลยครับ พอดีว่าหนูน้อยมาเมื่อวาน พวกผมเลยซื้อได้แต่ของใช้ ที่นอน แล้วก็ของเล่นครับ วันนี้สั่งคอกกั้นสำหรับเด็กไปแล้วครับ รอทางร้านเขาเข้ามาติดตั้งครับ]

[แล้วจะไม่กินมือจนนิ้วหายหรือยังไงล่ะเนี่ย เปิดหาดูแล้วไปซื้อมาให้หน่อยไป แล้วแม่บ้านน่ะ จ้างคนทำขนมทำอาหารเพิ่มขึ้นสักคน ให้ทำอาหารตามโภชนาการให้เจ้าหนูน้อยกินด้วย ขนมอะไรด้วย]

[ครับ]

เหล่าลูกน้องของไคน์โค้งรับคพสั่งก่อนจะเดินกันออกไปสองสามคนเพื่อจะเดินทางไปตามหาขนมมาให้คุณหนูน้อยบ้าน

“อาาา อะ อะ”

[เอาของเล่นส่งมาหน่อย ชิ้นที่มันกัดได้แล้วที่ทำความสะอาดแล้ว เวลาหยิบของเล่นที่กัดได้ต้องใส่ถุงมือกันด้วยนะ มืออยู่ในอากาศก็มีเชื้อโรควิ่งมาหา แล้วเด็กวัยนี้จับของเล่นก็จะกัดกินไปซะหมด เดี๋ยวจะเป็นโรคมือเท้าปาก ต้อวสะอาดเยอะหน่อย]

[รับทราบค่ะ]

คุณหญิงเนตราเอ่ยบอกถึงเรื่องความสำคัญ หากจะบอกว่าเธอนั้นเยอะเรื่องก็เอาเถอะ แต่เด็กน้อย ๆ เรื่องความสะอาดข้าวของเครื่องใช้ต้องมาที่หนึ่ง ป้องกันไว้ตั้งแต่แรกจะดีที่สุด อีกอย่างเธอมองว่าควรข้างแม่บ้านที่เก่งในเรื่องทำขนมและอาการเด็ดอ่อนมาเพิ่มอีกสักคนก็เข้าท่าดี

“อาาาา อือออ”

[ว่ายังไง ไปนอนกับปาป๊ากับมาม๊าไหมล่ะ]

“ให้นอนที่นี่ก่อนครับม๊า ย้ายไปย้ายมาเดี๋ยวงงพอดี”

[เอางั้นก็ได้ งั้นป๊ากับม๊านอนที่นี่แล้วกัน แม่แจ่ม ฝากทำความสะอาดห้องนอนให้ด้วยนะ จะอยู่หลายวันพอสมควร]

[รับทราบค่ะ]

[ปะ อย่างนั้นไปเดินเล่นป๊าที่สวนหลังบ้านดีกว่า ไปดูปลาคาร์ปกัน]

ผมมองป๊ากับม๊าที่สรุปทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เก่อลูกสาวคนใหม่น่าดู ดูแล้วในบ้านนี้ต้องเป็นผมเท่านั้นแหละที่ต้องดุถ้ายัยเด็กตัวเล็กดื้อ เพราะนอกนั้นดูแล้วคงจะตามใจกันไปหมด เพราะบ้านผมถ้าตัดแม่บ้านออกไปก็ชายล้วน ครอบครัวผม พี่ผมก็มีแต่ผู้ชาย พอมีเด็กผู้หญิงมาในบ้านก็เลยดูท่าจะเป็นข้อยกเว้น แต่มีพ่อแม่เข้ามาช่วยดูด้วยผมก็ว่าดีมาก ๆ เหมือนกัน เพราะท่านทั้งสองมีลูกเลี้ยงลูกมาแล้ว หลาย ๆ อย่างก็ต้องปรึกษาท่าน เพราะการเลี้ยงเด็กให้เติบโตมาอย่างดีและสดใสมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย